ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΡΙΑΡΙΔΗΣ (1966-2013) – ΑΘΑΝΑΤΟΣ!

Το όνομα του Θανάση Τριαρίδη πιθανώς να σας θυμίζει κάτι, αφού είχαμε αναφερθεί σε αυτόν σε σύντομο δημοσίευμά μας πριν από λίγους μήνες. Επειδή όμως θεωρούμε ότι το έργο της ζωής του αξίζει πολλά περισσότερα, αποφασίσαμε να κάνουμε ένα εκτενές αφιέρωμα, γιατί πραγματικά  πρέπει όλοι να γνωρίσουμε και να παραδειγματιστούμε από αυτόν το σπουδαίο ήρωα! Αυτό τον θαρραλέο ήρωα της καθημερινότητας που για πολλούς ξεπέρασε τις ανθρώπινες ικανότητες και έφτασε στο υπερφυσικό, προκειμένου να βοηθήσει τους συνανθρώπους του!

Παρά την ανάγκη που έχει η ανθρωπότητα από ήρωες, όλοι ξέρουμε ότι το είδος παραείναι σπάνιο. Κι όμως, αποδεικνύεται ότι δεν χρειάζεται κάποιος να έχει υπερδυνάμεις ή… μπέρτες για να κάνει το καλό, απαιτείται απλώς βούληση να κάνει τη διαφορά και μια καρδιά τεράστια να χωρά όλο τον κόσμο!

Οι θαρραλέοι ήρωες της καθημερινότητας, που με αυταπάρνηση και προσωπικές θυσίες φέρνουν το καλό στους συνανθρώπους μας, λειτουργούν ως ιδανικό παράδειγμα για τους αξιοσημείωτους άθλους που μπορεί να πετύχει ο «απλός άνθρωπος» όταν το βάλει σκοπό.

Ένας τέτοιος «απλός» άνθρωπος ήταν και ο αείμνηστος γιατρός Θανάσης Τριαρίδης!

Η δικιά του σπουδαία «υπερδύναμη» δεν ήταν κάτι φανταστικό ή αδύνατον. Ήταν κάτι που βρίσκεται μέσα σε όλους μας, αρκεί να ψάξουμε να το βρούμε και να το βγάλουμε στην επιφάνεια… Βλέπετε, κάποτε οι ήρωες πολεμούσαν για τους ανθρώπους.  Οι ήρωες της εποχής μας πολεμούν για την ΑΝΘΡΩΠΙΑ και στη σημερινή πραγματικότητα ήρωας θεωρείται και αυτός ο οποίος λειτουργεί με βάση τις αρχές του ανθρωπισμού. Η αυτοθυσία, η τιμιότητα, η καλοσύνη, η ανθρωπιά είναι αρετές που αν εκφραστούν κοινωνικά είναι δυνατόν να αναδείξουν κάποιον σε ήρωα.

Όλοι όσοι συμπάσχουν όταν βλέπουν τους άλλους να πονάνε ή να πεινάνε και σπεύδουν αλληλέγγυοι να τους βοηθήσουν, χωρίς να προσδοκούν προσωπικά οφέλη, είναι σύγχρονοι ήρωες.

Για μας αυτοί είναι οι πραγματικοί ήρωες, που δρουν έξω και πέρα από τα φώτα της δημοσιότητας για το κοινό καλό κάθε στιγμή που το απαιτεί. Η κοινωνία μας της άμετρης κατανάλωσης και της αποξένωσης, έχει γεννήσει πολλούς ανθρώπους έτοιμους για κοινωνικούς άθλους, ανθρώπους άξιους να γίνουν  ηρωικά πρότυπα  στις νέες γενιές. Αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να προβάλλονται στους νέους.

Οι ήρωες αυτοί όμως δεν ανταποκρίνονται στα πρότυπα ζωής που η καθεστηκυία τάξη θέλει να επιβάλει. Όσο μπορούμε θα πηγαίνουμε κόντρα σε αυτά τα στερεότυπα και θα προβάλλουμε ανθρώπους που αξίζει να αποτελούν φάρο φωτεινό για τη νεολαία, ώστε να μάθουν να διακρίνουν και να εκτιμούν τον πραγματικό ήρωα από τον φτιαχτό που  υπηρετεί τις σκοπιμότητες όσων βολεύονται με έναν κόσμο που βουλιάζει στον ατομικισμό…

Το… φαινόμενο Τριαρίδης!

Κάποιος, κάπου, κάποτε θαύμασε τα κατορθώματά τους, από στόμα σε στόμα μεταφέρθηκαν οι πράξεις τους και έγιναν αστικοί μύθοι!

Ο γιατρός, που έχει την υπερφυσική ιδιότητα να μην κουράζεται ποτέ και να θεραπεύει μαζικά τους ανθρώπους και στον ελεύθερο χρόνο του πολεμάει το Κακό αλλάζοντας την ταυτότητά του (ή τέλος πάντων κάτι αντίστοιχο)! Προσαρμοσμένο στα ελληνικά δεδομένα, ο Θανάσης Τριαρίδης θεωρείται τρόπον τινά ένας αληθινός αστικός μύθος – ιδιαίτερα στη συμπρωτεύουσα όπου ανέπτυξε τη «δράση» του.

