Ο Μπέρνι Σάντερς έχει ήδη κερδίσει! Ο Αμερικανός “αντισυστημικός” υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος για το προεδρικό χρίσμα που αλλάζει το πολιτικό σκηνικό στις Η.Π.Α.

Πιστεύει στην παρέμβαση του κράτους στην οικονομία, στη δωρεάν εκπαίδευση και υγειονομική περίθαλψη για όλους, στην αναδιανομή των εισοδημάτων υπέρ των ασθενέστερων στρωμάτων και σε βάρος της πλουτοκρατίας. Συν τοις άλλοις δηλώνει “ευθαρσώς” Σοσιαλιστής στη Μέκκα του παγκόσμιου καπιταλισμού. Σαν πολύ “προοδευτικός”, “μεταρρυθμιστής” και “αριστερός” δεν ακούγεται; Και όμως, είναι ο βασικός αντίπαλος της Χίλαρι Κλίντον για να λάβει το χρίσμα ώστε να θέσει υποψηφιότητα εκπροσωπώντας τους Δημοκρατικούς για την προεδρία των ΗΠΑ!

Δεν είναι ούτε νέος (74 ετών), ούτε εμφανίσιμος, ούτε επικοινωνιακός. Αλλά ούτε και μαύρος σαν τον Ομπάμα ή γυναίκα σαν την αντίπαλό του ώστε να ζητά την ψήφο των Αμερικανών εν είδει συμβολισμού.

Ο υπερήλικας “Δον Κιχώτης” γερουσιαστής, αειθαλής και δυναμικός, έρχεται να σταθεί ως αντίπαλος δίπλα σε όσα αντιπροσωπεύει η “συστημική” Χίλαρι. Σοσιαλιστής σκανδιναβικού τύπου και φίλος του Τσόμσκι, σε μία χώρα που θεωρεί τον Ντόναλντ Τραμπ πρότυπο δυναμικού άντρα και ηγέτη. Δεν ενέκρινε τον πόλεμο του Ιράκ, αποδοκιμάζει την αμερικανική εξωτερική πολιτική στη Λατινική Αμερική, τις διακρίσεις κατά των ομοφυλοφίλων, το λειψό σύστημα πρόνοιας και υγείας, τις παρακολουθήσεις πολιτών, την τεράστια ψαλίδα ανάμεσα στους φτωχούς και τους πλούσιους.

Το γεγονός ότι έχει δοκιμαστεί στην πράξη τον καθιστά ακόμα πιο “επικίνδυνο”: υπήρξε ένας από τους καλύτερους δημάρχους της Αμερικής εξασφαλίζοντας στέγη για το λαό με κοινοτική βοήθεια και κάνοντας την πόλη του, το Μπέρλινγκτον, πρότυπο για όλους. Ο αμερικάνικος Τύπος και ισχυρό μέρος της κοινής γνώμης τον αντιμετώπισαν αρχικά ως μία γραφική φιγούρα. Ο ίδιος είχε εντελώς διαφορετική άποψη και πλέον οι αντίπαλοί του έχουν φτάσει στο σημείο να χρησιμοποιούν απροκάλυπτα όλες τις προπαγανδιστικές πρακτικές φίμωσής του. Ευτυχώς, κάποιες… δεκάδες εκατομμύρια συμπολιτών και συμπατριωτών του δεν επηρεάζονται και συνεχίζουν να στηρίζουν δυναμικά τον αγώνα του, ελπίζοντας ότι ο Μπέρνι Σάντερς και κυρίως οι θέσεις και οι απόψεις του ήρθαν για να μείνουν.

Μαθήματα ιστορίας

Γέννημα θρέμμα Νεοϋορκέζος, μεγαλωμένος στο Μπρούκλιν από Πολωνοεβραίο πατέρα, αναμείχθηκε με το Σοσιαλιστικό Κόμμα Αμερικής, το φοιτητικό αντιπολεμικό κίνημα και το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα από τη δεκαετία του 1960, ενώ σπούδαζε πολιτικές επιστήμες στο Σικάγο και πριν καν ακόμη ξεκινήσει η αμερικανική εμπλοκή στον πόλεμο του Βιετνάμ.

