Η Αμαλία Φλέμινγκ (το γένος Κουτσούρη) ήταν μία από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες της Ελλάδας του 20ού αιώνα. Μία λαμπρή επιστήμονας που όμως φρόντισε να αναδείξει το μεγαλείο της ακόμα περισσότερο μέσα από το διαρκή αγώνα της για τη δημοκρατία και την ελευθερία, μέχρι την τελευταία της πνοή.
Η αλήθεια είναι ότι δε χρειάζονται πολλά λόγια για το έργο της, αφού η δράση της στην Αντίσταση κατά την Κατοχή και η αντιδικτατορική της δράση κατά τη χούντα, δηλαδή στις δύο περιόδους του προηγούμενου αιώνα που γέννησαν πραγματικούς ήρωες και πατριώτες στη χώρα μας, έχουν χαραχτεί στα μυαλά των Ελλήνων και της έχουν κρατήσει μία ιδιαίτερη θέση στις καρδιές μας.
Η συναδέλφισσα Αλεξάνδρα Ιορδανοπούλου (ΤΑΠΙΛΤ (γραμματέας Δ.Σ., Προϊστάμενη Κλάδου Πρόνοιας, Διευθύντρια), Γλυφάδα, Υποδιευθύντρια στο Φάληρο, τον Άλιμο, την Εθνικής Αντιστάσεως) πρόσφατα φρόντισε να μας υπενθυμίσει το μεγαλείο της, αφού στην προσωπική του σελίδα στο facebook ανάρτησε ένα απόσπασμα από το βιβλίο της «ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗ», στο οποίο εξιστορεί την αντιδικτατορική της δράση, τα βασανιστήρια που βίωσε κατά τη σύλληψή της, την απέλασή της και συνολικά τον αγώνα της εναντίον της χούντας εντός και εκτός συνόρων.
Η στάση της ενώπιον των υπανθρώπων βασανιστών και η τελευταία φράση του αποσπάσματος δεν μπορούν παρά να συγκλονίζουν ες αεί, να αφυπνίζουν συνειδήσεις και να θυμίζουν για πάντα στους τυχόν πατριδοκάπηλους ότι ο πραγματικός πατριώτης Έλληνας είναι συνυφασμένος με την έννοια της δημοκρατίας και της ελευθερίας!
«Την Πέμπτη ήταν κιόλας τρεισήμισι μέρες που βρισκόμουν εκεί. Δεν είχα βάλει τίποτα στο στόμα μου εδώ και πενήντα οκτώ ώρες, μα εξακολουθούσα να μην πεινάω. Οι φωνές και οι απειλές του Θεοφιλογιαννάκου και η αγωνία μου για τα πρόσωπα που κινδύνευαν ίσως να συλληφθούν μου έφερναν συνεχώς διάθεση για εμετό.
Κατά τις δέκα ο Θεοφιλογιαννάκος με κάλεσε και πάλι, αυτή τη φορά για να μου κάνει μια πρόταση : -Μιλήσαμε με τον πρωθυπουργό για σας, μου είπε, και με ποιο τρόπο είναι δυνατό να σας εμποδίσουμε να κάνετε κι άλλο κακό στην πατρίδα μας. Αποφασίσαμε ότι θα είστε λιγότερο επικίνδυνη αν φύγετε στο εξωτερικό.
Κάντε μας λοιπόν μια μικρή λίστα των πραγμάτων που θέλετε, να τα βάλουν σε μια βαλίτσα και να σας συνοδέψουμε στο αεροδρόμιο. Πιθανόν να γράψετε κανένα άρθρο, θα πείτε τα δικά σας για λίγο, και ύστερα θα μπείτε στη χορεία των άλλων αλητών, της Ελένης Βλάχου και των άλλων.
Τον ρώτησα αν αυτό εσήμαινε ότι θα χάσω την ελληνική μου υπηκοότητα. -Βεβαίως, είπε. Κάθισα πίσω στην καρέκλα μου πιο αναπαυτικά. Ένιωθα τώρα δυνατή. -Με τη θέλησή μου ποτέ δεν φεύγω, είπα.
Έμεινε κατάπληκτος. Μου μίλησε για τα μαρτύρια που επρόκειτο να τραβήξω στο ΕΑΤ – ΕΣΑ κατά τις επόμενες μέρες ή βδομάδες της ανακρίσεως, μαρτύρια για τα οποία δεν είχα ιδέα, και για την τελική δικαστική απόφαση που θα μ’έστελνε για χρόνια στη φυλακή να σαπίσω. -Σας συνιστώ ζωηρώς να δεχθείτε την προσφορά τώρα που σας την κάνουμε. Πιστέψτε με πως γλιτώνετε από πολλά οδυνηρά πράγματα.
Φαίνεται πως το τίμημα για να είσαι Έλληνας είναι πολύ μεγάλο, μα δέχομαι να το καταβάλω, απάντησα. -Θα το μετανιώσετε πικρά, μου είπε.».
Απόσπασμα από το βιβλίο:
ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