Συναδέλφισσες – Συνάδελφοι,
Σήμερα φιλοξενούμε για μία ακόμα φορά με μεγάλη χαρά την αγαπημένη μας πρέσβειρα πολιτισμού της Ιονικής, Σοφία Μαρωνίδη. Το νέο ποίημά της «Προσμονή» μιλά για μια γυναίκα και μια ζωή που κύλησε μέσα στην αναμονή. Με απλές εικόνες της καθημερινότητας –το πλέξιμο, το παράθυρο, τις κουρτίνες, τον δρόμο– αποτυπώνεται η πορεία του χρόνου, η φθορά και η διάψευση των προσδοκιών, χωρίς κραυγές και χωρίς εξιδανικεύσεις. Η προσμονή του έρωτα, που δεν ήρθε ποτέ, γίνεται σύμβολο μιας βαθύτερης αναμονής: της ελπίδας για ένα «θαύμα» που δεν πραγματοποιήθηκε…
ΠΡΟΣΜΟΝΗ
Φύλαγε τα νιάτα της κάτασπρα,
κολλαρισμένα κι άθικτα
σαν τα σεμεδάκια της προίκας της.
Καθώς δεν απέκτησε δικό της σπιτικό, τα κρέμασε κουρτίνες στου χρόνου τo παράθυρo.
Εκεί μπροστά
καθόταν κάθε μέρα κι έπλεκε το μέλλον της σιγοτραγουδώντας.
Η ματιά της έφευγε συχνά πυκνά έξω στο δρόμο.
Τον έρωτα περίμενε
πάνω σε άσπρο άτι,
μα δεν ακούστηκε ποτέ εκεί γύρω κανένας καλπασμός.
Καμία ένδειξη θαύματος
δεν φανέρωσε μπροστά της ο φτερωτός θεός.
Το φως μιας αστραπής
ήταν αρκετό για να δει τη φθορά,
στις κιτρινισμένες πλέον κουρτίνες
και στο παράθυρο.
Η βροντή που ακολούθησε
έσπασε το τζάμι της προσμονής.
Εκείνη εξακολουθούσε να κοιτάζει
πότε το πλεκτό της που τελείωνε
και πότε έξω το δρόμο
που οδηγούσε απευθείας στην καρδιά της.
Κάποιον περίμενε
όμως κανένας διαβάτης δεν πέρασε από κει.
Ώσπου μια αράχνη
πλέκοντας έξω απ’το παράθυρο το δικό της μέλλον,
παγίδευσε το βλέμμα της στα δίχτυα της.
Μα και από εκεί πιασμένο
πάλι το δρόμο έβλεπε.
Όμορφα είναι να περιμένεις κάτι κι ας μην έρχεται ποτέ…
Σοφία Μαρωνίδη
