Όποιος έδωσε το παρών στη Γενική Συνέλευση του Συνεταιρισμού, είμαστε σίγουροι ότι εξήγαγε μερικά πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Πέραν του προφανούς που αφορά τη μαζική συμμετοχή των συναδέλφων και τη νέα εποχή που σηματοδοτεί για την προσπάθεια επαναλειτουργίας του Συνεταιρισμού, κατέστη σαφές ότι η δυναμική του συλλόγου μας μπορεί να δώσει απαντήσεις μέσα από δημοκρατικές και πολιτισμένες διαδικασίες ακόμα και στις πιο ηχηρές προκλήσεις και τραμπουκισμούς, που επιχειρήθηκαν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας από τους γνωστούς και μη εξαιρετέους κκ Κολλάτο και Βασιλάκη.
Το άκρως ενδιαφέρον και ενθαρρυντικό συμπέρασμα είναι ότι οι καταδικαστέες αυτές ενέργειες απομονώθηκαν από το σύνολο των μελών του Συνεταιρισμού, αφού δεν τους ακολούθησαν στον κατήφορο ούτε οι ίδιοι τους οι συνεργάτες!
Συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας ο κος Κολλάτος απαιτούσε να του δοθεί ο λόγος κραυγάζοντας, χωρίς να έχει υπογράψει την παρουσία συμμετοχής στη Γενική Συνέλευση, όπως σαφώς ορίζει το καταστατικό της. Εν τέλει, υποχρεώθηκε από το Προεδρείο να υπογράψει πριν τοποθετηθεί, προς το τέλος της διαδικασίας. Αντίστοιχα, ο κος Βασιλάκης διέκοπτε και φωνασκούσε διαρκώς, αλλά το χειρότερο είναι ότι επιδίωξε να αρπάξει το μητρώο παρουσίας των μελών (!!!), δίχως βεβαίως να τα καταφέρει, καθώς η ενέργειά του απετράπη από τους συναδέλφους Βαγγέλη Φανουργάκη, Χαράλαμπο Ξύδη και Γιώργο Φραγκουλόπουλο.
Οφείλουμε μάλιστα να αναφέρουμε ότι από αυτές τις απαράδεκτες συμπεριφορές κράτησαν αποστάσεις και υπέγραψαν κανονικά ακόμα και οι άμεσοι συνεργάτες τους, συνάδελφοι Η. Προκόπης, Α. Λαδά, Ι. Βέργος, Ν. Κορδώνης και Γ. Νίνος.
Σημειωτέον ότι ο κύριος Βασιλάκης συμμετείχε στις διοικήσεις της “γκρίζας” περιόδου του Συνεταιρισμού που τον οδήγησαν σε ουσιαστική αδρανοποίηση, όπως ακριβώς περιγράφεται στο εξώδικο που τους απέστειλε η τωρινή διοίκηση, δημιουργώντας αδιέξοδα που πασχίζουμε να αποκαταστήσουμε σήμερα.
Για όσους δε γνωρίζετε το βίο και την πολιτεία του εν λόγω κυρίου, υπενθυμίζουμε ότι υπήρξε αποσπασμένος στο Σύλλογο της Ιονικής, κυρίως κατά τη δεκαετία 1990-2000 -αλήθεια τι εποχές κι αυτές!- και ήταν επιφορτισμένος με “διάφορες δράσεις”.
Βέβαια, μερικοί συνάδελφοι μπορεί να μη γνωρίζουν ή να μη θυμούνται, αλλά η άγνοια και η λήθη δεν είναι δικό μας χαρακτηριστικό. Αντίθετα, εμείς έχουμε ξεκάθαρες αναμνήσεις από το πέρασμα του κου Βασιλάκη από το Σύλλογο της Ιονικής που παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ίσως κάποια στιγμή να ήταν χρήσιμο να ασχοληθούμε και με τα πεπραγμένα του.
Ο χώρος της Ιονικής αποδεικνύεται ότι διαχρονικά διακατεχόταν από ανησυχίες και αμφισβητήσεις. Είμαστε υπερήφανοι να υποστηρίζουμε ότι καταφέραμε να ενώσουμε όλους τους Ιονικάριους, καθώς οι παιδικές αρρώστιες του συνδικαλισμού εγκαταλείφθηκαν από τη συντριπτική πλειονότητα των συναδέλφων. Υπάρχουν βέβαια πάντα οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα σαν τον κο Κολλάτο και τον κο Βασιλάκη…