Το 1968 εγκαταστάθηκε στο Βερμόντ, από όπου ξεκινά την πολιτική του διαδρομή το 1981 όταν εκλέγεται δήμαρχος στην πόλη Μπέρλιγκτον. Την πρώτη φορά κέρδισε με 10 (!) ψήφους διαφορά. Έκτοτε επανεκλέχθηκε στην ίδια θέση τρεις φορές απέναντι σε αντιπάλους και από τα δύο παραδοσιακά κόμματα, μετατρέποντας την πόλη του σε ένα μικρό παράδεισο, σύμφωνα με μετρήσεις ικανοποίησης και βιοτικού επιπέδου των κατοίκων.

– Ο “πανκ” υποψήφιος

Η δημαρχία του χαρακτηρίστηκε από αντισυμβατικά περιστατικά που απείχαν από την πεπατημένη. Κάλεσε τον Νόαμ Τσόμσκι να μιλήσει στο Δημαρχείο και ταξίδεψε στη Νικαράγουα για να συναντηθεί με τον Ντάνιελ Ορτέγκα των Σαντινίστας.

Μάλιστα, ο υποψήφιος για την Προεδρία της Υπερδύναμης, δημιούργησε ένα από τα σημαντικότερα στέκια της πανκ, της πιο έντονα πολιτικοποιημένης και οργισμένης μουσικής της αμφισβήτησης, στις ανατολικές ακτές των ΗΠΑ!

Αδιαφορώντας για τις απαγορεύσεις των ομοσπονδιακών αρχών, που δεν επέτρεπαν τη χρήση κτιρίων του Δημοσίου για μουσικές εκδηλώσεις, ο Σάντερς ύστερα από σχετικό αίτημα μίας νεαρής δημοτικού συμβούλου, παραχώρησε τα γραφεία της υπηρεσίας ύδρευσης της πόλης σε ομάδες πολιτικοποιημένων παιδιών που το μετέτρεψαν σε συναυλιακό και εκθεσιακό χώρο. Αυτή η δεσποινίς επρόκειτο σύντομα μάλιστα να γίνει η δεύτερη και μέχρι σήμερα σύζυγός του…

Η θητεία του στο Δήμο όμως είχε και άλλες “ιδιαιτερότητες”: του χάρισε τη φήμη τόσο του αριστερού πολιτικού, όσο και του ικανού διαχειριστή! Θερμός υποστηρικτής των εργατικών συνδικάτων, ο αντισυμβατικός Δήμαρχος εισήγαγε ένα κρατικά επιδοτούμενο κοινοτικό πρόγραμμα στέγασης που άλλαξε τη φυσιογνωμία του κέντρου της πόλης και ανακούφισε τα χαμηλά και μεσαία κοινωνικά στρώματα. Αντίστοιχα, ο διαχειριστής Σάντερς κατάφερε να ισορροπήσει τον προϋπολογισμό της πόλης και να τη μετατρέψει σε μια από τις πιο όμορφες, πιο πράσινες και βιώσιμες πόλεις των ΗΠΑ.

Το 1990 γίνεται το πρώτο ανεξάρτητο μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων μετά από σαράντα χρόνια και επανεκλέγεται τέσσερις φορές. Μία από τις λίγες αυθεντικά ασυμβίβαστες φωνές στο Κογκρέσο, επέκρινε τους πολιτικούς και των δύο κομμάτων για υποταγή στη διεφθαρμένη λογική της Ουάσιγκτον. Με την εκλογή του το 2006 ως γερουσιαστής, συνδέθηκε με όλα τα μεγάλα ζητήματα που απασχόλησαν τις ΗΠΑ, από την εισοδηματική ανισότητα και την προάσπιση της καθολικής υγειονομικής περίθαλψης, μέχρι τη στήριξη των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων, αλλά και την καταδίκη του διαβόητου “Πατριωτικού Νόμου” και του πολέμου στο Ιράκ. Το 2012 ο επανεκλέχθηκε με ποσοστό 71%! Ωστόσο, έγινε γνωστός στο ευρύ παναμερικανικό κοινό εκτινάσσοντας τη δημοτικότητά του χάρη στη δημόσια πολιτική του σύγκρουση με την πλουτοκρατία και την υποστήριξή του στο κίνημα Occupy Wall Street.

