Διαβαίνοντας το κατώφλι της δεύτερης εκλογικής αναμέτρησης για το 2015, είναι πλέον σαφές ότι διανύουμε μία από τις πλέον κρίσιμες περιόδους από σύστασης του ελληνικού κράτους. Το αποτέλεσμα των εκλογών και οι συνακόλουθες πολιτικές ζυμώσεις και εξελίξεις θα κρίνουν την πορεία της πατρίδας μας προς ένα καλύτερο αύριο ή την περαιτέρω καταβύθιση. Οι πρόωρες αυτές εκλογές, στις οποίες μας παρέσυραν οι ανεύθυνες και μικροκομματικές επιλογές της απερχόμενης κυβέρνησης, αποτελούν εντούτοις την τελευταία ευκαιρία της πατρίδας μας για να εισέλθει σε μία πορεία ανοικοδόμησης που θα τη βγάλει σταδιακά από την παρατεταμένη ύφεση και τα τεράστια οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει.
Η άποψή μου για το κατάλληλο “φάρμακο” που θα εξυγιάνει τις βαριές ασθένειες της ελληνικής οικονομίας είναι γνωστές στους περισσότερους από εσάς. Σταθερό πολιτικό περιβάλλον, εξορθολογισμός κρατικών δαπανών, περιορισμός του υδροκέφαλου κρατικού τομέα, προσέλκυση επενδύσεων και προσανατολισμός τους σε συγκεκριμένους τομείς, προτεραιότητα στην επιχειρηματικότητα και την καινοτομία, δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών για την ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα, που με τον κατάλληλο έλεγχο μπορεί να αποτελέσει τον κινητήριο μοχλό εξόδου από την κρίση.
Αν κάποιος επιχειρήσει να εμβαθύνει και να αναλύσει όχι απλά την τωρινή ασταθή και ευμετάβλητη κατάσταση, αλλά τις αιτίες που μας οδήγησαν στην κρίση, οι απαντήσεις νομίζω είναι ξεκάθαρες και χιλιοειπωμένες. Και όμως, ακόμα δεν έχουν γίνει οι απαραίτητες τομές και μεταρρυθμίσεις που θα αποβάλουν αυτές τις παθογένειες από την οικονομία μας, προσκρούοντας σε κατεστημένα συμφέροντα.
Το κορυφαίο θέμα που οφείλει -επιτέλους- να αντιμετωπίσει η νέα κυβέρνηση την επαύριο των εκλογών είναι ο υπερμεγέθης και συνάμα πλήρως αναποτελεσματικός κρατικός τομέας, που έχει αποτελέσει τροχοπέδη για την οικονομική ανάπτυξη εδώ και δεκαετίες, ενώ παράλληλα εξ αιτίας των φθοροποιών χαρακτηριστικών του οδηγεί αναπόφευκτα στη διαφθορά που κατακλύζει κάθε πτυχή του κράτους, των θεσμών και των στελεχών τους.
Αντίστοιχα, ο ιδιωτικός τομέας βρίσκεται σε υποχώρηση και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας που στηρίζουν την ιδιωτική πρωτοβουλία και επιχειρηματικότητα, βρίσκονται στο χείλος της πλήρους διάλυσης. Τα στοιχεία για τα “λουκέτα” που μπήκαν στα χρόνια της κρίσης είναι σοκαριστικά με περισσότερες από 200.000 επιχειρήσεις να αποτελούν παρελθόν, μην αντέχοντας τη δυσβάσταχτη ύφεση και τα μέτρα που στράφηκαν εναντίον τους.
Η επανεκκίνηση του ιδιωτικού τομέα πρέπει να τεθεί στην κορυφή των προτεραιοτήτων. Πρόκειται για μία καθολική απαίτηση και θεωρώ πως με σωστή διαχείριση και κατανομή των έστω και περιορισμένων πόρων, είναι εφικτή η ώθηση στη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα. Είναι απόλυτη ανάγκη βεβαίως οι πόροι που εξασφαλίστηκαν από το ΕΣΠΑ να κατευθυνθούν με πρόγραμμα και ορθολογικό σχεδιασμό προς τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και προς τον πρωτογενή τομέα που έχει πληγεί ανεπανόρθωτα στα 5 αυτά χρόνια της κρίσης.
