Ηλίας Σιώρας
.
Ο Επιστήμονας, ο Αγωνιστής, ο Συνάνθρωπος
.
.
Μετά από 44 χρόνια υπηρεσίας, πλέον άμισθος εθελοντής στον Ευαγγελισμό, συνεχίζει να δίνει το παράδειγμα αλληλεγγύης και αγώνα!
Λαμπρός επιστήμονας, σπουδαίος γιατρός, μεγάλος αγωνιστής, συνειδητοποιημένος και πολιτικοποιημένος νους, πολυπράγμων και πολυσχιδής, ευγενικός και προσιτός σε όλους. Ο Ηλίας Σιώρας είναι η προσωποποίηση του γιατρού και του συνδικαλιστή που δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις. Είναι ένας απλός άνθρωπος που δεν επεδίωξε ποτέ τη φήμη, αλλά η σπουδαία δράση του δεν μπορούσε τελικά να μείνει στην αφάνεια. Άλλωστε, ενώ δεν έχει τίποτα απολύτως να αποδείξει, μετά από πλέον των 4 δεκαετιών υπηρεσίας προς τους ασθενείς και τους κοινωνικούς αγώνες, επέλεξε να συνεχίσει ως άμισθος εθελοντής στον Ευαγγελισμό. Πώς να μείνει «κρυφή» αυτή η σπουδαία είδηση;;;;
Συνολικά υπηρέτησε το δημόσιο σύστημα υγείας επί 44 χρόνια, εκ των οποίων τα 35 στον Ευαγγελισμό, απ’ όπου συνταξιοδοτήθηκε πρόσφατα ως διευθυντής της καρδιολογικής κλινικής. Για πάνω από 15 χρόνια ήταν πρόεδρος του σωματείου στον Ευαγγελισμό (ΣΕΝΕ), ενώ για 30 χρόνια ήταν εκλεγμένος μέλος στο Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αθηνών-Πειραιώς (ΕΙΝΑΠ). Παράλληλα, στις Περιφερειακές Εκλογές του 2019 εξελέγη σύμβουλος στην Αττική με τη Λαϊκή Συσπείρωση.
Μάλιστα, επειδή… όποια πέτρα κι αν σηκώσεις, βρίσκεις την Ιονική από κάτω, σας ενημερώνουμε ότι ο κ. Σιώρας είναι ο πρώτος ξάδερφος του αείμνηστου συναδέλφου μας Γιάννη Σιώρα.
Σίγουρα, εν μέσω και της συνεχιζόμενης κρίσης της πανδημίας και της δοκιμασίας του δημόσιου συστήματος υγείας, μία συνέντευξη μαζί του δεν μπορεί παρά να προκαλεί έντονο ενδιαφέρον. Επικοινωνήσαμε μαζί του και αμέσως διαπιστώσαμε ότι οι «συστάσεις» που τον συνοδεύουν, ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Δέχτηκε με χαρά να μιλήσει στον Πρόεδρο του Συλλόγου μας συνάδελφο Σαράντο Φιλιππόπουλο, για την πορεία του στο συνδικαλισμό, την ιατρική, για το σήμερα και το αύριο.
«Εμείς κάνουμε διπλό αγώνα: και δίπλα στον ασθενή και ενάντια στα προβλήματα»
– Κατ’ αρχάς, κ. Σιώρα σας ευχαριστούμε ιδιαίτερα που δεχτήκατε να μας μιλήσετε και είναι ειλικρινά μεγάλη τιμή για το Σύλλογο και την ιστοσελίδα μας που σας φιλοξενούμε.
Εγώ σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία. Δεν μας συνδέει μόνο η κοινή φιλία με τον αξέχαστο Γιάννη, αλλά και η συμμετοχή μου ως γιατρός σε πολλές, δίκαιες κινητοποιήσεις συνταξιούχων. Σε μία από αυτές μάλιστα, η οποία είχε διοργανωθεί από συνταξιούχους των πρώην ΔΕΚΟ στην Αίθουσα της Πανηπειρωτικής Ομοσπονδίας, ήμουν κεντρικός ομιλητής. Πρέπει να πω εξ αρχής ότι σε όλους μας αρέσουν οι έπαινοι και τα καλά λόγια, όμως πρέπει να λέγονται και οι αδυναμίες που κουβαλά ο καθένας στην πλάτη του. Θα μιλήσω και για αυτές…
– Πολύ σωστό και πολύ ειλικρινές. Βρίσκεστε στους διαδρόμους των νοσοκομείων και στους δρόμους του αγώνα εδώ και δεκαετίες. Επειδή βεβαίως και εγώ προσωπικά υπηρετώ το συνδικαλισμό εδώ και δεκαετίες, κατανοώ τους αγώνες, τις αγωνίες, τις χαρμολύπες, τις συγκρούσεις και όλα αυτά που επιφέρει η ενασχόληση με το συνδικαλισμό. Για αυτό ας ξεκινήσουμε από αυτήν την ιδιότητα.