Στις 30 Απριλίου του 2015 ανακοίνωσε το τέλος την ανεξάρτητης πολιτικής του σταδιοδρομίας και την πρόθεσή του να διεκδικήσει το χρίσμα του υποψήφιου Προέδρου των ΗΠΑ με τη στήριξη του Δημοκρατικού κόμματος. «Δεν πιστεύω πως οι άντρες και γυναίκες που υπερασπίστηκαν την αμερικάνικη Δημοκρατία αγωνίστηκαν για να δημιουργήσουν ένα σύστημα στο οποίο οι δισεκατομμυριούχοι ελέγχουν την πολιτική διαδικασία», δήλωνε την ίδια μέρα, θέτοντας το πολιτικό στίγμα της προεκλογικής του εκστρατείας.

Είναι ο Μπέρνι Σάντερς αυτός που θα αλλάξει το πολιτικό σκηνικό στις Η.Π.Α.;

Η κεντρική πολιτική σκηνή των Η.Π.Α ίσως να μην είναι ποτέ ξανά η ίδια. Ο γερουσιαστής του Βερμόντ μετέτρεψε μια προαποφασισμένη εκλογική αναμέτρηση σε αμφίρροπο πολιτικό αγώνα, μιλώντας για την ανάγκη μίας “πολιτικής επανάστασης” και επιβάλλοντας μια εξόχως ενδιαφέρουσα πολιτική συζήτηση.

– Προοδευτική ιδεολογία και άμεση ρητορική στην καμπάνια

Ο Σάντερς από την αρχή της εκστρατείας του χρησιμοποίησε άμεση ρητορική. Η πρότασή του περιλαμβάνει ένα σύγχρονο “New Deal”, προσπαθώντας να συνδεθεί με την αμερικανική κεντροαριστερή παράδοση και τον Φραγκλίνο Ρούζβελτ, τον πολιτικό που οδήγησε τις ΗΠΑ σε ένα καλύτερο μέλλον μετά από την κρίση του 1929.

Η καμπάνια του εστίασε σε χρόνια προβλήματα που αντιμετωπίζει καθημερινά η κοινωνία, όπως τη δωρεάν παιδεία στα δημόσια πανεπιστήμια, την ενίσχυση της δωρεάν δημόσιας ασφάλισης για όλους, την κοινωνική ισότητα για τον έγχρωμο πληθυσμό και τον αυστηρό έλεγχο της αγοράς όπλων.

Ως προτεραιότητα στο οικονομικό του πρόγραμμα έθεσε την ανακατανομή του πλούτου, την αύξηση της φορολογίας στα υψηλά εισοδήματα και στις μεγάλες επιχειρήσεις, τον κρατικό έλεγχο των οικονομικών δραστηριοτήτων της Wall Street και τη θέσπιση κατώτατου μισθού στα 15 δολάρια την ώρα. Μιλά για το «οικονομικό κατεστημένο» που ελέγχει τα εκλογικά αποτελέσματα, την πληροφόρηση, την κατανομή του πλούτου. Τάχθηκε επίσης υπέρ της ενίσχυσης των συνδικαλιστικών οργανώσεων και της θέσπισης κοινών εργασιακών δικαιωμάτων. Οι σαφείς θέσεις του ενάντια στην οικονομική ανισότητα στις ΗΠΑ προκαλούν την συσπείρωση όλου του οικονομικού κατεστημένου. Όπως ο ίδιος δήλωσε, «αν ήμουν στέλεχος hedge fund δεν θα με ψήφιζα».

Λάβρος κατά των πάσης φύσεως ανισοτήτων, υιοθέτησε προοδευτικές απόψεις σε θέματα όπως η απελευθέρωση της χρήσης της μαριχουάνας και η νομική θέσπιση του γάμου μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών, δίνοντας ιδιαίτερη βάση στα δικαιώματα των γυναικών.

Σε ευρωπαϊκή αναλογία θα μπορούσε να είναι ένας πράσινος σοσιαλδημοκράτης, έχοντας πολλές αναφορές στο σκανδιναβικό μοντέλο κράτους πρόνοιας και στην ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος. Απευθύνεται όχι μόνον στους φτωχούς εργάτες, αλλά και στη μεσαία τάξη, σε όλους αυτούς που έχασαν τα σπίτια τους και την ασφάλισή τους μετά την κρίση του 2008. Έχοντας θίξει ζητήματα από καιρό ξεχασμένα από την πολιτική σκηνή, προσέγγισε τους απολιτίκ ψηφοφόρους και τους επανάφερε στο προσκήνιο, ενώ τα ποσοστά δημοφιλίας του στους νέους είναι συντριπτικά!

