Ο συνάδελφος Νίκος Βρεττός μας απέστειλε τις ευχές του προς όλη την ιονική οικογένεια για ένα ευτυχισμένο και δημιουργικό 2017, συνοδευόμενες από μία ευχάριστη προσωπική ιστορία, αλλά και τη συμβουλή του για το νέο έτος: Παρά τις αντιξοότητες αυτήν τη χρονιά να σκεφτόμαστε θετικά και να ταξιδεύουμε σε παρόμοιες προσωπικές ιστορίες που μας κρατούν αισιόδοξους και χαμογελαστούς μέσα στις δυσκολίες της ζωής:
.
“Καινούργιος Χρόνος! Η αισιοδοξία έχει υπερχειλίσει σε τέτοιο βαθμό που κοντεύει να μας πνίξει! Όπως και να έχει όμως το πράγμα ας κάνουμε μιαν ευχή : Παρά τις αντιξοότητες, τις δικές μας αλλά και τις διεθνείς, εφέτος να σκεφτόμαστε θετικά. Είναι δύσκολο; Ίσως. Επειδή όμως το μυαλό συχνά ταξιδεύει καλό είναι να του βγάζουμε εισιτήριο για ευχάριστους προορισμούς…
Θυμάμαι, καλοκαίρι σε επαρχιακή πόλη της ανατολικής Μακεδονίας πριν πολλά χρόνια έπαιζε κάποιος θίασος σε ανοιχτό θέατρο τις “Νεφέλες” του Αριστοφάνη. Πήγα να παρακολουθήσω την παράσταση γιατί δεν είχα δει το έργο, αλλά παρόλο που έπαιζαν καλά οι ηθοποιοί δεν με ευχαρίστησε. Το ίδιο συνέβη με το ίδιο έργο λίγα χρόνια αργότερα σε άλλη παράσταση που έτυχε να βρεθώ. Και τότε κατάλαβα την αιτία της… ιδιοτροπίας μου. Το έργο το είχα διαβάσει μικρός, έφηβος, σε μετάφραση Γεωργίου Σουρή, ολόκληρο σε έμμετρο, μία καταπληκτική μετάφραση που λένε ορισμένοι ότι έχει τόση αξία όση και το ίδιο το κείμενο του Αριστοφάνη. Διδάχθηκε πρώτη φορά από σκηνής του Δημοτικού θεάτρου στην Αθήνα το 1900 και μετά την παράσταση το ενθουσιώδες κοινό, σήκωσε στα χέρια τον Σουρή και ζητωκραυγάζοντας τον συνόδεψε μέχρι το σπίτι του. Ο ζωγράφος Νικηφόρος Λύτρας φιλοτέχνησε πίνακα με τον Σουρή αγκαλιά με τον Αριστοφάνη, ενώ και σε άλλο πίνακα εμφανίζεται με τον Αριστοφάνη και τον Μολιέρο.
Για να ευθυμήσουμε λοιπόν για λίγο, παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα από την μετάφραση αυτή.
Το σκηνικό έχει ως εξής: Ο ήρωας του έργου ο Στρεψιάδης, οικονομικά κατεστραμμένος και σε μεγάλη ηλικία, αποφασίζει να πάει να παρακολουθήσει μαθήματα στη σχολή του Σωκράτη προκειμένου να βρει τρόπους ν’ αντιμετωπίσει τους δανειστές του. Φθάνοντας στη Σχολή συναντά αρχικά ένα μαθητή και μεταξύ άλλων συζητούν για τον Σωκράτη. Αυτό είναι ένα μικρό απόσπασμα αυτού του διαλόγου.
.
ΜΑΘΗΤΗΣ
Εχθές το δείλι για φαγί γριλώσαμε το μάτι.
ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
Και τι σοφίστηκε γι’ αυτό μια τέτοια κεφαλή;
ΜΑΘΗΤΗΣ
Να! την παλαίστρα ράντισε με πάσπαλη ψιλή,
κι ελύγισ’ ένα οβελό, κι επήρε διαβήτη,
και λύσεις γεωμετρικού προβλήματος εζήτει,
κι ενώ σ’ εκείνο πρόσεχαν – τι θαυμαστή φενάκη!
Απ’ το τραπέζι των σφακτών εσούφρωσ’ έν’ αρνάκι.
ΣΤΡΕΨΙΑΔΗΣ
Τι τον Θαλή θαυμάζομε; την θύραν να μ’ ανοίξης
κι αυτόν τον τετραπέρατο Σωκράτη να μου δείξης.
Θέλω να γίνω μαθητής…
.
Πολύ θα ήθελα να δω και τρίτη φορά το έργο αλλά… σε αυτή τη μετάφραση!
Νίκος Βρεττός”