Θέλετε να μας πείτε πώς ξεκινήσατε την πορεία σας; Και ιδιαίτερα τι ήταν αυτό που σας ώθησε να ασχοληθείτε με το συνδικαλισμό;
Επιτρέψτε μου να «αντικαταστήσω» τον όρο «συνδικαλισμός» με την ευρύτερη έννοια «λαϊκό κίνημα».
Στη διάρκεια της δικτατορίας και συγκεκριμένα στα γεγονότα της Νομικής, όντας παιδί που προερχόταν από συντηρητικό περιβάλλον, συνειδητοποίησα τι σημαίνει καταπίεση, φασισμός, χαφιεδισμός. Ήταν τότε που σε μία υποτιθέμενη «συνέλευση» φοιτητών ιατρικής, είδα φοιτητές που δυστυχώς έγιναν γιατροί, να μας απειλούν με το πιστόλι κυριολεκτικά στο χέρι. Ήρθε το Πολυτεχνείο και το Κυπριακό και οι κυριαρχούσες αντιλήψεις περί προστασίας από ΝΑΤΟ, ΗΠΑ, κουρελιάστηκαν μέσα μου! Από την πόρτα του Πολυτεχνείου ξεκίνησε ένας αγώνας που συνεχίζεται μέχρι σήμερα για την υλοποίηση των ανεκπλήρωτων οραμάτων.
Ακολούθησε η εκλογή μου ως Γραμματέας στο Σύλλογο Τσακώνων Σπουδαστών, που για μερικά χρόνια είχε πλούσια, κυρίως πολιτιστική, δραστηριότητα.
Ως φοιτητής διάβαζα εντατικά, ενώ ταυτόχρονα συμμετείχα σε όλες σχεδόν τις δραστηριότητες του φοιτητικού κινήματος. Μέχρι το Δεκέμβρη του 1976 οργανώθηκα για μικρό διάστημα στο ΠΑΣΟΚ. Από τότε προσέγγισα έντονα τη μαρξιστική ιδεολογία και το ΚΚΕ, με το οποίο συμπορεύομαι μέχρι σήμερα.
Ακολούθησε 28μηνη στρατιωτική θητεία, αγροτικό ιατρείο στην Ορεινή Αρκαδία για 2 χρόνια (Βλαχοκερασιά), γάμος με τη σύντροφό μου, φιλόλογο, Ιωάννα Παναγούλια, με την οποία αποκτήσαμε 2 παιδιά και χαιρόμαστε 2 εγγόνια. Υπήρξαν πράγματι ηρωικές στιγμές στη θητεία του αγροτικού ιατρείου. 10 χωριά στην ευθύνη μου, χωρίς αυτοκίνητο, μετακίνηση ακόμα και με τρακτέρ και κυριολεκτικά «άνοιγμα» χιονισμένων δρόμων για να προσεγγίσω μόνος, ως γιατρός, κατοικίες ανήμπορων ανθρώπων.
Μπορώ να πω ότι η περίοδος της δικτατορίας και η τρομερή εμπειρία του αγροτικού ιατρείου, μαζί φυσικά με την όλο ανθρωπισμό διαπαιδαγώγηση από την οικογένειά μου, έφτιαξαν στη συνείδησή μου ένα συμπαγές μείγμα για ανιδιοτελή προσφορά στον άνθρωπο, που μέχρι σήμερα έχει αρκετά αποθέματα.
– Σίγουρα καθ’όλη τη διάρκεια αυτής της σπουδαίας επαγγελματικής και συνδικαλιστικής πορείας υπήρχαν έντονες στιγμές χαράς, αλλά και λύπης. Ποια θεωρείτε την κορυφαία και ποια τη χειρότερη στιγμή σας;
Είχα την ευτυχία να συμμετάσχω σε αγώνες που είχαν θετικό αποτέλεσμα, αλλά και σε αγώνες για μείζονος σημασίας θέματα με πολύ μικρή συμμετοχή και με δική μου ευθύνη…
Κορυφαία στιγμή θεωρώ όταν εμφανίστηκα χωρίς προειδοποίηση σε συγκέντρωση εργαζομένων του Ευαγγελισμού, μετά από ανάρρωση λόγω χειρουργείου και υπήρξε ένα ασταμάτητο, διαρκώς επαναλαμβανόμενο χειροκρότημα που με έκανε κυριολεκτικά να δακρύσω. Μην ξεχνάτε ότι οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ με τις οποίες συμπαρατάσσομαι παίρνουν ποσοστά στις εκλογές από 38-45%.
