Οι συνήθειες των αρχαίων Ελλήνων δεν βασίζονταν στην ταχύτητα και την εξοικονόμηση χρόνου όπως του σύγχρονου ανθρώπου, αλλά προέκυπταν από μια βαθιά και λεπτομερή μελέτη των αναγκών του σώματος και του πνεύματος. Η διατροφή τους, που αποτελούσε ένα σημαντικό κομμάτι της φιλοσοφικής τους θεώρησης, υπάκουε σε κανόνες που συνδύαζαν την απόλαυση με την ευεξία. Σε κάθε περίπτωση οι αρχαίοι ήταν λιτοδίαιτοι, κατανάλωναν μεν μια μεγάλη ποικιλία τροφών, αλλά σε μικρές ποσότητες. Ο στόχος του φαγητού ήταν να τέρψει τον ουρανίσκο κι όχι να χορτάσει το στομάχι.
Υπάρχουν σύγχρονες μελέτες που προσπαθούν να αναδείξουν σε πολλά επίπεδα τι έκαναν καλύτερα οι αρχαίοι Έλληνες από το σύγχρονο άνθρωπο. Κάποιες από αυτές επικεντρώνονται και στη διατροφή ως ένα συστατικό που τους βοηθούσε να έχουν μεγαλύτερη διαύγεια πνεύματος. Ας δούμε λοιπόν μερικές σημαντικές διαφορές με το σήμερα :
Υπήρχε κάτι που δεν έτρωγαν ποτέ και κάτι που έτρωγαν σε μεγάλες ποσότητες. Μπορούμε να ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους.
Η σύγχρονη επιστήμη έχει μελετήσει τον τρόπο διατροφής και ζωής των αρχαίων από αρχαία συγγράμματα σε μια προσπάθεια να βρει τι έκανε τους αρχαίους Έλληνες τόσο έξυπνους.
Η διατροφή τους ήταν λιτή με βασικά το λάδι, το σιτάρι και το κρασί και τα βότανα. Όχι το σιτάρι που γνωρίζουμε όμως, αλλά το σιτάρι από Ζέα.
Δεν έτρωγαν σιτάρι.
Τι το «κακό» έχει το σιτάρι; Γλουτένη. Μια ουσία που βρίσκεται παντού στη σύγχρονη διατροφή και κρατάει σε «υπνηλία» τον εγκέφαλο, συγκολλάει τις νευρικές απολήξεις και δεν αφήνει τον εγκέφαλο να σκεφτεί ελεύθερα και να δημιουργήσει. Οι αρχαίοι, σιτάρι δεν έτρωγαν διότι δεν υπήρχε. Καλλιεργούσαν το δημητριακό Ζέα, πλούσιο σε μαγνήσιο που θεωρείται η τροφή του εγκεφάλου και το αμινοξύ Λυσίνη το οποίο ενδυναμώνει το ανοσοποιητικό σύστημα.
Γιατί δε γνωρίζαμε τόσα χρόνια για τη Ζέα και ξαφνικά πληροφορούμαστε;
Η καλλιέργειά του απαγορεύτηκε αιφνιδιαστικά – άγνωστο γιατί – στις αρχές του 20ού αιώνα.
Κατανάλωναν πολύ Ιπποφαές.
Στην αρχαιότητα μεγάλη κατανάλωση είχε το Ιπποφαές το οποίο περιέχει 192 βιταμίνες και είναι όλες απορροφήσιμες από τον οργανισμό.
Στις εκστρατείες του, ο Μέγας Αλέξανδρος παρατήρησε, ότι τα άρρωστα και τραυματισμένα άλογα θεραπεύονταν τρώγοντας τα φύλλα και τους καρπούς του φυτού και άρχιζε να γυαλίζει το τρίχωμά τους. Από την παρατήρηση αυτή δόθηκε και η ονομασία του (ίππο – φάος = άλογο που γυαλίζει). Έτσι άρχισαν να το χρησιμοποιούν και οι στρατιώτες του, μαζί με τον ίδιο για να είναι πιο ισχυροί στις εκστρατείες.
Αναφορές στο Ιπποφαές γίνονται από τον Διοσκουρίδη τον Αναζαρβέα, πατέρα της φαρμακολογίας και στη θιβετιανή και κινέζικη ιατρική.
Τι προσφέρει στον οργανισμό.
1. Τόνωση, ευεξία και ενέργεια, γρήγορη ανάρρωση και επούλωση των πληγών.
2. Ενίσχυση του ανοσοποιητικού, προστασία από τον καρκίνο.
3. Προστασία και ενίσχυση του νευρικού συστήματος, μείωση του άγχους.
4. Ρύθμιση του μεταβολισμού.
5. Αντιμετώπιση της υπερπλασίας του προστάτη, παθήσεων στο συκώτι, καθώς και γαστρεντερικών προβλημάτων, όπως η ελκώδης κολίτιδα, η οισοφαγίτιδα, η νόσος του Crohn.
6. Προστασία από καρδιαγγειακά προβλήματα, μείωση της κακής χοληστερίνης και του σακχάρου στο αίμα, προστασία των αγγείων, ενίσχυση της κυκλοφορίας του αίματος.
7. Ανακούφιση από τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης, τους πόνους της περιόδου και προστασία του αναπαραγωγικού συστήματος.
8. Επανόρθωση ιστών και κυττάρων μετά από μεγάλη έκθεση σε ακτινοβολία.
9. Προληπτική δράση εναντίον οφθαλμικών παθήσεων, όπως ο καταρράκτης και η εκφύλιση της ωχράς κηλίδας.
1O. Αποτοξίνωση του οργανισμού, οξυγόνωση και ανανέωση των κυττάρων, αντιμετώπιση πρόωρης γήρανσης.
11. Αντιμετώπιση δερματικών προβλημάτων, όπως ακμή, δυσχρωμίες, έκζεμα, έγκαυμα, ψωρίαση.