Συναδέλφισσες – Συνάδελφοι,
Τον αγαπητό φίλο της Ιονικής Οικογένειας και εξαιρετικό λογοτέχνη κ. Στάμο Γαλούνη τον έχετε γνωρίσει μέσα από τα διηγήματά του που αναδημοσιεύουμε στις ιστοσελίδες μας. Σε αυτά τα συχνά βιωματικά διηγήματά του, αναδεικνύεται ο υπέροχος εσωτερικός του κόσμος και βεβαίως αποτυπώνεται η μοναδική ικανότητά του να αναπαριστά εικόνες και συναισθήματα με θαυμαστό τρόπο μέσα από την αξεπέραστα ποιοτική γραφή του. Η πένα του μπορεί να μετατρέψει κάθε ιστορία σε ένα μοναδικό ταξίδι για τον αναγνώστη.
Σήμερα αναδημοσιεύουμε ένα… φθινοπωρινό διήγημά του, όχι τόσο επειδή αναφέρεται στη συγκεκριμένη εποχή, όσο γιατί ταιριάζει με τη γλυκιά μελαγχολία που μας φέρνουν τα πρωτοβρόχια… Μία μελαγχολία που σχετίζεται με το πέρασμα του χρόνου, αλλά μπορεί, πράγματι, να γίνει γλυκιά, αν γνωρίζουμε πώς να διαχειριστούμε και να απολαμβάνουμε τον «ανίκητο» χρόνο…
Στο χάραμα του φθινοπώρου, στην κόψη τού μεσημεριού και σε γλυκό φώς Τρυγητή , βγήκε ο άνδρας, μυρωμένος μ’ αλμύρα, απ’ την αιώνια θαλασσινή γαλάζια κολυμπήθρα και σε μια παγωμένη έγχρωμη στιγμή, φανέρωσε και κράτησε την εφήμερη σωματογραφική του ωριμασμένη εικόνα.
Πώς να φυλακίσεις τον χρόνο μάτια μου, σε ανήλιαγες σπηλιές, χωρίς να’χεις Κύκλωπες για φύλακες;
Δεν αποταμιεύεται ο χρόνος καρδιά μου , ..μόνο ξοδεύεται… αφήνοντας αποδείξεις στο σώμα, με σημάδια, χαρακιές, λαβωματιές , με ζωγραφισμένα ένσημα και παράσημα στους τυχερούς που’χουν άξια περπατησιά κι ασημένια χνάρια.
Εκείνος περπατάει, τρέχει, κυλάει, σε προσπερνάει και κανέναν δεν ρωτάει.
Άμα όμως τον σεβαστείς, τον καλοδεχτείς σαν ανεκτίμητο δώρο και τον κερνάς στις γιορτές και κάνα γλυκό του κουταλιού κεράσι…..
τότες μπορεί να σε βοηθήσει,..
για να χάσεις την αυταπάτη τής αθανασίας , μαζί με την ψευδαίσθηση του μοναδικού , να απεκδυθείς την ανόητη εγωιστική πανοπλία κι έτσι να δροσίζεται το μύγδαλο της ψυχής σου με συμπαντική μαγεία κι’ ανθρώπινα συναισθήματα, για να μην μαραίνεται και μαραζώνει , μες στην λάβα του πεπρωμένου σου.