Το γεγονός ότι έχουμε ζήσει πρωτόγνωρες καταστάσεις τους τελευταίους μήνες είναι περιττό να αναλυθεί, αφού το βίωσε ο καθένας από εμάς.
Ωστόσο, ο Σύλλογός μας προσπάθησε από την πρώτη στιγμή να κοιτάξει και να αναδείξει την ευρύτερη εικόνα και να διαμηνύσει τις ακραίες συνέπειες των πρωτόγνωρων αυτών καταστάσεων, προειδοποιώντας για ένα νέο, σαρωτικό κύμα οικονομικής κρίσης, αφού η «ανάσα» της άρσης του lockdown, θα συνοδευτεί δεδομένα από δραματικές καταστάσεις…
Και βεβαίως, όταν αναφερόμαστε σε ακραία δραματικές συνέπειες στον τομέα της οικονομίας, ουσιαστικά μιλάμε για τη μία όψη του νομίσματος, αφού η άλλη είναι η επερχόμενη ανθρωπιστική κρίση…
Δυσβάστακτη για τους αδύναμους η δεύτερη «σερί κρίση»
Η χώρα μας ειδικά, εξερχόμενη μετά βασάνων από την προηγούμενη δεκαετή κρίση, είναι ακόμα άκρως ευάλωτη στα οικονομικά σκαμπανεβάσματα και οι δεδομένες, φετινές απώλειες από τη «βαριά μας βιομηχανία», τον τουρισμό, είναι δυστυχώς βέβαιο ότι θα έχουν δυσβάστακτες συνέπειες στην οικονομία μας.
Τα βάρη αυτών των συνεπειών διαχρονικά τα επωμίζονται δυσανάλογα οι πλέον ευπαθείς ομάδες και δυστυχώς είναι σχεδόν βέβαιο ότι αυτή η θλιβερή πραγματικότητα δε θα αλλάξει ούτε τώρα…
Την τραγωδία της Ελλάδας, με την πρωτοφανή μείωση ΑΕΠ και απώλειας θέσεων εργασίας στην ευρωπαϊκή ιστορία εν καιρώ ειρήνης, διαδέχεται τώρα η κρίση του κορωνοϊού. Τα ξεχαρβαλωμένα θεμέλια της χώρας μας και η καταρρακωμένη ψυχολογία των ευάλωτων ομάδων πολύ φοβάμαι ότι δε αντέξουν.
Ανεργία + Απουσία Στήριξης = Εγκληματικότητα
Η θλιβερή εξίσωση της αύξησης της ανεργίας και της απουσίας ουσιαστικής στήριξης από την Πολιτεία έχει μόνο ένα αποτέλεσμα, την αύξηση της εγκληματικότητας.
Οι ευπαθείς και ευάλωτες κοινωνικές ομάδες που οδηγούνται στο περιθώριο και την απόγνωση θα πληθύνουν, με αλυσιδωτές επιπτώσεις και στην ασφάλεια, γιατί πραγματικά είναι πραγματικά ανίδεος όποιος δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι οι ευάλωτες και περιθωριοποιημένες κοινωνικές ομάδες θα είναι πάντα μία διαρκής ωρολογιακή βόμβα για την κοινωνική συνοχή.
Το αίσθημα της ασφάλειας δεν είναι προνόμιο των ανώτερων στρωμάτων που κινδυνεύουν από τα χαμηλότερα στρώματα… Αυτή είναι η κοντόφθαλμη οπτική που δεν αναγνωρίζει ότι όλα τα αίτια της έξαρσης της βίας και της εγκληματικότητας βρίσκονται στο πλαίσιο των ανισοτήτων. Και βέβαια, οι ισχυροί αυτού του κόσμου έχουν τη δύναμη για να θωρακιστούν και να μην κινδυνεύουν στην πράξη. Επομένως τα μεσαία και χαμηλά στρώματα είναι που πλήττονται καθημερινά από την εγκληματικότητα.
Και ούτε βέβαια μπορεί να είναι λύση ένα απολυταρχικό κράτος «Μεγάλου Αδελφού», το οποίο ευαγγελίζονται πολλοί, με τη συνδρομή βέβαια των φασίζοντων ΜΜΕ, με αντάλλαγμα την παράδοση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών μας – κάτι το οποίο είδαμε πόσο επώδυνο είναι το τελευταίο διάστημα.