Εξετάζοντας ειδικότερα τις πολιτικές εξελίξεις, οφείλω να ομολογήσω ότι η κόπωση του ελληνικού λαού από ένα αναποτελεσματικό και με σοβαρές παθογένειες στο κοινωνικοπολιτικό του έργο, δικομματικό σύστημα, ήταν απόλυτα φυσιολογική. Μετά από συνεχή εξαντλητικά μέτρα ήταν λογικό να στραφεί σε κάτι καινούργιο. Τον Ιανουάριο οι ψηφοφόροι αποφάσισαν ίσως περισσότερο παρορμητικά με γνώμονα την αντίδραση και έδωσαν την εμπιστοσύνη του στο ΣΥΡΙΖΑ. Οι εφτά μήνες διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, κατά γενική ομολογία πιστεύω, όχι μόνο δε βελτίωσαν την κατάσταση, αλλά αντίθετα την επιδείνωσαν. Κατέστη φανερό ότι τα κόμματα αυτά και τα στελέχη τους δεν ήταν σε καμία περίπτωση έτοιμα να κυβερνήσουν τη χώρα σε μία τόσο κρίσιμη περίοδο, ελλείψει εμπειριών και συχνά ικανοτήτων… Και η ωμή πραγματικότητα αναδεικνύει ότι αν δε λειτουργούσε με υπεύθυνο τρόπο η αντιπολίτευση, που τόσο οργισμένα είχε στηλιτεύσει ο κος Τσίπρας κατά το παρελθόν, η συγκυβέρνηση θα μας οδηγούσε σε εθνική καταστροφή.
Αυτό το εφτάμηνο βιώσαμε καταστάσεις πρωτόγνωρες όχι μόνο για την πατρίδα μας, αλλά για τη μεταπολεμική Ευρώπη γενικότερα. Η επιβολή των capital controls οδηγούν σε αδιέξοδο την οικονομία και διαλύουν τις επιχειρήσεις. Οι επιπτώσεις τους έπληξαν ακόμα περισσότερο την ανεργία που βεβαίως βρισκόταν ήδη στα χειρότερα ευρωπαϊκά επίπεδα και οι προβλέψεις για το επόμενο διάστημα είναι άκρως ανησυχητικές.
Παράλληλα, η πορεία της χώρας τους τελευταίους μήνες έφερε σε δεινή θέση τον τραπεζικό κλάδο και κατά συνέπεια και τον τραπεζοϋπαλληλικό, αφήνοντας ανοιχτά πολύ σοβαρά ζητήματα, όπως το εφάπαξ, οι συντάξεις, ο κλάδος υγείας κλπ που είναι σε άμεση συνάρτηση με την ομαλοποίηση και την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Αυτή ήταν, λοιπόν, η “συνεισφορά” του αριστερού, του καινούργιου που ο ελληνικός λαός τα πλήρωσε πολύ ακριβά.
Και σίγουρα ο τόπος είχε ανάγκη από μία ανανέωση, μία καινούργια πρόταση. Αλλά καινούργια και σοβαρή, ανανεωτική και συνάμα υπεύθυνη. Πιστεύω ότι σε αυτές τις κατευθύνσεις κινείται το πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας, που πράγματι κατέβαλε προσπάθεια για να αλλάξει την πολιτική και τη στρατηγική της σε σημαντικό βαθμό. Μία πρόταση που στον πυρήνα της έχει τη συνεργασία και την ενότητα. Γιατί πλέον είναι σαφές ότι μόνο όλοι μαζί, αν γίνουμε μία γροθιά, μπορούμε να βγάλουμε τη χώρα από την κρίση. Το τρίτο μνημόνιο, του ΣΥΡΙΖΑ και της αριστεράς, που θα επιφέρει επώδυνες συνέπειες στους πολίτες, μόνο μία συνεπής και υπεύθυνη κυβέρνηση με κορμό τη ΝΔ θα μπορέσει να το διαχειριστεί και να το εφαρμόσει ώστε να μην επέλθει ρήγμα με την Ευρώπη, κάτι που θα σήμαινε βεβαίως και ολοκληρωτική καταστροφή.
Νομίζω ότι έχει φτάσει πλέον η ώρα να πορευθούμε όλοι μαζί για να μπορέσουμε να ανέβουμε αυτόν το Γολγοθά και να παραμείνουμε ζωντανοί. Σε διαφορετική περίπτωση η χώρα, αν επικρατήσουν πάλι οι κοντόφθαλμες λαϊκιστικές λογικές, κινδυνεύει άμεσα να οδηγηθεί σε τραγικά αδιέξοδα και οι έλληνες πολίτες να βιώσουν πρωτόγνωρες καταστάσεις.
Η συνεργασία πρέπει να βρίσκεται στο επίκεντρο της σκέψης κάθε σοβαρής πολιτικής δύναμης. Η υπεύθυνη ψήφος πρέπει να βρίσκεται στο επίκεντρο της σκέψης κάθε έλληνα πολίτη. Είναι ο μόνος τρόπος να ξεπεραστούν οι ισχυρές αναταράξεις που θα βιώσουμε το επόμενο διάστημα και να διαβούμε το δύσκολο σημείο στο οποίο έχουμε περιέλθει.
Γιώργος Ανδριώτης, Γραμματέας του Συλλόγου Εργαζομένων Ιονικής