· Η «Αργυρώ» που όλοι έχουμε τραγουδήσει μέσα από τo τραγούδι «Οδός Αριστοτέλους» σε μουσική του Γιάννη Σπανού και στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου ήταν υπαρκτό πρόσωπο
· Ήταν ένα κορίτσι της γειτονιάς των παιδικών χρόνων του στιχουργού
Ο δίσκος «Οδός Αριστοτέλους» που κυκλοφόρησε το 1974 παραμένει ένας από τους σημαντικότερους της ελληνικής δισκογραφίας. Ορισμένα από τα τραγούδια του είναι από αυτά που λέμε ότι η σκόνη του χρόνου δεν κατάφερε να τα σκεπάσει.
Το ομώνυμο τραγούδι «Οδός Αριστοτέλους» του Λευτέρη Παπαδόπουλου και του Γιάννη Σπανού που ερμηνεύει θεσπέσια η Χαρούλα Αλεξίου συγκαταλέγεται σίγουρα σε αυτά που έμειναν αναλλοίωτα στο χρόνο και συνεχίζουν να τραγουδιώνται μέχρι σήμερα.
Το τραγούδι έρχεται από το μακρινό 1974 και είναι μια «βεγγέρα», όπως έλεγαν οι παλιότεροι, στους δρόμους μιας ιδιαίτερα γοητευτικής και ελκυστικής γειτονιάς που έχει τη δική της μυθολογία και ιστορία. Είναι αποτύπωμα μιας εποχής λίγο μετά τον μεγάλο πόλεμο που άφησε πολλές ανοιχτές πληγές και σημάδια.
Μέσα από τον στίχο «Έβγαζα από τις τσέπες μου φλούδες μανταρίνι σου έριχνα στα μάτια να πονάς» αναδύει ένα αθώο εφηβικό ερωτισμό που μόνο ο Λευτέρης Παπαδόπουλος θα μπορούσε να τον αποτυπώσει με αυτόν τον τρόπο. Άλλωστε δεν μπορείς να γράψεις δυνατό ερωτικό στίχο αν δεν αποζητάς τον απόλυτο έρωτα κι αν δεν έχει φτιαχτεί η ψυχή σου και το σώμα σου με αληθινά ερωτικά υλικά. Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος μπορεί να το κάνει γιατί κυλάει μέσα του ζεστό ερωτικό αίμα.
Η μουσική του Σπανού συνοδεύει τον στίχο όχι απρόσωπα και άχρωμα αλλά με μια πρωτότυπη μελωδία βασισμένη στους μελωδικούς λαϊκούς δρόμους χωρίς αρμονική φλυαρία και ενορχηστρωτικούς ακροβατισμούς.
Κεντρικός ήρωας είναι η Αργυρώ, ένα αγοροκόριτσο που ήταν ο αρχηγός της αλητοπαρέας της πλατείας Κυριακού που αργότερα ονομάστηκε πλατεία Βικτωρίας αλλά οι παλιότεροι την μνημονεύουν ακόμα και σήμερα με το παλιό της όνομα. Η Αργυρώ, όπως έχει γράψει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ήταν ένα άσχημο κορίτσι, κατουρούσε όρθια, φορούσε κοντό παντελόνι, έβριζε, έκλεβε, ήταν ανά πάσα στιγμή έτοιμη για καβγά και θύμωνε όταν την φώναζαν με το παρατσούκλι «καγκούρω».
