Συναδέλφισσες – Συνάδελφοι,
Σήμερα είναι Πρωταπριλιά. Μια μέρα που, κατά το έθιμο, είναι αφιερωμένη στις φάρσες και στα αθώα ψέματα. Μια μέρα που κανονικά θα έπρεπε να δίνει αφορμή για χαμόγελα, πειράγματα και στιγμές ξεγνοιασιάς.
Σκεφτήκαμε κι εμείς στο Σύλλογό μας να ακολουθήσουμε την παράδοση και να γράψουμε ένα «ψέμα», μια μικρή φάρσα, όπως συνηθίζεται. Όμως, δεν το καταφέραμε. Δεν βρήκαμε ούτε τη διάθεση, ούτε την έμπνευση.
Και αυτό γιατί ζούμε σε καιρούς δύσκολους και σκοτεινούς.
Ο κόσμος γύρω μας συγκλονίζεται από πολέμους που μαίνονται και απειλούν την ανθρωπότητα, από εντάσεις και ανταγωνισμούς που γεννούν ανασφάλεια και φόβο. Οι λαοί πληρώνουν βαρύ τίμημα, με ακρίβεια, πιέσεις στην καθημερινότητα, αβεβαιότητα για το αύριο.
Μέσα σε αυτό το τοπίο, το ψέμα δεν είναι πια μια αθώα συνήθεια μιας ημέρας. Είναι ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται καθημερινά. Ακούμε τόσα πολλά ψέματα γύρω μας, που η ίδια η έννοια της Πρωταπριλιάς μοιάζει να έχει χάσει το νόημά της.
Όταν το ψέμα επαναλαμβάνεται διαρκώς, όταν παρουσιάζεται ως αλήθεια και επιβάλλεται ως πραγματικότητα, τότε η διάκριση ανάμεσα στο αληθινό και το ψεύτικο γίνεται όλο και πιο θολή. Η υπερβολή γίνεται κανονικότητα. Το ψεύτικο μπλέκεται με το αληθινό και το μέτρο χάνεται.
Συνηθίσαμε να ζούμε με εικόνες και εντυπώσεις, να αποδεχόμαστε χωρίς να εμβαθύνουμε. Και έτσι, το ψέμα έπαψε να μας σοκάρει. Έγινε σχεδόν φυσικό.
Άλλωστε, μετά το δολοφονικό χτύπημα των ΗΠΑ και Ισραήλ στο σχολείο θηλέων στο Ιράν που στοίχισε τη ζωή σε περισσότερα από 165 παιδιά, είναι απορίας άξιον πώς δεν ξεσηκώθηκε η ανθρωπότητα απέναντι σε αυτό το βάρβαρο έγκλημα πολέμου… Τουλάχιστον, η αφύπνιση εκατομμυρίων πολιτών των ΗΠΑ μοιάζει να δίνει ένα ελπιδοφόρο μήνυμα…
Ωστόσο, μέσα σε αυτές τις συνθήκες σκοταδισμού, όπου η αλήθεια συχνά υποχωρεί και η πραγματικότητα διαστρεβλώνεται, η Πρωταπριλιά δεν μπορεί να έχει τον ίδιο χαρακτήρα.
Γι’ αυτό και φέτος επιλέγουμε να μην πούμε ψέματα. Όχι γιατί ξεχάσαμε το έθιμο, αλλά γιατί το ίδιο το έθιμο έχει ξεθωριάσει μέσα στην υπερβολή της εποχής.
Ευχόμαστε ολόψυχα καλό μήνα σε όλες και όλους. Με υγεία, δύναμη και ειρήνη.
Και μακάρι, την επόμενη χρονιά, να υπάρχουν οι συνθήκες εκείνες που θα μας επιτρέψουν να ξαναγελάσουμε αυθόρμητα, να κάνουμε αστεϊσμούς και φάρσες όπως τους αξίζει: ως στιγμές ελαφρότητας μέσα σε μια πιο φωτεινή πραγματικότητα.