– Η “Μεταμόρφωση” της Χίλαρι

Πολλοί θεωρούν ότι το πραγματικό του κίνητρο και συνάμα επιτυχία είναι ότι κατάφερε να στρέψει τη Χίλαρι Κλίντον “προς τα αριστερά” σε θέματα όπως το εμπόριο, η κλιματική αλλαγή και η υγεία.

Θέτοντας φλέγοντα ζητήματα στον προεκλογικό αγώνα και προτείνοντας ριζοσπαστικές λύσεις, ο Σάντερς έφερε πολλές φορές την Κλίντον σε δύσκολη θέση, καθώς φάνηκε απροετοίμαστη και ανήμπορη να ανταποκριθεί στον πρακτικό του λόγο. Στο στρατόπεδο της Χίλαρυ, πέρα του μοναδικού επιχειρήματος για την πιθανή ανάδειξη ‒για πρώτη φορά‒ μίας γυναίκας στο προεδρικό αξίωμα, πλέον καταβάλλουν απίστευτη ενέργεια για την οικειοποίηση των πολιτικών μηνυμάτων του αντιπάλου τους και τον προσεταιρισμό των υποστηρικτών του.

– Η λαϊκή συμμετοχή απαντά στα εμπόδια από το κατεστημένο

Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι το γεγονός ότι το εγχείρημά του στηρίχθηκε αποκλειστικά στους ψηφοφόρους του, χωρίς τη χρηματική υποστήριξη μεγάλων εταιρειών και συγκροτημάτων. Ο Σάντερς απέδειξε ότι οι μικρές δωρεές από τους ψηφοφόρους μπορεί να είναι αρκετές για να στηρίξουν μια προεδρική εκστρατεία, χωρίς την εξάρτηση από πανίσχυρα λόμπι και δωρητές.

Οι θερμότεροι υποστηρικτές του Σάντερς έχουν το προφίλ του νέου, με χαμηλό εισόδημα και συχνά γόνου μεταναστών. Πρώτος σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες με εξαίρεση τους ψηφοφόρους άνω των 65 ετών και αυτούς με εισόδημα άνω των 200.000 δολαρίων. Οι νεότεροι και οι πιο φτωχοί επενδύουν στον 74χρονο Σάντερς. Οι υπόλοιποι στρατεύονται με τη Χίλαρυ, γεγονός που μάλλον δεν επαφίεται στο φεμινισμό τους…

Ο Σάντερς έχει ήδη συγκεντρώσει διπλάσιες οικονομικές συνεισφορές από το προηγούμενο ρεκόρ του Ομπάμα, πραγματοποιώντας μεγαλύτερες συγκεντρώσεις από τον Τραμπ και την Κλίντον. Έχοντας μόνον το 1/23 (!) της τηλεοπτικής προβολής του Τραμπ, ο Σάντερς έχει να αντιμετωπίσει πρώτα την Κλίντον που του επιτίθεται με επιχειρήματα παρόμοια με τους Ρεπουμπλικάνους, αλλά και το περίπλοκο σύστημα ανάδειξης υποψήφιου των Δημοκρατικών, μέσα στο οποίο η Κλίντον έχει όλο το μηχανισμό να τη στηρίζει χωρίς κανένα πρόσχημα.

Αυτό που συμβαίνει όμως με το κίνημά του ίσως να μην έχει προηγούμενο στην ιστορία της παραπληροφόρησης των πολιτών από μέρους των καθεστωτικών ΜΜΕ! Και όχι μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά σε ολάκερο τον πλανήτη!

Παρά το γεγονός ότι συγκέντρωνε τεράστια πλήθη, σπάζοντας κάθε ιστορικό ρεκόρ λαϊκής συμμετοχής σε προεκλογικές εκδηλώσεις στις ΗΠΑ και ενώ όλα αυτά μπορούν να επηρεάσουν το παρόν και το μέλλον της παγκόσμιας υπερδύναμης και ολόκληρου του πλανήτη, υπήρξε παγκοσμίως απόλυτη σιωπή!

