Συναδέλφισσες – Συνάδελφοι,
Ο χρόνος έχει τη σημασία του. Ο χρόνος είναι χρήμα. Κανείς δεν μπορεί να νικήσει το χρόνο. Ο χρόνος είναι ( ; ) ο καλύτερος γιατρός. Ο πανδαμάτωρ χρόνος… Ο χρόνος…
Στο σύγχρονο, ψηφιακό περιβάλλον, ακόμα και ο χρόνος λαμβάνει μία διαφορετική μορφή. Παραθέτοντας τις σκέψεις του, ο κ. Αδάμ Αδαμόπουλος (Ph.D2, αναπληρωτής καθηγητής Ιατρικής Φυσικής – Υπολογιστικής Ιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης) αναρωτιέται πού βρισκόμαστε, ίσως και πότε. Και κυρίως πού οδεύουμε… Αφού τα ρολόγια μετρούν το χρόνο, ενίοτε και αντίστροφα…
Τικ τακ
Η χρήση των ρολογιών είναι να μετράνε τον χρόνο. Ενίοτε και αντίστροφα.
Οι αρχικές σκηνές της ταινίας του Αμερικανού σκηνοθέτη Μπλέικ Εντουαρντς «Το πάρτι» (The party, 1968), είναι ταινία μέσα στην ταινία και αφορούν τα γυρίσματα μιας πολεμικής ταινίας στην υπό αποικιοκρατικό έλεγχο Ινδία του 19ου αιώνα. Στις σκηνές αυτές παρουσιάζεται ένα από τα πλέον σημαντικά σημεία που αξίζουν ιδιαίτερης προσοχής σε οποιαδήποτε κινηματογραφική παραγωγή, ανεξαρτήτως κόστους: η αληθοφανής αναπαράσταση της εκάστοτε εποχής στην οποία τοποθετείται η σεναριακή δράση, δηλαδή του ιστορικού πλαισίου εντός του οποίου η ταινία εντάσσεται. Η αληθοφάνεια αυτή στοιχειοθετείται με την κατασκευή κατάλληλων σκηνικών από τον σκηνογράφο, την επιλογή αντίστοιχων κουστουμιών από τον ενδυματολόγο, αλλά και από όλα τα υπόλοιπα πραγματολογικά στοιχεία που εισάγονται στην ταινία.
Τα γυρίσματα της ινδικής ταινίας με την οποία ξεκινά «Το πάρτι» κυριολεκτικά «τινάζονται στον αέρα» όταν ένας ασήμαντος κομπάρσος, ο άγνωστος ηθοποιός Χρούντι Μπάκσι, σε ρόλο σαλπιγκτή του στρατού (τον οποίο υποδύεται ο Πίτερ Σέλερς), σε ένα γύρισμα αρνείται πεισματικά να «πεθάνει», αν και έχει «δεχτεί» πλήθος από σφαίρες και ο σκηνοθέτης έχει φωνάξει επανειλημμένως «στοπ». Στα γυρίσματα άλλης σκηνής, καθώς σηκώνεται για να σαλπίσει, αποκαλύπτεται κάτω από το μανίκι του στρατιωτικού του σακακιού το ρολόι χειρός το οποίο φοράει. Εμφανίζεται ένα αντικείμενο, το οποίο δεν είχε εφευρεθεί στην ιστορική περίοδο που εντάσσεται η ταινία (το ρολόι χειρός πρωτοπαρουσιάστηκε το 1900), κάτι που αποτελεί σαφή αναχρονισμό. Τα γυρίσματα της ινδικής ταινίας διακόπτονται οριστικά όταν ο ίδιος κομπάρσος, μετά τις αλλεπάλληλες γκάφες που έχουν προκαλέσει τρομερή αναστάτωση και καθυστερήσεις στα γυρίσματα, εντέλει ανατινάζει κατά λάθος ένα τεράστιο σκηνικό-φρούριο, το οποίο ήταν παγιδευμένο με εκρηκτικά και ήταν υψηλού κόστους, άρα αναντικατάστατο.
Η ανάγκη απουσίας σε μια καλλιτεχνική παραγωγή αναχρονιστικών και αναντίστοιχων στοιχείων δεν είναι μέριμνα αφορούσα αποκλειστικά τις αναπαραστατικές τέχνες. Η τεχνολογική πρόοδος μας παρέχει τη δυνατότητα να απαθανατίζουμε σε συνεχή βάση, είτε φωτογραφικά, είτε κινηματογραφικά, ακόμα και τις πλέον ιδιαίτερες και προσωπικές στιγμές μας και να τις εκθέτουμε σε κοινή θέα. Η κοινοποίηση μιας φωτογραφίας από εμάς τους ίδιους μπορεί να προδώσει τον τόπο και τον χρόνο που αυτή ελήφθη. Αν μάλιστα εμφανίζεται και κάποιο προσωπικό αντικείμενο, π.χ. ένα ρολόι χειρός, τότε αποκαλύπτονται επιπλέον στοιχεία, σχετιζόμενα με την αισθητική, το γούστο, την οικονομική μας επιφάνεια. Εκτός αν προνοήσουμε να «θολώσουμε» τα επίμαχα σημεία της φωτογραφίας, κάτι που όμως μόνο υποψίες εγείρει.
Άραγε βρισκόμαστε στο σημείο λίγο πριν «τιναχτεί στον αέρα» όλο αυτό το επικοινωνιακό σκηνικό που έχει επιμελώς κατασκευαστεί τα τελευταία χρόνια; Η χρήση των ρολογιών είναι να μετράνε τον χρόνο. Ενίοτε και αντίστροφα.
Του Αδάμ Αδαμόπουλου *(Ph.D)2, αναπληρωτής καθηγητής Ιατρικής Φυσικής – Υπολογιστικής Ιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης
Πηγή : efsyn.gr