Μία από τις χειρότερες στιγμές μου ήταν όταν κλείσαμε τα ταμεία για να μην πληρώνουν οι ανασφάλιστοι και δεχθήκαμε επίθεση από εργαζόμενους του Νοσοκομείου, παρά την επιδοκιμασία του κόσμου.
– Είναι ξεκάθαρο δυστυχώς, ότι ο συνδικαλισμός πλέον πνέει τα λοίσθια. Ορισμένες απαράδεκτες συμπεριφορές, καθώς και η εκστρατεία κατασυκοφάντησης που έχει δεχτεί το συνδικαλιστικό κίνημα, έχουν στρέψει το λαό εναντίον του και ιδιαίτερα τη νεολαία. Εσείς πώς βλέπετε το παρόν και το μέλλον του συνδικαλισμού; υπάρχει φως στο τούνελ;
Θα πω μόνο δύο παραδείγματα για να δείξω ότι υπάρχει φως στο τούνελ. Μέσω της παράταξης που συμμετέχω (Ε.Σ.Α.Κ.) έθεσα στο Δ.Σ. του Σωματείου, να γίνουν μέλη ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΣΧΕΣΗ. Μόνιμοι, επικουρικοί, εργολαβικοί κ.λπ. σε μία προσπάθεια να ενιαιοποιήσουμε τα αιτήματα ως επιχειρησιακό σωματείο. Δεχθήκαμε λυσσαλέα επίθεση από τις άλλες παρατάξεις. Μας πήγαν στα δικαστήρια για να ακυρώσουν τις εκλογές γιατί ήθελαν να ψηφίζουν μόνο οι μόνιμοι. Τα ατράνταχτα επιχειρήματά μας και η αποφασιστικότητα έγειραν την απόφαση του δικαστηρίου υπέρ ημών. Οι υπόλοιπες παρατάξεις δεν έπεισαν ούτε τα μέλη τους. Με ομόφωνη πολιτική απόφαση του Δ.Σ. ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΜΕΛΗ ΜΑΣ. Είμαστε το ΠΡΩΤΟ Νοσοκομείο στη χώρα που κάναμε μέλη τους συμβασιούχους.
Αποτρέψαμε δύο φορές μαζικές απολύσεις εργολαβικών καθαριστριών, αποτρέψαμε πολλές φορές απολύσεις επικουρικών συναδέλφων. Έτσι αποκτάται εμπιστοσύνη στα Σωματεία.
.
.
– Κλείνοντας το κεφάλαιο συνδικαλισμός, αναρωτιέμαι αν θα το κλείσετε κι εσείς. Εννοώ αν θα συνεχίσετε και ως συνταξιούχος να ασχολείστε με το συνδικαλιστικό κίνημα.
Πιστεύω ότι κινητήριος δύναμη της ιστορίας είναι η πάλη των τάξεων. Υπάρχουν πολλά πόστα απ’όπου μπορείς να προσφέρεις. Ήδη είμαι εκλεγμένος περιφερειακός σύμβουλος στην περιφέρεια Αττικής με τη «Λαϊκή Συσπείρωση». Εκεί να δείτε προβλήματα!!
Στο κίνημα των Συνταξιούχων μπορώ να προσφέρω. Προς το παρόν βοηθώ με την εμπειρία μου το Σωματείο του Ευαγγελισμού και το νέο εξαίρετο αγωνιστή, καρδιολόγο Γιώργο Φερεντίνο που είναι ο νέος Πρόεδρος, βοηθώ το Δ.Σ. της Ε.Ι.Ν.Α.Π. και στο μέτρο του δυνατού βοηθώ το «Σπίτι του Αγωνιστή» που φιλοξενεί ηλικιωμένους, παλιούς εξόριστους και άλλους υπερήλικες αγωνιστές.