Αυτή η χωρίς προηγούμενο συνωμοσία σιωπής και παραπληροφόρησης εξηγείται μόνον αν λάβουμε υπόψη το ιστορικών διαστάσεων διακύβευμα αυτής της υπόθεσης: Στις ΗΠΑ συντελείται μία αληθινή κοινωνική και πολιτική κοσμογονία.

– Άφεση αμαρτιών στο “Δαίμονα” του Σοσιαλισμού

Ήδη θεωρείται μοναδικό κατόρθωμα στη νεότερη πολιτική αμερικανική ιστορία το γεγονός ότι μπόρεσε να συγκεντρώσει υψηλότατη δημοτικότητα αποδεχόμενος τον όρο “σοσιαλιστής” που επί δεκαετίες δαιμονοποιήθηκε συστηματικά ως απόρροια του ψυχρού πολέμου.

Κάθε χρόνο, το αμερικανικό λεξικό Merriam-Webster ανακοινώνει τη λέξη η οποία αναζητήθηκε περισσότερο από κάθε άλλη την προηγούμενη. Για το 2015, η λέξη «σοσιαλισμός» είναι αυτή που προκάλεσε το μεγαλύτερο ενδιαφέρον!

Η περίπτωση του σοσιαλιστή Σάντερς έχει πολλά κοινά με αυτήν του σοσιαλιστή Τζέρεμυ Κόρμπιν, που πλέον είναι αρχηγός του Εργατικού Κόμματος στη Βρετανία. Ακριβώς όπως ο Τύπος στη Βρετανία αντιμετώπισε τον Κόρμπιν αρχικά ως μη-εκλόγιμο, τα αμερικανικά ΜΜΕ στην πλειονότητά τους αντιμετώπισαν τον Σάντερς ως… χαμένο από χέρι. Ο Μπέρνι Σάντερς όμως μετατράπηκε στον αμερικανό Κόρμπιν, απευθυνόμενος στο μέσο Αμερικανό και στα προβλήματα που αντιμετωπίζει.

– Ριζοσπαστικοποίηση της νέας γενιάς των Αμερικανών

Παρ’ όλα αυτά, το επίτευγμα του Σάντερς δε συνίσταται απλά στην ένταξη του όρου «σοσιαλισμός» ξανά στο πολιτικό λεξιλόγιο της Αμερικής. Ένα μεγάλο ερώτημα πλανιέται πια πάνω από το πολιτικό τοπίο της Υπερδύναμης και κατ’ επέκταση ολάκερο τον κόσμο: άραγε ο πρωτοφανής λαϊκός ξεσηκωμός που προκαλεί η καμπάνια του Μπέρνι Σάντερς θα μπορέσει να μετατραπεί σε οργανωμένο λαϊκό κίνημα; Ο ίδιος δεν σταματά να διαλαλεί ότι «αυτή η καμπάνια δεν είναι για να εκλεγεί πρόεδρος ο Μπέρνι Σάντερς. Είναι για να δημιουργηθεί σε αυτή τη χώρα ένα πολιτικό, λαϊκό κίνημα».

Η καπιταλιστική κρίση του 2008, η πλήρης επικράτηση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και η καταστολή που συνεπάγονται, έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στην πολιτική σκηνή των ΗΠΑ. Με δεδομένη αυτήν τη δυναμική, πολλοί είναι πλέον αυτοί που δείχνουν να αντιλαμβάνονται πως μια «πολιτική επανάσταση», όπως την εννοεί ο γερουσιαστής του Βερμόντ, είναι επιβεβλημένη.

Αντίστοιχα, η υποψηφιότητα του Τραμπ διαθέτει κάποια επίπλαστα αντισυστημικά χαρακτηριστικά που όμως πείθουν τους Ρεπουμπλικάνους ψηφοφόρους. Αν και πάμπλουτος, δηλώνει έτοιμος να συγκρουσθεί με το πολιτικό κατεστημένο, ενώ δεν εξαρτάται από άλλους. Καθόλου αβάσιμος δεν είναι ένας παραλληλισμός της διεύρυνσης της εκλογικής επιρροής του ακροδεξιού μεγιστάνα με αυτή της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα και του ρόλου των συστημικών ΜΜΕ σ’ αυτή. Οι πρωτοφανείς για τις ΗΠΑ συγκρούσεις που έλαβαν χώρα μεταξύ οπαδών του Τραμπ και υποστηρικτών του Σάντερς, καταδεικνύουν, αν μη τι άλλο, τη ριζοσπαστικοποίηση των Αμερικανών τόσο προς τα δεξιά, όσο και προς τα αριστερά.

