Συνάδελφοι,
Σας έχουμε παρουσιάσει και στο παρελθόν μέσα από την ιστοσελίδα μας την αγαπητή Σοφία Μαρωνίδη, σύζυγο του συναδέλφου μας Γιώργου Μαρωνίδη, που είναι μία γυναίκα με έντονο καλλιτεχνικό και δημιουργικό ταπεραμέντο που αναδεικνύεται μέσα από τις δημιουργίες της στη ζωγραφική, την ποίηση και την πεζογραφία, τα οποία συχνά συνδυάζει και χρησιμοποιεί σε δημιουργίες και θεατρικές παραστάσεις για παιδιά, τα οποία υπεραγαπά.
Σας έχουμε υποσχεθεί ότι θα παρουσιάζουμε και άλλες δημιουργίες της Σοφίας μέσα από την ιστοσελίδα μας, για να γνωρίσετε καλύτερα το πραγματικά αξιοθαύμαστο έργο της.
Σήμερα σας παρουσιάζουμε ένα πολύ όμορφο, χριστουγεννιάτικο ποίημά της, το οποίο «αλιεύσαμε» από το facebook της :
Μεσάνυχτα και κάτι..
Τα βλέφαρα θέλουν να κλείσουν,
όμως το βλέμμα αντιστέκεται κοιτώντας επίμονα τον απέναντι τοίχο.
Μια πεταλούδα, κρατάει υπομονετικά το όνειρο πάνω στα διάφανα φτερά της.
Περιμένει τη στιγμή που θα το εναποθέσει στο προσκεφάλι μου.
Μάταια όμως.
Το ρολόι, μετράει το χρόνο δυνατά, σαν να απαγγέλει ποίημα.
Οι λεπτοδείκτες του, ασταμάτητα καθαρίζουν τις ώρες απο τις στιγμές.
Το φώς του φεγγαριού που μπαίνει απο τις γρίλιες στην κάμαρη, οδηγεί το βλέμμα μου σε μια παλιά φωτογραφία.
Ένα μικρό κοριτσάκι μου χαμογελάει.
Η πεταλούδα ξαποσταίνει στα μαλλιά του κι εκείνο μένει εκεί ακίνητο για να μην την τρομάξει.
Ακούω στο ρολόι τους χτύπους της καρδιάς μου.
Σηκώνομαι.
Θέλω να γράψω.
Παίρνω μολύβι και χαρτί μα…. οι λέξεις μ’αποφεύγουν…
Δεν μπορώ να τις βρώ.
Ξανακοιτάζω τη φωτογραφία
και δίχως δεύτερη σκέψη περνώ το κατώφλι της.
Ίσα που πρόλαβε να μπεί και η πεταλούδα μαζί μου! Ελεύθερη πια απο το βάρος του ονείρου, πετάει χαρούμενη μπροστά μου!
Το ρολόι μετρά δυνατά τις ώρες αντίστροφα, όμως δεν το ακούω πια.
Έχω ήδη κλείσει πίσω μου την πόρτα της φωτογραφίας.
Με το κοριτσάκι βαδίζουμε τώρα
σε τόπους μαγευτικούς και γνώριμους!
Και …να!
Όλες οι λέξεις που έψαχνα,
φανερώνονται εδώ μπροστά μου!
Θαρρώ πως θέλουν να πλάσουν ένα δικό τους παραμύθι…
“Μια φορά κι έναν καιρό…”
“Παππούς, Γιαγιά…”
Λέξεις αγαπημένες που με παίρνουν μαζί τους στα σοκάκια της μνήμης.
Τις γράφω στο άσπρο χαρτί που το βρέχουν δάκρυα νοσταλγίας.
Οι πρώτες νιφάδες χιονιού, πέφτουν στο πρόσωπό μου και στη γή, ντύνοντάς την με άσπρη φορεσιά!
Τι όμορφα που είναι!
Με το μικρό κορίτσι, φτιάχνουμε χιονάνθρωπο, όμως εκεί δίπλα του στην άκρη του δρόμου, βρίσκω λέξεις στενάχωρες:
“Φτώχεια, αδικία,πόλεμος, προσφυγιά…”
Τις γράφω λυπημένη, ελπίζοντας να λιώσουν μαζί με τον χιονάνθρωπο.
Στο βάθος ακούγονται φωνές που τις συνοδεύει ο ήχος μιάς φλογέρας.
Ένα τσούρμο παιδιών, η Βαρβάρα, ο Νικόλας,ο Σάββας, η Άννα, ο Σπύρος, η Ελευθερία,
τραγουδούν τα κάλαντα απο σπίτι σε σπίτι!
“Καλήν εσπέραν άρχοντες…”
“Και του χρόνου!”
Μαζεύω τις λέξεις που κρέμονται απ’τα χείλη τους και τις γράφω, τραγουδώντας μαζί τους!
Κάποιες άλλες , υφαίνουν ευχές, γύρω απο το Χριστουγεννιάτικο δέντρο.
“Υγεία, Ευτυχία, Ειρήνη…”
Είναι κι εκείνες, οι όμορφες,
που εύκολα προφέρονται μα δύσκολα προσφέρονται:
“Έρωτας, αγάπη, αλληλεγγύη, σεβασμός…”
Γράφω, γράφω….
Τρέχουν οι λέξεις να μπούν στο παραμύθι, γεμίζοντάς το ζωή.
Ο ήλιος λούζει την κάμαρη.
Ανοίγω με δυσκολία τα μάτια και βλέπω το χαρτί δίπλα μου.
Το μολύβι, πεσμένο στο πάτωμα.
Διαβάζω το γραπτό μου. Όλες οι λέξεις είναι εδώ! Το υπογράφει το παρελθόν και το παρόν μου!
Πηγαίνω στο παράθυρο.
Δεν υπάρχει χιόνι.
Τα πεσμένα φύλλα χορεύοντας αφήνονται στην αγκαλιά του αέρα.
Το κοριτσάκι της φωτογραφίας μου χαμογελά
κι εγώ του ρίχνω ένα βλέμμα γέφυρα.
Πότε να την περνώ εγώ και πότε εκείνο αν θέλει.
Το ρολόι μετράει δυνατά τον Δεκέμβρη που ήρθε πάλι στολισμένος με λαμπιόνια και χρυσόσκονη.
Απ’το ραδιόφωνο, ακούω χαμογελώντας την πρόγνωση του καιρού:
>> Τα Χριστούγεννα, αναμένονται χιονοπτώσεις σε όλη τη χώρα…
…του παραμυθιού!
Σοφία Μαρωνίδη