Ο σημαντικός στιχουργός και δημοσιογράφος, στο βιβλίο οι «Παλιοί Συμμαθητές» αποκάλυψε την τραγική ιστορία της αρχηγού στην «Οδό Αριστοτέλους»:
Μαζί μας επίσης στο παιχνίδι, ήταν κι ένα αγοροκόριτσο. Η Αργυρώ. Έμενε στην οδό Μονής Προδρόμου, έκανε μόνο παρέα με αγόρια, γυρνούσε ξυπόλητη όπως όλοι μας, κατουρούσε όρθια, έπαιζε βόλους, αλλά και ξύλο, έβριζε και φορούσε και αυτή κοντό παντελόνι και γίνονταν έξω φρένων όταν την φώναζαν με το παρατσούκλι της: «καγκούρω»
Πατέρα δεν είχε. Η μάνα της ήταν η κυρά – Μελέταινα μια σκελετωμένη φουκαριάρα που είχε ανοίξει ένα καφενεδάκι στην Αριστοτέλους και έψηνε καφέδες στους μεροκαματιάρηδες μισοτιμής. Αφεντικό στο μαγαζί ήταν ο γιος της ο Σπύρος ο «Μανιαμούνιας». Ένας αδύνατος σκελετωμένος κι αυτός, άκαμπτος σαν κόντρα πλακέ, με περιποιημένη χωρίστρα, με ένα και εξήντα μπόι. Το μυαλό του δεν έκοβε πολύ και έκανε πάντα λάθος στα ρέστα και όταν παρίστανε τον νταή στην αδελφή του, η Αργυρώ τον πλάκωνε στις γρήγορες και του έλεγε «Μούγκα, Μανιαμούνια».
Εκεί γύρω στο ‘42 η 9χρoνη τότε Αργυρώ εξαφανίστηκε απ΄ την γειτονιά. Μια μέρα, την είδα έξω από το Μουσείο, να γυαλίζει παπούτσια, μ΄ένα κασελάκι, ιδίως των Ιταλών στρατιωτών που ήθελαν να είναι περιποιημένοι. Μια μέρα διασχίζοντας κάθετα τη Δεριγνύ δεν πρόσεξε και την παρέσυρε ένα καμιόνι που οδηγούσε ένας Αυστριακός φαντάρος και έσπασε χέρια και πόδια. Ο Αυστριακός την πήρε στην αγκαλιά του, την πήγε στο νοσοκομείο και με τα πολλά τη γιάτρεψε. Στην απελευθέρωση, την είδα ξανά, γερή και όμορφη, με ποδιά και σχολική τσάντα στο χέρι. Είχε παρατήσει το κασελάκι και πήγαινε σχολείο. Μου είπε πως ο Αυστριακός που την τραυμάτισε, είχε φροντίσει να την κάνει καλά, στέλνοντας την σε γιατρούς και νοσοκομεία, και είχε αναλάβει τα έξοδα της, ώσπου να τελειώσει το Γυμνάσιο.
Από το ’45 και ύστερα δεν την ξανάδα. Πριν από κάμποσα χρόνια, πληροφορήθηκα από μια φίλης της πως είχε τρελαθεί και την πήγαν στο τρελάδικο. Κι εκεί, στο τρελάδικο, πέθανε.
Στο δίσκο τραγούδησαν ο Γιάννης Πάριος, η Χαρούλα Αλεξίου και ο Γιάννης Καλατζής. Ο Σπανός ήθελε το τραγούδι να το πει ο Πάριος που ήταν ήδη φίρμα και επέμενε γι’ αυτό αλλά ο Λευτέρης Παπαδόπουλος ήθελε να το πει η Χαρούλα Αλεξίου. Έγινε και ένας ευγενικός μικροκαβγάς γι’ αυτή τη διαφωνία και την λύση την έδωσε ο Πάριος που είπε : «Αφού ο Λευτέρης προτιμά τη Χαρούλα, ας το πει η Χαρούλα» και έκανε πάταγο και η ίδια η Αλεξίου κατόπιν έλεγε : «Από αυτό το τραγούδι όπως έγινε και όπως το είπα κατάλαβα ότι έγινα τραγουδίστρια».
Είναι ένα τραγούδι που συγκινεί ακόμα και σήμερα και τραγουδιέται απ’ όλες τις ηλικίες σκορπώντας απέραντη τρυφερότητα και νοσταλγία, το οποίος αφιερώνουμε σε όλους τους Ιονικάριους:
.
Πηγή : ogdoo.gr
lifo.gr