– Ας περάσουμε στην άλλη σας ιδιότητα που σας ξεχώρισε εδώ και δεκαετίες. Την ιατρική. Θέλετε να μας μιλήσετε λίγο για την επαγγελματική σας σταδιοδρομία; Από πού ξεκινήσατε για να φτάσετε να συνταξιοδοτηθείτε ως διευθυντής της καρδιολογικής κλινικής του Ευαγγελισμού, διανύοντας την πέμπτη δεκαετία αφοσίωσης στην επιστήμη σας και τους ασθενείς;
Πτυχίο Ιατρικής Αθήνας πήρα τον Ιούλη του 1977. Ακολούθησε η στρατιωτική θητεία με 1 χρόνο σε πετρελαιοφόρο του Πολεμικού Ναυτικού και 16 μήνες στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών. Μετά το αγροτικό στη Βλαχοκερασιά, στο οποίο αναφέρθηκα εκτενώς προηγουμένως, ειδικότητα καρδιολογίας στο 7ο θεραπευτήριο ΙΚΑ και στο Ιπποκράτειο. Πήρα τίτλο ειδικότητας το 1985 και παρέμεινα συμβασιούχος στο ΙΚΑ. Το 1987, μετά από κρίση, διορίστηκα Επιμελητής Β’ στον Ευαγγελισμό, απ’όπου αφυπηρέτησα πρόσφατα. Παραμένω στον Ευαγγελισμό ως άμισθος εθελοντής με βάση το νόμο για την πανδημία.
– Έχοντας αυτήν τη σπουδαία, αλλά συνάμα δύσκολη πορεία στην πλάτη σας, το μόνο βέβαιο είναι ότι σας αξίζει ξεκούραση. Και όμως, έχετε θέσει εαυτόν εθελοντικά στη διάθεση του Ευαγγελισμού και συνεχίζετε να προσφέρετε τις υπηρεσίες σας αμισθί και μετά τη συνταξιοδότησή σας. Τι είναι αυτό που σας ώθησε να λάβετε αυτήν την απόφαση;
Την απόφαση για εθελοντική προσφορά την πήρα σε συνεννόηση με την οικογένειά μου και τους συντρόφους του αγώνα. Δεν μπορώ να απέχω πλήρως από την ενεργό δράση εν καιρώ πανδημίας, με τόσο κόσμο και τόσους υγειονομικούς να υποφέρουν. Σαν νεαρός γιατρός οι εμπειρίες που απέκτησα από το αγροτικό, το ΝΝΑ και την ειδικότητα σε ΙΚΑ και Ιπποκράτειο ήταν μοναδικές. Είναι εκ των ών ουκ άνευ και η μελέτη και η σωστή η ιατρική πράξη και ο συνδυασμός αυτών με τον κοινωνικό αγώνα για δωρεάν υγεία και για ένα ΑΛΛΟ σύστημα Υγείας. Ήταν δύσκολος ο συνδυασμός και η μεγάλη μου αδυναμία είναι ότι πολλές φορές έγερνε η πλάστιγγα υπέρ του αγώνα και της ιατρικής πράξης και σε βάρος της μελέτης. Το αποτέλεσμα ήταν ότι δεν μετέφερα όσες γνώσεις θα έπρεπε στους ειδικευόμενους γιατρούς.
– Μας… προϊδεάσατε άλλωστε ότι θα μιλούσατε και για τις «αδυναμίες» της πορείας σας.
Όταν έχεις πρότυπα τον Γεώργιο Παπανικολάου, το γιατρό Πέτρο Κόκκαλη, το γιατρό Γρηγόρη Λαμπράκη και το γιατρό Τσε Γκεβάρα, όση προσπάθεια και να κάνεις, δεν μπορείς να τους φτάσεις σε προσφορά και ηρωισμό.
Όμως πήρα αρκετά εύσημα από τις πάνω από 2.500 εφημερίες, πήρα εύσημα από τον Άδωνι Γεωργιάδη που με αποκάλεσε τεμπέλη και κομμουνιστή, πήρα εύσημα από τον Παύλο Πολάκη που μου είπε «Ντροπή σου Ηλία Σιώρα» για κάτι πολύ σωστό που είπα στην τηλεόραση και το άλλο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ που ήταν παρών δεν τον υπερασπίστηκε, αποδεχόμενος τα λεγόμενά μου.
Υπάρχουν χιλιάδες μαχόμενοι γιατροί και συνολικά υγειονομικοί που κοιμούνται με ήσυχη τη συνείδηση τα βράδια. Αυτό είναι το καλύτερο «εύσημο». Είναι τόσες οι συγκινήσεις αυτά τα 44 χρόνια.
