Συναδέλφισσες – Συνάδελφοι,
Ορισμένες φορές η ζωή και η συγκυρία μας υψώνουν ανυπέρβλητα εμπόδια στις επιθυμίες και τα οράματά μας. Δε σημαίνει όμως ότι η φλόγα για αυτά σβήνει μέσα μας… Υπάρχουν άνθρωποι που, ακόμη κι αν σιωπήσουν για χρόνια, κουβαλούν μέσα τους τη φλόγα, μέχρι να βρουν τον τρόπο να την ανάψουν ξανά…
Ο συνάδελφός μας Γιώργος Στρούζας είναι ένας από αυτούς!
Γνώριμος πλέον σε όλες και όλους μέσα από την ιστοσελίδα του Συλλόγου, μας έχει χαρίσει επανειλημμένα στιγμές δημιουργίας και ευαισθησίας. Και δεν είναι μόνο αυτό. Έχοντας ήδη διανύσει τη δέκατη (!) δεκαετία της ζωής του, συνεχίζει να μας εκπλήσσει με τη ζωντάνια, και τη βαθιά του ανάγκη για έκφραση!
Ο αγαπητός Γιώργος μας απέστειλε προς δημοσίευση μία επιστολή, συνοδευόμενη από δύο πολύ ωραία τραγούδια – μία ιστορία που αξίζει να ακουστεί!
Μια ιστορία που ξεκινά σε δύσκολα χρόνια. Την περίοδο της δικτατορίας, τότε που η τέχνη δεν κρινόταν μόνο με αισθητικά κριτήρια, αλλά περνούσε από τα φίλτρα της λογοκρισίας και των «κατάλληλων» γνωριμιών. Για πολλούς νέους δημιουργούς της εποχής, η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης αποτελούσε το μοναδικό «παράθυρο» για να ακουστούν. Για κάποιους, όμως, αυτό το παράθυρο έμενε κλειστό…
Ο ίδιος ο συνάδελφός μας μάς περιγράφει εκείνη την εμπειρία με λόγια λιτά, αλλά βαθιά φορτισμένα:
Γιατί άργησα περισσότερο από 50 χρόνια να ασχοληθώ με τη μουσική. Πικράθηκα πολύ και αγανάκτησα. Έπρεπε να έχεις γνωριμίες, χουντικούς, να είσαι τραγουδιστής ή να έχεις ορχήστρα να διαφημίζεται κάθε βράδυ, διότι δεν υπήρχαν τηλεοράσεις. Ένα «παράθυρο» υπήρχε, η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης για τα νέα ταλέντα. Αν περνούσε ένα τραγούδι σου, γινόσουν «φίρμα». Όταν ήρθε η χούντα, άλλαξε την πεπειραμένη επιτροπή και έβαλε δικούς της που έκαναν ό,τι ήθελαν και μας έκοβαν τα τραγούδια.
Μια μέρα μου λέει ο Κώστας Κωφινιώτης, κορυφαίος στιχουργός, «Γιώργο, έχω δύο γράψει δύο πατριωτικά, το «ΗΡΩΙΔΑ ΜΑΝΑ ΕΛΛΗΝΙΔΑ» και το «Σ’ΑΥΤΗ ΤΗ ΓΗ». Βάζεις μουσική να τα στείλουμε επειδή είναι στρατιωτικοί για να τα περάσουν;».
Αλλά, δυστυχώς, τα έκοψαν…
Κάναμε Αντιφεστιβάλ με τα κομμένα τραγούδια στο γήπεδο της Καλλιθέας και αποθεωθήκαμε. Από τότε επικράθηκα πολύ και δεν ασχολήθηκα πλέον με τη μουσική.
Η φωτογραφία είναι από το Αντιφεστιβάλ στην Καλλιθέα που διευθύνω την ορχήστρα.
Εδώ και 2 χρόνια, συνάντησα στη Ζάκυνθο, τον μαέστρο Διονύσιο Μαλλιά και μου είπε: «Στην Αθήνα σου έκλεισαν τις πόρτες. Εμείς εδώ θα τις ανοίξουμε». Και αυτό έκανε και δε βρίσκω λόγια να τον ευχαριστήσω…
Γιώργος Στρούζας
Η μαρτυρία αυτή δεν είναι μόνο προσωπική. Είναι ένα μικρό κομμάτι της ιστορίας μιας ολόκληρης εποχής.
Η πίκρα εκείνων των χρόνων ήταν αρκετή για να τον απομακρύνει από τη μουσική. Κι όμως πάντα, η τέχνη βρίσκει τον δρόμο της επιστροφής.
Τα τελευταία δύο χρόνια, στη Ζάκυνθο, με την παρότρυνση και τη στήριξη του μαέστρου Διονύσιου Μαλλιά, ο Γιώργος Στρούζας άνοιξε ξανά το κεφάλαιο της μουσικής.
Ο συνάδελφός μας μάς απέστειλε και τα δύο τραγούδια που συνδέονται με εκείνη την εποχή, μαζί με το προσωπικό του σημείωμα.
Ας τα ακούσουμε με το σεβασμό που τους αξίζει:
ΗΡΩΙΔΑ ΜΑΝΑ ΕΛΛΗΝΙΔΑ
Σ’ΑΥΤΗ ΤΗ ΓΗ