Ο κος Κολλάτος αποφάσισε με χθεσινή του ανακοίνωση να εξυψώσει το αγωνιστικό, συνδικαλιστικό του φρόνημα, καταγγέλλοντας τον κο Γκιάτη σαν εργοδοτικό συνδικαλιστή. Το θέμα που τίθεται δε βρίσκεται στο περιεχόμενο της ανακοίνωσής του, καθώς όλοι γνωρίζουν την πραγματικότητα για τις σχέσεις “λατρείας” του κου Γκιάτη με τη διοίκηση και ιδιαίτερα οι συνάδελφοι της Ιονικής που επί μία 15ετία βιώνουν καθημερινά την αδικία στο χώρο εργασίας τους.
Αυτό που προβληματίζει είναι ότι βρισκόμαστε σε μία εποχή που ο ξεπεσμός της συνδικαλιστικής ηθικής δίνει το δικαίωμα στη θρασύτητα να ευδοκιμεί, αντί να διώκεται και να πατάσσεται συλλήβδην.
Νιώθουμε ότι οι λέξεις έχουν πλέον χάσει τη σημασία τους, όταν ο κος Κολλάτος σαν τέως συνδικαλιστής που συμμετείχε σε εκδικάσεις υποθέσεων των συναδέλφων υποστηρίζοντας τις θέσεις της τράπεζας, νιώθει ότι μπορεί να κατηγορήσει κάποιον άλλον για παρόμοιες σχέσεις εξάρτησης από τη διοίκηση της τράπεζας, χωρίς να κινδυνεύει να γίνει αντικείμενο χλευασμού.
Αναρωτιόμαστε αν θεώρησε ότι μπορούσε να βασιστεί στη λήθη που -επίσης- κυριαρχεί σήμερα και αποτελεί ένα εξ ίσου επικίνδυνο φαινόμενο. Σε κάθε περίπτωση, ο σύλλογός μας θα βρίσκεται πάντα στις επάλξεις για να αντιτάσσεται στα θλιβερά σημεία των καιρών.
Ωστόσο, είμαστε αισιόδοξοι ότι η κρίση που μαστίζει την κοινωνία μας, όχι μόνο οικονομική, αλλά θεσμική και ηθική, θα αποδείξει σταδιακά ότι το αρχαίο ρητό “ουδέν κακόν αμιγές καλού” παραμένει επίκαιρο και θα βάλει κάποια πράγματα στη θέση τους, ώστε σε λίγο καιρό άνθρωποι σαν τον κο Κολλάτο και τον κο Γκιάτη να μην έχουν καμία ανάμειξη με την εκπροσώπηση των εργαζομένων.