Η απρόσμενα ισχυρή υποψηφιότητα του Μπέρνι Σάντερς αντανακλά μία διαφορετικού τύπου και βέβαια πιο αυθεντική αντισυστημική αντίδραση. Επιθυμεί να βγάλει από το περιθώριο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής όλες τις καταπιεσμένες ομάδες, ώστε μαζί να συνειδητοποιήσουν την τεράστια δύναμή τους και να μπουν «στην πολιτική διαδικασία», δημιουργώντας ένα «μαζικό κίνημα» των άφωνων και άβουλων, κάνοντας πράξη την «πολιτική επανάσταση» που ευαγγελίζεται ο γερουσιαστής από το Βερμόντ!

Φυσικά, το εγχείρημα της δημιουργίας ενός τέτοιου οργανωμένου λαϊκού κινήματος είναι γιγάντιο και φοβερά δύσκολο και δεν εξαρτάται μόνο από την όποια καλή διάθεση και πρόθεση του Μπέρνι Σάντερς που προειδοποιεί τους οπαδούς του να μην πιστεύουν σε «σωτήρες» αλλά μόνο στις δικές τους δυνάμεις.

Το εξαιρετικά ελπιδοφόρο είναι ότι πληθαίνουν οι κάθε λογής δικτυώσεις και λοιπές οργανωτικές δομές των υποστηρικτών του που προσανατολίζονται να συνεχίσουν να υπάρχουν και μετά τις προεδρικές εκλογές. Μια πρόχειρη ματιά στο διαδίκτυο αρκεί για να πάρει κανείς μια πρώτη γεύση αυτής της αληθινής οργανωτικής ριζοσπαστικής «κοσμογονίας» με τους συμμετέχοντες να νιώθουν ότι λαμβάνουν μέρος σε κάτι “ιστορικό”.

Εξ άλλου, οι περισσότερες από τις προτάσεις του δεν θα υλοποιηθούν, αλλά σημασία έχει ότι ο λόγος του καθίσταται μέρος της εξίσωσης.

Ένας Αμερικανός σοσιαλιστής στο πλευρό της Ελλάδας

Οι θέσεις του Σάντερς για τη διεθνή κατάσταση και ειδικά το ελληνικό πρόβλημα χρέους είναι αντίστοιχα προοδευτικές. Οι δεκάδες τοποθετήσεις και δημόσιες ενέργειες υπέρ της απελευθέρωσης των Ελλήνων πολιτών από τα δεσμά του χρέους από μέρους ενός Αμερικανού πολιτικού πρώτου μεγέθους παραμένουν εντελώς άγνωστες στη χώρα μας, ενώ θα μπορούσαν να γίνουν ένας πολύτιμος σύμμαχός μας.

Ο Σάντερς, είχε «επιτεθεί» στο ΔΝΤ και τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς στηρίζοντας το “ΟΧΙ”, καθώς επέβαλαν στην Ελλάδα “υπερβολικά μέτρα λιτότητας”. «Σε μια περίοδο απίστευτης ανισότητας στον πλούτο, οι συντάξεις των ανθρώπων στην Ελλάδα δεν πρέπει να κοπούν περαιτέρω για να πληρωθούν μερικές από τις πιο μεγάλες τράπεζες και μερικοί από τους πιο πλούσιους χρηματιστές παγκοσμίως», σημείωνε.

Έχει συνυπογράψει επιστολή προς το ΔΝΤ και έχει στείλει μια ακόμη αντίστοιχη επιστολή, στην πρόεδρο της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ, Τζάνετ Γέλεν στην οποία κάνει αναφορά στην ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα και ζητά από την Fed να υποβάλλει ενστάσεις στην ΕΚΤ. Χαρακτηρίζει μάλιστα στην επιστολή του “ολέθριο σφάλμα” να ξεχαστεί τι συμβαίνει όταν μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση δεν κατορθώνει να ανακουφίσει τα οικονομικά δεινά του λαού της. “Πρέπει να θυμόμαστε ότι (στην Ελλάδα) περιμένει με το όπλο παρά πόδα η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να έρθει στην εξουσία ο φασισμός σε μια ευρωπαϊκή χώρα, εξαιτίας της απροθυμίας μας να ανατρέψουμε τις επιβλαβείς πολιτικές της λιτότητας“.

