Συνάδελφοι,
Το τελευταίο διάστημα ακούμε και διαβάζουμε συχνά για τους ήρωες επαγγελματίες της υγείας, οι οποίοι αψηφώντας τους κινδύνους, θέτουν τους εαυτούς τους στην υπηρεσία της κοινωνίας για να θεραπεύσουν τους ασθενείς μέσα σε ένα περιβάλλον υγειονομικής βόμβας – όπως είναι αυτήν την περίοδο τα πάσης φύσεως θεραπευτήρια.
Άλλη μία υποκριτική στάση της κοινωνίας μας, η οποία θυμήθηκε αυτήν την περίοδο έκτακτης ανάγκης να αποδώσει τιμές ηρώων σε αυτούς που ανέκαθεν εξυπηρετούσαν βασικές υγειονομικές ανάγκες και το πιο πιθανό θα τους ξεχάσει όταν λήξει ο συναγερμός…
Και όχι μόνο μέχρι σήμερα δεν τους αποδίδονταν οι τιμητικοί αυτοί χαρακτηρισμοί, αλλά αντίθετα τα επαγγέλματα αυτά μάλλον λοιδορούνταν και θεωρούνταν υποτιμητικά.
Γιατί βλέπετε, οι ήρωες επαγγελματίες της υγείας δεν είναι μονάχα οι γιατροί που απολαμβάνουν ένα ευρείας αποδοχής κοινωνικό στάτους, αλλά και όλο το νοσηλευτικό προσωπικό, το προσωπικό φροντίδας και καθαρισμού στις κάθε μορφής μονάδες υγειονομικού ενδιαφέροντος, από τη νοσοκόμα και το φύλακα, μέχρι τον τραυματιοφορέα και την καθαρίστρια…
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που συνεχίζουν να υπηρετούν τους συνανθρώπους τους υπό τις πιο δύσκολες συνθήκες, που θέτουν κυριολεκτικά τον εαυτό τους και τις οικογένειές τους σε κίνδυνο, αξίζουν καθημερινά το διαρκή σεβασμό μας και όχι μόνο το υποκριτικό χτύπημα στην πλάτη αυτές τις ημέρες. Επιπλέον, αξίζουν σίγουρα καλύτερης μεταχείρισης από την Πολιτεία και όλοι εμείς μπορούμε και πρέπει να την απαιτήσουμε.
Οι επαγγελματίες της υγείας έχουν φωνή, αλλά συνήθως δεν ακούγονται… Τώρα, που όλοι βασιζόμαστε σε αυτούς, έχουν την ευκαιρία να εκφράσουν κι αυτοί τα δίκαια παράπονά τους και να διεκδικήσουν την περίοπτη θέση που τους αξίζει στην κοινωνία μας.
Ένα κείμενο μίας ανώνυμης νοσοκόμας υποστήριξης ασθενών που κυκλοφορεί σε διάφορα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με την αμεσότητα που το χαρακτηρίζει, αναδεικνύει τις σκέψεις αυτών των ανθρώπων και μας βάζει όλους στη θέση μας ώστε να σκεφτούμε τη στάση μας μέχρι σήμερα απέναντί τους και να την αλλάξουμε στο εξής :
Το παράπονο μιας νοσοκόμας υποστήριξης ασθενών
Σήμερα άκουσα υποτιμητικά “δουλεύεις για να ξεσκατίζεις” και δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η όγδοη φορά που το ακούω. Και νιώθω την ανάγκη να υπερασπιστώ τη δουλειά μου και να φωνάξω στον κόσμο πόσο υπερήφανη είμαι για αυτήν. Ναι κύριοι και κυρίες, είμαι υπερήφανη που ξεσκατίζω ανήμπορους ασθενείς, κόβοντας νύχια, πλένω κεφάλια, τους ντύνω, τους κάνω μπάνιο, τους ταΐζω και φροντίζω ανθρώπους ασθενείς που δεν μπορούν να τα κάνουν.
Είμαι ήδη ψυχολογικά λίγο άρρωστη από τους αρνητικούς συνειρμούς αυτής της έκφρασης “δουλεύεις για να ξεσκατίζεις” που συνδέεται με το επάγγελμά μου. Είναι ξεκάθαρο ότι δεν μπορούμε όλοι να κάνουμε όλες τις δουλειές… εγώ για παράδειγμα δεν θα μπορούσα να διαλέξω σε κάτι που θα απαιτήσει να πω ψέματα, όπως ένας τραπεζίτης ή κάτι τέτοιο, και όμως για αρκετούς από εσάς είναι αξιόλογα επαγγέλματα, το αντίθετο το δικό μου επάγγελμα είναι τελευταίο από τα τελευταία. Σας λέω ότι οι περισσότεροι που μας ταξινομούν έτσι “δουλεύεις για να ξεσκατίζεις” Μακάρι να μην χρειαστούν ποτέ κάποιον σαν εμένα.
Αλλά αν έρθει η ώρα που θα είναι απαραίτητη, κάποιος από τους συναδέλφους μου θα είναι πρόθυμος να σας βοηθήσει και να σας κάνει να έχετε καλύτερη ποιότητα ζωής, και πάντα με καλή διάθεση και αγάπη.
Σας παρακαλώ μην χρησιμοποιείτε την έκφραση “ξεσκατίζεις” με περιφρόνηση, γιατί ίσως μια μέρα κάποιο θα πρέπει να το κάνει για εσάς και πιστέψτε με θα νιώσετε ευγνώμων❤ Το ξέρω.
Υπογραφή: Καθαριστής.
Επομένως, την επόμενη φορά που είτε οι ίδιοι θα το σκεφτείτε είτε θα ακούσετε κάποιον άλλον να αναφέρεται με υποτιμητικά σχόλια σε κάποιο επαγγελματία της υγείας, να θυμάστε ποιοι ήταν αυτοί που βγήκαν μπροστά στη μεγαλύτερη μεταπολεμική κρίση παγκοσμίως…