Η αλήθεια είναι ότι μού αύξησε την αυτοπεποίθηση η μετεκπαίδευση στο Πανεπιστήμιο της Ulm της Γερμανίας. Έτσι πολύ πιο έμπειρος έκανα τις πιο πολλές εφημερίες στα Επείγοντα Περιστατικά. Εκεί δυστυχώς είχαμε τις τρομερά δυσάρεστες στιγμές να «φύγουν» στα χέρια μας ο μέγας μουσουργός Μάνος Χατζιδάκις και ο λαϊκός βάρδος Στράτος Διονυσίου. Εκεί ζήσαμε τη φρίκη του σεισμού του 1999 και φυσικά την αγωνία των πάνω από 150.000 ασθενών που εξετάζονται στα επείγοντα ετησίως.
.
.
– Δυστυχώς, ο πλανήτης έχει τεθεί αντιμέτωπος εδώ και περίπου 1,5 χρόνο με την πανδημία του κορωνοϊού. Δε θα μπορούσαμε βεβαίως να μην αναφερθούμε σε αυτήν, αφού βεβαίως όλοι οι υγειονομικοί του ΕΣΥ έχουν καταστεί οι ήρωες αυτής της δύσκολης περιόδου. Εσείς πώς είδατε την εξέλιξη της πανδημίας από την πρώτη γραμμή, με τη ματιά ενός έμπειρου γιατρού; Πώς κρίνετε τη διαχείρισή της στην Ελλάδα; Τι έγινε και τι δεν έγινε όλο αυτό το διάστημα και τι ελπίζουμε να γίνει στο άμεσο μέλλον;
Υπήρχε και υπάρχει τεράστια έλλειψη προσωπικού στα Νοσοκομεία κι ας λένε ότι προσέλαβαν. Το ίδιο και στα Κέντρα Υγείας. Ενώ οι συνολικές ανάγκες για γιατρούς, νοσηλευτές κ.λπ. ξεπερνούν τις 30.000 (!!!), προσέλαβαν λίγες χιλιάδες συμβασιούχους, των οποίων η θητεία λήγει σε λίγους μήνες. Δεν θωρακίστηκε το ΕΣΥ. Οι κλινικάρχες έμειναν στον απυρόβλητο. Πολλοί από αυτούς πλούτισαν εν μέσω πανδημίας.
Η Πολιτεία προπαγάνδισε μόνο την ατομική ευθύνη. Ήδη τα Νοσοκομεία άρχισαν να ζορίζονται από την έναρξη του 4ου κύματος και ακόμα είμαστε στην αρχή. Η ανάγκη για πραγματική επίταξη χωρίς αποζημίωση, υπάρχει και θα γίνει εντονότερη. Το εμβόλιο από μόνο του, ανακουφίζει, αλλά δε λύνει το πρόβλημα.
Ούτε ο διαχωρισμός σε εμβολιασμένους και μη βοηθάει. Ο εμβολιασμός είναι αναγκαίος όσο ποτέ. Άλλο όμως αναγκαιότητα και άλλο υποχρεωτικότητα. Μόνο με την πειθώ και την ανάπτυξη ευρύτατου δικτύου πρωτοβάθμιας φροντίδας Υγείας, με όλα τα αναγκαία μέτρα στα Νοσοκομεία, χώρους εργασίας και μεταφορών δημιουργείται ανοσία. Εμείς κάνουμε διπλό αγώνα: και δίπλα στον ασθενή και ενάντια στα προβλήματα.
Για το πρώτο μας χειροκροτούν ψεύτικα. Για το δεύτερο καλούν τα ΜΑΤ, όπως στον Ευαγγελισμό. Εμείς συνεχίζουμε.
– Για τη διαχείριση της πανδημίας παγκοσμίως τι έχετε να πείτε;
Σε παγκόσμιο επίπεδο, βλέπουμε ότι κατέρρευσαν όλα τα συστήματα Υγείας των «ανεπτυγμένων» καπιταλιστικών χωρών, λόγω ιδιωτικοποίησης και μείωσης κρατικών κονδυλίων. Ακόμα και στα εμβόλια κυριάρχησε μόνο ο παράγων «Κέρδος» και δευτερευόντως ο παράγων «Άνθρωπος».
Μπορεί να υπάρξει σταθεροποίηση της πανδημίας, όμως η παγκόσμια κατάσταση τίποτα δεν εγγυάται, όσο κυριαρχεί η αντίληψη ότι η υγεία είναι εμπόρευμα.
