H IONIKH ENOTHTA τιμά σταθερά την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (8 Μαρτίου) με σχετικά αφιερώματα κάθε χρόνο τέτοια ημέρα.
Έχουμε αναφερθεί τα προηγούμενα χρόνια τόσο στις ιστορικές καταβολές αυτής της ημέρας τιμής, όσο και σε γυναίκες που άλλαξαν τον κόσμο μας και αποτελούν παράδειγμα για όλους.
Η 8η Μαρτίου αποτελεί μια παγκόσμια ημέρα τιμής και προβληματισμού για τους αγώνες και τα επιτεύγματα των γυναικών, στον οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό τομέα, αλλά και για τα εμπόδια που περιορίζουν τις ευκαιρίες των γυναικών σε όλο τον κόσμο. Είναι όμως και ημέρα στοχασμού για το πόσος δρόμος ακόμη πρέπει να διανυθεί, μέχρι την επίτευξη της ισότητας των φύλων, μέσα από την εκπαίδευση, τις ευκαιρίες μάθησης, την οικονομική ανεξαρτησία και την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών και των κοριτσιών. Αλλά και πόσοι αγώνες απομένουν μέχρι να κατακτηθεί η πολυπόθητη ισότητα των φύλων και τα ανθρώπινα δικαιώματα για όλους.
Φέτος, ο εορτασμός αυτός, είναι εντελώς διαφορετικός μέσα στις πρωτόγνωρες συνθήκες της παγκόσμιας πανδημίας, αλλά ακόμα περισσότερο λόγω των ιδιαιτεροτήτων που παρουσιάζει για τη γυναίκα στη χώρα μας.
Όπως προκύπτει από τα επίσημα στοιχεία, η γυναίκα είναι αυτή που επιβαρύνθηκε περισσότερο από την πανδημία: οι κοινωνικές και οικονομικές συνέπειές της επιδείνωσαν τις υφιστάμενες ανισότητες μεταξύ των φύλων.
Κυρίως όμως, τους τελευταίους μήνες στην Ελλάδα, οι γυναίκες δίνουν και μία άλλη πολύ μεγάλη μάχη ενάντια στην κοινωνική προκατάληψη και τη βία, την οποία όλοι μαζί πρέπει να κερδίσουμε με σκοπό να ακούγεται πλέον η φωνή τους καθαρά και δυνατά.
Φέτος, τα αναρίθμητα αφιερώματα που συνοδεύουν τη σημερινή ημέρα μπορούν να έχουν ουσία και να μη μείνουν κενά λόγια που θα περάσουν και θα ξεχαστούν, καθόσον μπορούν να λειτουργήσουν ως κατάλληλο φόντο για να περάσουμε στην επόμενη φάση του ελληνικού #MeToo, που δεν έχει να κάνει τόσο με το τι έγινε, όσο με το τι μπορεί να γίνει από εδώ και πέρα.
Πρόκειται για μία μεγάλη ευκαιρία των γυναικών στη χώρα μας να καταρρίψουν στερεότυπα δεκαετιών και να φτάσουν στη δικαιοσύνη υποθέσεις που μέχρι πρότινος έμεναν στη σκιά λόγω του φόβου και των κοινωνικών προκαταλήψεων. Η έκταση του φαινομένου αντικατοπτρίζεται σε πρόσφατη έρευνα η οποία έδειξε ότι σε ποσοστό 82% οι γυναίκες στην Αττική δηλώνουν ότι έχουν δεχθεί στη ζωή τους τουλάχιστον μία φορά σεξουαλική παρενόχληση ή βία πάσης φύσεως (λεκτική, σωματική, συναισθηματική) στον επαγγελματικό χώρο. Και βεβαίως αυτό το ποσοστό δυστυχώς αντικατοπτρίζει τη θέση της γυναίκας σε όλη τη χώρα.
Ακόμα και αν τελικά μέσα από το ελληνικό κύμα αντίδρασης του #MeToo, βλέπουμε το κουβάρι να ξετυλίγεται και πάλι με επίκεντρο τους άνδρες – ενδεικτικό της πατριαρχικής κοινωνίας και της συνεχιζόμενης ισχύος της – η καθοριστική διαφορά είναι ότι το πρώτο βήμα ήταν γυναικεία υπόθεση. Οι γυναίκες, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στην καθημερινότητα, βγήκαν μπροστά, ηγήθηκαν της προσπάθειας να βγουν οι ιστορίες των θυμάτων στο φως, για να καταφέρουν στο μέλλον – και αφού βέβαια θα απαιτηθεί τιτάνια ακόμα προσπάθεια για να αλλάξουν αντιλήψεις και στερεότυπα – να φωτίσουν τις ζωές τους… Αυτές, που αποτελούν το μεγαλύτερο ποσοστό των θυμάτων, τέθηκαν επικεφαλής και αυτό έχει την σημασία του σε μια χώρα που δυσκολεύεται ακόμα να δεχτεί γυναίκες επικεφαλής οπουδήποτε. Στη ζωή, στη δουλειά, στην τέχνη, στην πολιτική, οι γυναίκες είναι άριστες εργάτριες, είναι παρασκηνιακά απαραίτητες, σπάνια όμως επιλέγονται να ηγηθούν, ακόμα και εντός του ίδιου τους του σπιτιού.
Το τέλος στην έμφυλη βία, που αφορά τους πάντες, αργεί ακόμα. Αλλά ο αέρας έχει αρχίσει να φυσάει διαφορετικά. Στην Ελλάδα ο αέρας της αλλαγής φύσηξε μόλις πρόσφατα και ελπίζουμε να συμπαρασύρει στο διάβα του τα κακώς κείμενα της κοινωνίας μας.
Χρόνια πολλά στη μητέρα, τη σύντροφο, την κόρη, τη φίλη, την εργαζόμενη, τη συναδέλφισσα, τη διευθύντρια και σε όλες τις γυναίκες του κόσμου!