Συναδέλφισσες – Συνάδελφοι,
Ο αγαπητός φίλος της Ιονικής Οικογένειας και εξαιρετικός λογοτέχνης κ. Στάμος Γαλούνης δε χρειάζεται πλέον συστάσεις, αφού τον έχετε γνωρίσει μέσα από τα υπέροχα διηγήματά του που αναδημοσιεύουμε στην ιστοσελίδα μας. Στις εμπνευσμένες δημιουργίες του αναδεικνύεται ο υπέροχος εσωτερικός του κόσμος και βεβαίως αποτυπώνεται η μοναδική ικανότητά του να αναπαριστά εικόνες και συναισθήματα με θαυμαστό τρόπο μέσα από την αξεπέραστα ποιοτική γραφή του.
Και επειδή είχαμε αρκετό διάστημα να… φιλοξενήσουμε τον κ. Γαλούνη, ήρθε η ώρα σήμερα να παρουσιάσουμε ένα πολύ όμορφο κείμενό του που «ερμηνεύει» με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο τη μοναδικότητα του ζεϊμπέκικου. Ενός λαϊκού χορού που αγαπήθηκε όσο λίγοι και συνεχίζει ακόμα και σήμερα να τραντάζει το έδαφος και τον εσωτερικό κόσμο κάθε χορευτή…
Δεν είναι μάτια μου ο ζεϊμπέκικος χορός,
καλλιτεχνική απεικόνιση αρμονικών κινήσεων, δεν είναι η ποίηση του σώματος,
ούτε η αρχιτεκτονική ομορφιά μιάς μουσικής ζωγραφιάς,
δεν είναι μαγευτικό μπαλέτο, μήτε επίδειξη ρυθμικής άσκησης ομορφοπλασμένου παλλόμενου νεανικού κορμιού …
Είναι θρήνος καρδιά μου, καημός και μοιρολόι,
είναι ο εσωτερικός λυγμός, ο κόμπος στό λαιμό, τό αφανέρωτο δάκρυ που μαρτυράει τον πυρετό του Γολγοθά, τα υπαρξιακά αδιέξοδα και την ‘ρουφιάνα ‘την ζωή που δεν βγαίνει.
Είναι η ψυχή που κλαίει,σχοινοβατεί στην άβυσσο και ψέλνει τα βάσανα της.
Ο χορευτής του ζεϊμπέκικου, ολομόναχος, με πλήρη συντριβή, σε άλλη πνευματική διάσταση συνομιλεί με την μοίρα του σε ρυθμούς εννέα όγδοων, ανοίγει τις φτερούγες του, χτυπάει με το χέρι του την Γη για να ανοίξει, σηκώνει το βλέμμα του στον ουρανό και ψιθυρίζει
<< που κρύβεσαι από εμένανε θεέ μου > και αργά, ιερατικά κι ευλαβικά ζωγραφίζει στη Γης..το πεπρωμένο του.