Το Εθνικό Σύστημα Υγείας υπόκειται σε μία διαρκή υποβάθμιση εδώ και αρκετά χρόνια, με αποτέλεσμα την υπολειτουργία του σε πολλούς τομείς. Οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό κάνουν υπεράνθρωπες προσπάθειες για να κρατήσουν το επίπεδο της φροντίδας των ασθενών, αλλά σίγουρα κι αυτοί έχουν κουραστεί και ταλαιπωρηθεί αφάνταστα.

Υπάρχουν όμως κάποια λαμπρά παραδείγματα που δείχνουν ότι ακόμα υπάρχει ελπίδα.

Αυτό το γιατρού Θανάση Τριαρίδη (1966-2013) έχει περίοπτη θέση.

Ο αείμνηστος Θανάσης Τριαρίδης, στο Θεαγένειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, ήταν ο ίδιος καρκινοπαθής επί σειρά ετών. Ταυτόχρονα, ήταν και γιατρός του Θεαγενείου – η ζωή του έμοιαζε κυριολεκτικά με διπλή ζωή.

Τα πρωινά έκανε τις πιο βαριές χημειοθεραπείες, αμέσως μετά έμπαινε στα χειρουργεία να χειρουργήσει τους ασθενείς του και στη συνέχεια πήγαινε στα εξωτερικά ιατρεία για να εξετάσει εκατοντάδες αρρώστους που τον περίμεναν.

Κυριολεκτικά τον περίμεναν: οι ασθενείς δεν ήθελαν έναν οποιοδήποτε γιατρό, ήθελαν ειδικά εκείνον.

Ο Τριαρίδης υπήρξε ένα αληθινό φαινόμενο: Για να μην αφήσει κανέναν χωρίς εξέταση, έβαζε εθελοντικά εξωτερικά ιατρεία το απόγευμα μέχρι αργά το βράδυ.

Ενώ, λόγω της αρρώστιας του, μπορούσε να πάρει ατέλειωτες άδειες, αυτός πολλαπλασίασε τις ώρες της δουλειάς του.

Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που θεωρούσαν πως τα περί ασθένειάς του ήταν ψέματα ή υπερβολές. Λογικό: έμοιαζε αδύνατο να υπάρχει άνθρωπος που να αντέχει να βγάζει αυτό το πρόγραμμα μετά από μια χημειοθεραπεία. Η λογική ωστόσο δεν λειτουργούσε στην περίπτωσή του. Κανείς δεν πίστευε ότι μπορεί να αντιμετωπίζει με τέτοια ψυχραιμία την ασθένειά του, ωστόσο το έκανε πράγματι και ήταν εξαιρετικός στη δουλειά του. Ήταν κάποιος που κόντρα σε κάθε αδυναμία του σώματος αντιπαρέβαλε τη θέληση του νου, στεκόταν δίπλα σε κάθε ασθενή του με τεράστια αλληλεγγύη και ανθρωπιά. Και όλα αυτά δίχως να διανοηθεί ποτέ να ζητήσει οποιοδήποτε αντάλλαγμα ή να το εξαργυρώσει με άλλον τρόπο.

Ακόμη και όταν του έφερναν διάφορα δώρα ευγνωμοσύνης (τρόφιμα ή κρασιά), εκείνος τα μοίραζε γελώντας στις νοσηλεύτριες ή τα έδινε σε άλλους ασθενείς που είχαν ανάγκη.

Αυτός, ο σύγχρονος ήρωας, ο γιατρός που μέχρι την τελευταία στιγμή τίμησε τον όρκο του Ιπποκράτη, που θα μείνει για πάντα αξέχαστος σε όλους αυτούς που βοήθησε, που δυστυχώς δεν είναι πια μαζί μας, αξίζει να έχει μία θέση στη συλλογική μνήμη και να αποτελεί φάρο φωτεινό για κάθε νέο γιατρό, για κάθε νέο επιστήμονα, για κάθε άνθρωπο που θέλει να δικαιολογεί την υπόστασή του…

Ο Τριαρίδης άντεξε δέκα χρόνια κόντρα στον καρκίνο. Πέθανε στις 12 Δεκεμβρίου του 2013 σε ηλικία 45 χρονών. Αλλά όπως θα λεγόταν και σε μια υπερηρωική ταινία: οι ιδέες δεν πεθαίνουν ποτέ. Οι φορείς τους ίσως, οι ίδιες οι ιδέες όχι.

 

Ο “μυθικός” γιατρός που τίμησε τον όρκο του Ιπποκράτη μέχρι την τελευταία του ανάσα

«Φοβάσαι; Δεν είναι κακό να φοβάσαι. Αλλά μην σταματήσεις ούτε στιγμή να βάζεις κόντρα…»

Ήταν τα λόγια του και εύκολα θα μπορούσε κανείς να τα φανταστεί ως χαρακτηριστική ατάκα μιας χολιγουντιανής ταινίας. Διότι δίχως υπερβολή, η ζωή του Θανάση Τριαρίδη θα μπορούσε να είναι -αν όχι το πρωτογενές υλικό μιας υπερηρωικής ταινίας τότε σίγουρα- το σενάριο μια τέλειας χολιγουντιανής, κοινωνικής ταινίας.

