Αναφορικά με τη δημοσίευση του άρθρου μου “Ένα γλυκόπικρο ΑΝΤΙΟ μέχρι να ανταμωθούμε ξανά”, στην ιστοσελίδα και την εφημερίδα του Συλλόγου μας, οφείλω να κάνω μερικές διευκρινίσεις, καθώς δημιουργήθηκε μία ελαφριά σύγχυση:
-
Ορισμένοι συνάδελφοι επικοινώνησαν μαζί μου επιθυμώντας να μάθουν αν η ανοικτή επιστολή μου προς τους συναδέλφους σήμαινε την αποχώρησή μου από το συνδικαλισμό. Διευκρινίζω ότι ο χαιρετισμός αυτός αφορούσε την αποχώρησή μου από το Σύλλογο Εργαζομένων. Συνεχίζω απτόητος και ακούραστος να προσφέρω τις υπηρεσίες μου στον υπεύθυνο συνδικαλισμό από τις τάξεις των συνταξιούχων και συγκεκριμένα μέσα από την Ιονική Ενότητα, προς το μεγάλο στόχο συγχώνευσης με το Σύλλογο Συνταξιούχων, ώστε να πραγματωθεί το όνειρο της ενότητας της ιονικής οικογένειας.
-
Αρκετοί συνάδελφοι μου εξέθεσαν την πικρία τους γιατί δε συμπεριέλαβα το όνομά τους στην ευχαριστήρια λίστα που δημοσιεύτηκε. Διευκρινίζω ότι στη συγκεκριμένη επιστολή αναφέρθηκα στα ονόματα των συναδέλφων που παρέμειναν στο Σύλλογο Εργαζομένων έπειτα από την πώληση της Ιονικής και δεν αποχώρησαν ούτε μία μέρα από αυτόν από το 2004 μέχρι σήμερα, παρά τους εκβιασμούς που δέχθηκαν τόσο από την τράπεζα όσο και από το εργοδοτικό συνδικαλισμό και άντεξαν μέχρι τέλους σε αυτήν τη δύσβατη, αλλά αξιοπρεπή συνδικαλιστική πορεία.
-
Είναι γεγονός ότι στην πολυετή παραμονή μου στην τράπεζα είχα κοινή πορεία με χιλιάδες συναδέλφους που τους εκτιμώ και τιμώ απεριόριστα. Λόγω έλλειψης χώρου δεν ήταν δυνατόν να κάνω μνεία στους περίπου χίλιους συναδέλφους που εγκατέλειψαν μετά την εγγραφή τους το σύλλογο του εργοδοτικού συνδικαλισμού του κου Γκιάτη και επέστρεψαν στο σύλλογό μας. Έχουν κι αυτοί μία ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, αφού με τη μαζική επιστροφή τους έδωσαν ένα ηχηρό μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση, ότι οι λύσεις στα προβλήματά μας δεν μπορούν να δοθούν μέσα από τον εργοδοτικό συνδικαλισμό, αλλά μονάχα από το αγωνιστικό μετερίζι του Συλλόγου Εργαζομένων της Ιονικής.