Για μία ακόμα φορά τα ραντάρ των δημοσκοπήσεων δεν μπόρεσαν να αποτυπώσουν τη λαϊκή οργή, το λαϊκό παλμό που παλλόταν κάτω από τις φαντασμαγορικές συναυλίες και τα σόου που προδίκαζαν τη Χίλαρι Κλίντον ως τη νέα πρόεδρο των ΗΠΑ. Δεν μπόρεσαν να ανιχνεύσουν την υπόγεια επιθυμία του αμερικανικού λαού να χτυπήσει το σύστημα (“τη μηχανή” όπως αντίστοιχα το αποκαλούν οι Αμερικάνοι), που εν τέλει μεταφράστηκε στο φαινόμενο της αποχής μεγάλου μέρους των προοδευτικών δυνάμεων και της συσπείρωσης γύρω από τον “αντισυστημικό” Τραμπ των χαμηλής μόρφωσης και οικονομικής επιφάνειας απογοητευμένων στρωμάτων του πληθυσμού.
Σε αντίθεση με την πρόσφατη εκτίμησή μου, ο Τραμπ είναι ο νέος πλανητάρχης. Αυτό το αποτέλεσμα έχει προκαλέσει σοκ και δέος παγκοσμίως και οφείλουμε να αναλύσουμε τα αίτιά του. Νομίζω ένας συνδυασμός παραγόντων συνετέλεσαν στην ήττα της Χίλαρι Κλίντον, με βαρύνουσα σημασία να έχει η κλήση της από το FBI για τα απόρρητα e-mail που διακινούνταν χωρίς την τήρηση των κανόνων ασφαλείας όταν ήταν Υπουργός Εξωτερικών και επιπροσθέτως η προκλητική, ακραία ταύτιση του μιντιακού, πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου με την Κλίντον, που τελικά γύρισε μπούμπερανγκ.
Ουσιαστικά μέσα σε διάστημα 1,5 έτους, είχαμε το τρίτο επεισόδιο ενός “τιμωρητικού” φαινομένου απευθυνόμενο από τα λαϊκά στρώματα προς τις υποστηριζόμενες από τους κατεστημένους θεσμούς και ΜΜΕ ελίτ, αρχικά μετά από την καταδίκη τους στη χώρα μας για τη στάση που κράτησαν προ του δημοψηφίσματος, αλλά και εν συνεχεία για την αντιμετώπιση που επέδειξαν εντός και εκτός Βρετανίας οδηγώντας στην ψήφο αγανάκτησης υπέρ του Brexit.
Και επειδή πολλές φορές υπάρχει η τάση να “καθαγιάζεται” η λαϊκή ετυμηγορία ενός εκλογικού αποτελέσματος, οφείλω να υπενθυμίσω ότι η ψήφος σε ένα ακροδεξιό, ρατσιστή, μισογύνη, υποτιθέμενα και μόνο φαινομενικά ριζοσπάστη μεγιστάνα, μπορεί μεν να αιτιολογείται, αλλά σε καμία περίπτωση δε δικαιολογείται! Εξ άλλου, τα παραδείγματα της παγκόσμιας και ελληνικής ιστορίας αποτυχημένων λαϊκών επιλογών που οδήγησαν σε αδιέξοδα και μεγάλες καταστροφές, είναι δυστυχώς υπεράριθμα.
Μετά από το καθοδηγούμενο επίσης από ακροδεξιές δυνάμεις Brexit, το σημερινό πρωτοφανές αποτέλεσμα που φέρνει στη θέση του προέδρου της υπερδύναμης έναν εμφανώς επικίνδυνο, αλλοπρόσαλλο και ημιμαθή μεγιστάνα, αποδεικνύει την παρακμή αυτού του κόσμου, που πρόκειται να βιώσει απρόβλεπτες καταστάσεις και μπορεί να προκαλέσει περαιτέρω αλυσιδωτές αντιδράσεις και αποσταθεροποίηση. Οδηγούμαστε πλέον σε αχαρτογράφητα ύδατα που κανείς πολιτικός αναλυτής και καμία σταθερά του παγκόσμιου πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού στάτους δεν μπορεί με αξιοπιστία να προσδιορίσει.
Αυτή η εξέλιξη δημιουργεί και μία πρόσθετη ανησυχία για την πατρίδα μας που βρίσκεται εν μέσω πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής κατάρρευσης και γεωπολιτικά στον κυκλώνα της πιο ταραγμένης περιοχής του κόσμου. Η χιονοστιβάδα των εξελίξεων που μπορεί να προκύψει και να επισύρει περαιτέρω αποσταθεροποίηση της παγκόσμιας τάξης, δυστυχώς θα μπορούσε να συμπαρασύρει και τη χώρα μας στο πυρ το εξώτερον!
Ωστόσο και χωρίς να θέλω να χρυσώσω το χάπι, είναι χαρακτηριστικό ότι μεγάλη μερίδα σχετικά προοδευτικών δυνάμεων συνειδητοποίησαν πως σε ό,τι αφορά σε κρίσιμα θέματα όπως ο πόλεμος στη Συρία, το περιβάλλον και οι διατλαντικές συμφωνίες εμπορίου, δεν υπήρχε η παραμικρή διαφορά στις θέσεις των δύο υποψηφίων και για αυτό αποστασιοποιήθηκαν από την Κλίντον.
Αν συνυπολογίσει κανείς και τη ριζοσπαστικοποίηση τεράστιου τμήματος του πληθυσμού που εκφράστηκε μέσω του Μπέρνι Σάντερς (ασχέτως της στήριξης που αυτός παρείχε τελικά στην Κλίντον), ο Τραμπ και η Κλίντον αποτελούσαν την απάντηση ενός χρεοκοπημένου συστήματος που πνέει τα λοίσθια. Η Κλίντον δεν ήταν σίγουρα το πρόσωπο που θα απορροφούσε τους κραδασμούς της δυσαρέσκειας του αμερικανικού λαού που για να τιμωρήσει τελικά αυτό το καταρρέον και διεφθαρμένο σύστημα, στράφηκε προς τον Τραμπ, ο οποίος κατά την προσωπική μου άποψη σύντομα θα “ξεφουσκώσει”.
Και επειδή πάντοτε ουδέν κακόν αμιγές καλού, το θετικό της υπόθεσης είναι ότι για πρώτη φορά στις ΗΠΑ προέκυψαν ζητήματα ακραίας πόλωσης και ιδεολογικών αναζητήσεων. Ο σπόρος του Μπέρνι Σάντερς και ο αξιοπρεπέστατος αγώνας που διεξήγαγε απέναντι στην Κλίντον έχοντας το σύνολο του συστήματος απέναντί του, αφήνει ένα παράθυρο ελπίδας ανοιχτό για τη συνέχεια. Η αναφορά μας στο φαινόμενο Σάντερς και την πολιτική, κοινωνική, κινηματικής μορφής, επανάσταση που επέφερε στις ΗΠΑ έγινε έγκαιρα, παρουσιάζοντας τον αυθεντικό κομιστή ενός νέου πολιτικού μηνύματος με πραγματικά ριζοσπαστικές θέσεις πριν από λίγους μήνες μέσα από την εφημερίδα και την ιστοσελίδα του συλλόγου μας:
Ο Μπέρνι Σάντερς έχει ήδη κερδίσει!