– Κλείνοντας, είναι αλήθεια ότι όποιον και αν ρωτήσαμε, μας απάντησε ότι το όνομά σας είναι συνώνυμο της ευγένειας, της εντιμότητας και του σεβασμού που απολαμβάνετε. Τελικά, όλη αυτή η σπουδαία πορεία, η συνεχιζόμενη ανιδιοτελής προσφορά, η υπεύθυνη και αξιέπαινη συμπεριφορά που έχετε επιδείξει, επιβραβεύτηκαν; Θέλω να πω, εν τέλει, άξιζε όλο αυτό;
Καταλαβαίνω ότι θέλετε να προβάλετε κάποιες αξίες που πρέπει να χαρακτηρίζουν τον επιστήμονα και ειδικά το σύγχρονο γιατρό. Νομίζω πως υπερβάλλετε αποδίδοντάς μου χαρακτηριστικά τελειότητας.
Υπήρξε πράγματι αναγνώριση του έργου – επιστημονικού, κοινωνικού – από τη συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων του Ευαγγελισμού, των συμπατριωτών μου από το Λεωνίδιο, των συναδέλφων από το Λεκανοπέδιο και όλη την Ελλάδα.
Δέχθηκα ισχυρή, δίκαιη κριτική όταν άφησα στη μέση τη διατριβή μου (1990-2000) που αφορούσε την επίπτωση της H.I.V. λοίμωξης στην καρδιά. Όντως μού στοίχισε. Δόθηκα καθ’ολοκληρίαν στο καθημερινό, ιατρικό έργο και στους αγώνες. Οι συνάδελφοι ιατροί του Ευαγγελισμού με ανέδειξαν για 7 συνεχόμενες θητείες ως εκπρόσωπό τους στη Διοίκηση του Ευαγγελισμού με ποσοστά 60-80%. Οι εκάστοτε διοικήσεις και πολιτικές ηγεσίες – πλην εξαιρέσεων – μπροστά στον κόσμο αναγνώριζαν το έργο, αλλά στην πράξη έκαναν ό,τι μπορούσαν να το υποβαθμίσουν. Την ίδια συμπεριφορά έδειξαν και κάποιοι «συνδικαλιστές», κολαούζοι της κάθε κυβέρνησης που με μεθοδευμένες χυδαιότητες μας χτυπούσαν με λύσσα και εσχάτως με ετερόκλητες συμμαχίες.
Η συντριπτική πλειονότητα αναγνωρίζει το έργο και προ πάντων προσδοκά συνέχεια. Μια συνολική θητεία 44 ετών, εκ των οποίων τα 35 στον Ευαγγελισμό, άξιζε με το παραπάνω τον κόπο.
Αν ξεκινούσα τώρα, το ίδιο θα έκανα!
– Σας ευχαριστούμε που δεχτήκαμε να μας μιλήσετε. Σας συγχαίρουμε για τη δράση σας και ελπίζουμε στο εξής να απολαύσετε και τη συνταξιοδότησή σας με τον τρόπο που εσείς επιθυμείτε.
Είναι αλήθεια ότι ανυπομονούσαμε για τη συνέντευξη με τον Ηλία Σιώρα και πράγματι ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες και με το παραπάνω. Όχι μόνο εμφάνισε τα στοιχεία ενός συγκροτημένου και ταπεινού ανθρώπου, επιστήμονα και αγωνιστή, αλλά πράγματι υπήρξε ιδιαιτέρως συνεργάσιμος και η συζήτηση μαζί του ήταν άκρως ενδιαφέρουσα και αποκαλυπτική για την προσωπικότητά του, αφού αναφέρθηκε σε όλη του την πορεία, ανέπτυξε το σκεπτικό του, μίλησε για τις πεποιθήσεις του και τη δράση του, αλλά δε δίστασε να αποκαλύψει και τις αδυναμίες του.
Εμείς τέτοιους ανθρώπους πιστεύουμε και προωθούμε για το λαϊκό – συνδικαλιστικό κίνημα και τους κοινωνικούς αγώνες. Μακάρι να… φυτρώσουν πολλοί σαν τον Ηλία Σιώρα, γιατί δυστυχώς τα τελευταία χρόνια αναζητούνται, αλλά δεν βρίσκονται…
Δεν έχουμε παρά να του ευχηθούμε να συνεχίσει στην ίδια πορεία που χάραξε στους κοινωνικούς αγώνες και στο επιστημονικό πεδίο όλα αυτά τα χρόνια, καθιστώντας τον ένα υπέροχο παράδειγμα για τις νέες γενιές.