Η βία και η εγκληματικότητα δεν αντιμετωπίζονται με καταστολή…
Η ΜΟΝΗ ΟΔΟΣ είναι η άμβλυνση των ανισοτήτων που θα επιφέρει κοινωνική συνοχή, αντιμετωπίζοντας τα αίτια της φτώχειας που οδηγούν τα εξαθλιωμένα στρώματα στην παραβατικότητα.
Να νιώσουμε ξανά συνάνθρωποι!
Θέλω να πιστεύω ότι παρά το γεγονός ότι ο τρόμος που προσπαθούν να επιβάλουν στις ζωές και την καθημερινότητά μας (μία πλευρά αυτής της οργανωμένης επιχείρησης είναι πιθανώς και ο πανικός του κορωνοϊού) έχει οδηγήσει σε μεγάλο βαθμό στην απώλεια ακόμα και του αισθήματος της ανθρώπινης ευαισθησίας, δε θα μείνουμε απαθείς και θα αντιδράσουμε.
Οι εικόνες των συνανθρώπων μας που οδηγήθηκαν στην εξαθλίωση την προηγούμενη δεκαετία είναι ακόμα νωπές για να δεχτούμε να τις ξαναζήσουμε!
Πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουμε τη σοβαρότητα της κρίσης που έρχεται, τις νέες ανισορροπίες που θα επιφέρει και τις ανισότητες που θα προστεθούν στο ήδη μεγάλο χάσμα μεταξύ των ελίτ και των ασθενών ομάδων. Είναι κι αυτοί άνθρωποι, παραμελημένοι από όλους και για όλα και για να επιβιώσουν θα κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους, ακόμα και αν αυτό σημαίνει να φτάσουν στο έγκλημα. Και αυτή καλώς ή κακώς είναι η λογική διαδρομή και κατάληξη των περιθωριοποιημένων ομάδων.
Αντίθετα, δεν είναι υπάρχει καμία λογική στην προκλητική χλιδή και αδιάφορη για τα προβλήματα του κόσμου στάση ζωής των ολιγαρχών και των πολιτικών τους εκπροσώπων που έχουν κατορθώσει να κυριαρχήσουν στην πολιτική ζωή του τόπου μας.
(Για να κάνω και μία επίκαιρη αναφορά, είναι όλοι αυτοί που γονάτισαν το σύστημα υγείας τα τελευταία χρόνια, απομυζώντας το για τα προσωπικά τους κέρδη και κατά συνέπεια εξώθησαν στις σημερινές ακραίες καταστάσεις.)
Αλληλεγγύη + Θεσμική Στήριξη = Έξοδος από την κρίση
Αν, λοιπόν, μπορούμε να μάθουμε κάτι από αυτές τις στιγμές είναι πως πλέον πρέπει να εφαρμόζονται πολιτικές που να έχουν κυρίως επίκεντρο τον απλό άνθρωπο, αφού αυτός είναι η ραχοκοκαλιά της κοινωνίας και αυτός θα αναλάβει την ευθύνη να την επαναφέρει σε υγιή κατάσταση και βεβαίως ο καθένας από εμάς ξεχωριστά να κάνει πράξη την αλληλεγγύη που όλοι ευαγγελιζόμαστε.
Δυστυχώς, τα πρώτα δείγματα δεν είναι θετικά. Η ελληνική κυβέρνηση έσπευσε από την πρώτη στιγμή να προστατεύσει τα συμφέροντα των ολιγαρχών, πετώντας «ψίχουλα» στο λαό, ενώ η Ευρώπη αδυνατεί να συμφωνήσει σε μία κοινή, γενναία γραμμή για την αντιμετώπιση αυτής της πρωτοφανούς κατάστασης.
Ωστόσο, δεν πρέπει κανείς να παρασύρεται και να αμφιβάλλει… Η καταπολέμηση των αιτιών της φτώχειας και της εξαθλίωσης, οι ορθολογικές, ανθρωπιστικές λύσεις και επενδύσεις με εσωτερικό, πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο σχεδιασμό είναι η μοναδική διέξοδος. Η αναδιανομή του πλούτου και η καταπολέμηση των ανισοτήτων είναι η μοναδική λύση τόσο για να νιώσουμε όλοι το πολυπόθητο αίσθημα της ασφάλειας, όσο και για να αντιμετωπιστούν οι αλυσιδωτές αντιδράσεις της κρίσης του κορωνοϊού.
Σαράντος Φιλιππόπουλος