Ακόμη ο Σάντερς ζητά από τις ΗΠΑ και τις υπόλοιπες παγκόσμιες δυνάμεις να προσφέρουν στην Ελλάδα νέους όρους αποπληρωμής του χρέους, οι οποίοι θα επιτρέψουν στην οικονομία να ανακάμψει από τη ζημιά που έχει υποστεί από το 2008.

Η κληρονομιά που πρέπει να κεφαλαιοποιηθεί

Σε μια συνέντευξη στο περιοδικό “Rolling Stone” αφηγήθηκε ότι η σύζυγός του τού θυμίζει συνέχεια ότι οι αναφορές του στα προβλήματα του σημερινού κόσμου κάνουν τους πάντες απαισιόδοξους. Φαίνεται όμως ότι αρκετοί Aμερικανοί που δε θέλουν να μείνουν άλλο στο περιθώριο, βρίσκουν αυτή την απαισιοδοξία πολύ ανανεωτική.

Η παρουσία του Σάντερς αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία σε ένα παγκοσμιοποιημένο πολιτικό πλαίσιο: Αν τον τοποθετήσουμε στη διεθνή σκακιέρα πλάι στον Βρετανό Κόρμπιν, αντιλαμβανόμαστε ότι στις μητροπόλεις του παγκόσμιου καπιταλισμού έχει ανοίξει μια συζήτηση που αμφισβητεί εμφατικά τα τρέχοντα δεδομένα. Οι τελευταίες εκλογικές εξελίξεις στη Νότια Ευρώπη συμπληρώνουν μια εικόνα που σε καμία περίπτωση δεν περιγράφει την κατάρρευση του καπιταλισμού, ενδέχεται όμως να σκιαγραφεί τη μεγαλύτερη ελπίδα του πλανήτη μπροστά σε τόσες κρίσεις και αδιέξοδα συσσωρευμένα που δημιούργησε η επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού τις τελευταίες δεκαετίες.

Το φαινόμενο Σάντερς, γνήσιο τέκνο της οργής και της ριζοσπαστικοποίησης στις ΗΠΑ πρέπει να αξιοποιηθεί στον μέγιστο δυνατό βαθμό.

– Η παρακαταθήκη του στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα

Αν και κατά πάσα πιθανότατα θα χάσει την κούρσα για το χρίσμα των Δημοκρατικών, ο σοσιαλιστής Μπέρνι Σάντερς κατάφερε όσα λίγοι στην πρόσφατη ιστορία των ΗΠΑ: Μοιάζει από τις περιπτώσεις ανθρώπων που δε θα υπολογίσει το πολιτικό κόστος, παραμένοντας σταθερός στις απόψεις, τις αξίες και τις αρχές του. Ενθουσίασε τους πιο νέους και δυναμικούς ψηφοφόρους με μια «αντισυστημική» ατζέντα, μίλησε για οικονομική ισότητα και κυριάρχησε στη συζήτηση για την αλλαγή στη χρηματοδότηση της πολιτικής στην Αμερική. Αυτή είναι η βαριά πολιτική κληρονομιά του 74χρονου γερουσιαστή από το Βερμόντ.

Ο Μπέρνι Σάντερς έχει ήδη κερδίσει…

ΕΙΠΕ:

• Εάν μια τράπεζα είναι πολύ ισχυρή για να καταρρεύσει τότε είναι πολύ ισχυρή για να υπάρχει.
• Είναι πλέον ξεκάθαρο πως δεν ελέγχει το Κογκρέσο τη Wall Street αλλά η Wall Street το Κογκρέσο.
• Το δικαίωμα ενός Αμερικάνου πολίτη στην ελευθερία του λόγου δε μπορεί να είναι ανάλογο με το ύψος του τραπεζικού του λογαριασμού.
• Οι εθισμένοι στις ουσίες είναι άρρωστοι, όχι εγκληματίες.
• Η έκτρωση πρέπει να αποτελεί απόφαση της γυναίκας και όχι της εκάστοτε Κυβέρνησης.
• Οι νέοι πρέπει να μπορούν να λαμβάνουν παιδεία υψηλού επιπέδου ανεξάρτητα από το εισόδημά τους. Τι το ριζοσπαστικό έχει αυτό;