Τα χρόνια της αρρώστιας του, τα δύσκολα χρόνια, ο γιατρός έγινε ασθενής και φύλακας άγγελος μαζί για άλλους αρρώστους. Αυτά τα χρόνια γιγάντωσε το μύθο του και δίδαξε το κουράγιο και τη δύναμη. Οι καρκίνοι που τον βρήκαν ήταν απανωτοί, αλλά εκείνος αεικίνητος ανεβοκατέβαινε τους ορόφους του Θεαγένειου εμψυχώνοντας άλλους καρκινοπαθείς. Απίστευτη δύναμη και κουράγιο. Ο Θανάσης Τριαρίδης ήταν η ουσία του όρκου του Ιπποκράτη, η πεμπτουσία του σπινθηροβόλου πνεύματος.

Όσοι τον γνώριζαν μιλούν για έναν άνθρωπο με πηγαίο και διαρκές χιούμορ – όπως όλοι οι σπουδαίοι άνθρωποι. Ο αυτοσαρκασμός και η μόνιμη διάθεση να κάνει πλάκα και να δεχτεί την πλάκα, που πηγάζουν από την αυθεντικότητα του χαρακτήρα, την ειλικρινή και ανόθευτη καλοσύνη.

Όταν πλέον ο οργανισμός του εξασθενημένος δεν άντεξε και έφυγε από τη ζωή, η ξαδέλφη του, δημοσιογράφος Αγγελική Τριαρίδου, τον αποχαιρέτησε μέσα από ένα συγκινητικό κείμενο στην προσωπική της σελίδα στο facebook, το οποίο, εκτός από τα προσωπικά της συναισθήματα, συμπυκνώνει και την προσωπικότητα του σύγχρονου αυτού ήρωα:

Σήμερα ο θάνατος χτύπησε και πάλι την πόρτα της οικογένειας, για να πάρει μαζί του ένα κομμάτι της καρδιάς μας, της ψυχής μας, των αναμνήσεων των παιδικών και των εφηβικών μας χρόνων, της απέναντι πόρτας του σπιτιού μας επί 45 χρόνια, του μυαλού μας, της ζωής μας.

Ο ξάδελφός μου, ο πρώτος μου ξάδελφος, ο Θανάσης Τριαρίδης, ο μεγάλος γιoς του Ντίνου και της Όλγας, έχασε σήμερα μετά από δεκαετή παληκαρίσιο αγώνα τη μάχη με τον καρκίνο. Το παιδί με το σπινθηροβόλο πνεύμα, ο γοητευτικός “Λούης” των νεανικών μας χρόνων, ο αγωνιστής γιατρός του Θεαγένειου (ο “καλύτερος γιατρός του κόσμου” όπως έλεγαν όλοι οι ασθενείς του) που έβγαινε από τη χημειοθεραπεία που έκανε και έμπαινε κατευθείαν στο χειρουργείο για να χειρουργήσει και για να βοηθήσει τους άλλους καρκινοπαθείς, το πιο καλό και πιο αγαπητό παιδί του κόσμου, έφυγε σήμερα από κοντά μας. Πολύ νωρίς, πολύ άδικα, πολύ βασανιστικά.

Για τους εκατοντάδες ανθρώπους που τον γνώρισαν και τον αγάπησαν η στάση του απέναντι στη μοίρα και ο αγώνας του απέναντι στην αρρώστια έγιναν φωτεινό παράδειγμα θάρρους και ελπίδας. Όπως και ο πατέρας του έτσι κι αυτός μας έμαθε ότι ο αγώνας δεν τελειώνει ποτέ, και ότι κανείς δεν μπορεί να μας κλάψει, να μας θρηνήσει, να μας θάψει πριν πεθάνουμε, αν δεν του το επιτρέψουμε εμείς…

Για μένα, που μεγάλωσα μαζί του, που μοιράστηκα τις σκέψεις και τις ανησυχίες μου σε βραδυές ατέλειωτων εξομολογήσεων ψαρεύοντας στη Μακραφού, ή συζητώντας στο σπίτι του παππού Φρεσκάκη, ο ξάδελφος θα είναι πάντα ένα κομμάτι του εαυτού μου, του καλύτερου εαυτού που που θα φυλάω μέσα μου. Για τα δύο υπέροχα παιδιά του που αφήνει πίσω τόσο νωρίς ελπίζω να αποτελέσει παράδειγμα ήθους και δύναμης. Γι αυτόν, ελπίζω να ταξιδεύει πλέον ελεύθερος στις έναστρες νύχτες, πάνω από τη βαθιά μπλε θάλασσα με τις καλές ψαριές που τόσο αγαπούσε…”.