Συναδέλφισσες – Συνάδελφοι,
Ο ολέθριος σεισμός στην Τουρκία και τη Συρία έχει απλώσει το μαύρο πέπλο του πάνω από τη γειτονιά της Ανατολικής Μεσογείου. Δεκάδες χιλιάδες συνάνθρωποί μας χάθηκαν σε λίγα δευτερόλεπτα και οι αριθμοί δυστυχώς αυξάνονται…
Αυτή η ανείπωτη τραγωδία ήρθε για να μας υπενθυμίσει για μία ακόμα φορά ότι πάνω από όλα είμαστε άνθρωποι και ότι η ανθρώπινη ζωή είναι το σπουδαιότερο και μεγαλύτερο αγαθό όλων! Και όσο και αν η μηχανή εχθρότητας ανάμεσα σε Τουρκία και Ελλάδα έχει ζεσταθεί για τα καλά το τελευταίο διάστημα, τέτοια σημαδιακά γεγονότα ίσως να αποτελούν καταλύτη για να τη σβήσουμε ξανά και να πορευτούμε εν ειρήνη…
Δε χωράνε έχθρες και έριδες σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές, ο ελληνικός λαός και η ελληνική Πολιτεία έχουν απλώσει το χέρι τους στους πληγέντες, επιδεικνύοντας για μία ακόμα φορά αλληλεγγύη και ανθρωπιά, όπως αρμόζει στη μακραίωνη ιστορία αυτού του τόπου. Όπως άλλωστε, μην ξεχνάμε, ότι έχουν κάνει και οι γείτονες σε αντίστοιχες περιπτώσεις για εμάς στο παρελθόν.
Αρκεί ένα τέτοιο γεγονός, που μας φέρνει τόσο κοντά, να αποτελέσει τον καταλύτη που θα θάψει το τσεκούρι της έχθρας; Δυστυχώς, πολύ αμφιβάλλουμε, γιατί τα συμφέροντα είναι πολλά και τεράστια, αλλά η πραγματικότητα και η μοναδικότητα του αγαθού της ζωής – κάθε ανθρώπινης ζωής – αυτό θα έπρεπε να επιβάλουν…
Άλλωστε, εκεί βρίσκεται και η μοναδικότητα της πατρίδας μας, της γενέτειρας της δημοκρατίας, της φιλοσοφικής σκέψης, του ανθρωπισμού. Σε αυτά τα στοιχεία πρέπει να στηριχθούμε πάλι για να σταθούμε πάλι στα πόδια μας με αξιοπρέπεια. Την καλή εκδοχή μας παρουσιάζει και ο κ. Αντώνης Κωνσταντόπουλος, φίλος της Ιονικής Οικογένειας, στο απλό, αλλά σημαδιακό ποίημά του που μας απέστειλε.
Ας ελπίσουμε λοιπόν, ότι η χώρα μας, στηριζόμενη στις αξίες που προσέφερε στον ανθρώπινο πολιτισμό μέσα στους αιώνες, θα αναγεννηθεί από τις στάχτες της, θα σηκωθεί ξανά και θα ανακτήσει την αξιοπρέπειά της.
« Ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ»
Μια χώρα είμαστε μικρή
Ξεχωριστή πάνω στη Γη
μοναδική στην αντοχή
με δύναμη και υπομονή.
Αλληλεγγύη και ανθρωπιά
ελληνική κληρονομιά
του πρόσφυγα η ελπίδα
που αναζητά πατρίδα.
Αναίτια αν βρεθήκαμε
στης θάλασσας τον πάτο
με υπομονή θα φέρουμε
πάλι τα πάνω, κάτω.
Και μέσα από τις στάχτες μας
Θα ξαναγεννηθούμε
Και στου Ολύμπου την κορφή
Πάλι θα ανεβούμε.
Σε χώρα Δημοκρατική
ζούμε φυλακισμένοι
χωρίς αλίσους & σχοινιά
μα αλυσοδεμένοι.
Τα τείχη θα γκρεμίσουμε
μόλις θα αντικρύσουμε
το αύριο καλύτερο από το χθες
θα είμαστε όλοι νικητές .
Ελλάς ,Ελλάς σκέψου πως χθες
Δύσκολες πέρασες στιγμές
Και όταν τον ύμνο σου θα λες
Από συγκίνηση θα κλαις .