Ο νομικός, δημοσιογράφος, λάτρης της λογοτεχνίας και εκλεκτό μέλος της Ιονικής Οικογένειας, Μιχάλης Κωνσταντής, που συνεισφέρει τακτικά στην ανανέωση του ενδιαφέροντος και την ποικιλία της θεματολογίας της ιστοσελίδας μας, είναι ένας ενεργός πολίτης – όπως γίνεται αντιληπτό μέσα από τα άρθρα του – με βαθύτατες, αυθεντικές δημοκρατικές ευαισθησίες.
Το έλλειμμα δημοκρατίας στις σύγχρονες κοινωνίες τον απασχολεί ιδιαίτερα και ένας από τους κυριότερους παράγοντες που συνδιαμορφώνουν αυτήν την κατάσταση είναι ο αποδημοκρατισμός των ΜΜΕ και ο ολοένα πιο κατευθυνόμενος από συγκεκριμένα συμφέροντα ρόλος της λεγόμενης τέταρτης εξουσίας της δημοκρατίας.
Το μείζον αυτό ζήτημα βέβαια δεν αποτελεί ελληνική αποκλειστικότητα, αλλά η αλήθεια είναι ότι στη χώρα μας τα χρόνια της κρίσης κατέστη σαφέστατο ότι τα μιντιακά συστημικά τραστ αποτελούν το βασικό βραχίονα καθυποταγής και ελέγχου των μαζών από το σύμπλεγμα των πολιτικοοικονομικών ολιγαρχιών.
Αυτή η κατ’ ουσία μιντιακή δικτατορία και ο συγκεντρωτισμός των ΜΜΕ στα χέρια συγκεκριμένων μεγαλοσυμφερόντων σε συνδυασμό με την απάθεια -που πηγάζει και εκτρέφεται σε αυτό το πλαίσιο- των πολιτών, πιθανώς να αποτελεί και το νο1 εχθρό της δημοκρατίας μας, όπως μας αναλύει στη συνέχεια ο Μιχάλης:
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΤΙΣΜΟΣ ΜΜΕ ΚΑΙ ΜΙΝΤΙΑΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ
Αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα δεν έχει προηγούμενο στην Ευρώπη, μετά τον πόλεμο. Δεν έχει προηγούμενο σε καμιά δημοκρατική χώρα του κόσμου και σίγουρα αποτελεί εν δυνάμει κίνδυνο για την ελευθερία του λόγου στην πατρίδα μας αλλά και για την ίδια τη Δημοκρατία μας.
Με την ευκαιρία του εορτασμού της μεγάλης εθνικής επετείου, προσφάτως, με το «ΟΧΙ» στον φασισμό και το ναζισμό αλλά και της συμπληρώσεως -οσονούπω- 200 χρόνων από την μεγάλη επανάσταση του 1821 και συνεπακόλουθα της ανεξαρτησίας της χώρας μας, είναι φρόνιμο να ξεκινήσει μια συζήτηση και ένας προβληματισμός για τον συγκεντρωτισμό που επιχειρείται στο χώρο των ΜΜΕ και την επαπειλούμενη ποιότητα -και όχι μόνον- της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας.
Όλα τα τελευταία χρόνια γινόμαστε μάρτυρες της εξαγοράς -ή της έκδοσης και δημιουργίας νέων- εφημερίδων, τηλεοπτικών σταθμών, ηλεκτρονικών σελίδων, ραδιοφώνων και περιοδικών, από κάποιους ελάχιστους επιχειρηματίες, που αποκτούν έτσι μεγάλη πολιτική και οικονομική δύναμη. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ελευθερία του Τύπου και την διακίνηση των ιδεών, έτσι τουλάχιστον όπως αυτά ορίζονται στο Σύνταγμά μας.
Αν μάλιστα συνυπολογιστεί το γεγονός ότι τα εν λόγω ΜΜΕ στηρίζουν και υποστηρίζουν στην συντριπτική τους πλειοψηφία τον έναν πόλο της πολιτικής ζωής, με συνέπεια να υπάρχει έλλειμμα αντιπολιτευτικού λόγου σε όλο το φάσμα του έντυπου και ηλεκτρονικού Τύπου, κατανοεί και ο πλέον αδαής, πως μπορεί το εν λόγω φαινόμενο να αποβεί μοιραίο όχι μόνο στην ελεύθερη και απρόσκοπτη διακίνηση των ιδεών, αλλά και στην ίδια την ποιότητα της Δημοκρατίας μας, έτσι όπως αυτή εμπεδώθηκε μετά τη Μεταπολίτευση.
Οι τηλεοράσεις, (μετά και από την «προσχώρηση» της κρατικής ΕΡΤ στο «δυναμικό του πόλου εξουσίας»), από Μέσα Ενημέρωσης έχουν καταστεί Μέσα Κυβερνητικής Προπαγάνδας, διατυμπανίζοντας από το πρωί μέχρι το βράδυ «επιτεύγματα» και «επιτυχίες» και κατακεραυνώνοντας όποιον τολμήσει να αντιταχθεί στο πολιτικό τους αλάθητο και στον κυρίαρχο «ειδησεογραφικό λόγο». Με τους τηλεθεατές, απαθείς, στην μαζική αυτή λαίλαπα να προσλαμβάνουν όσα τους «σερβίρονται» ως τις απόλυτες αλήθειες που δεν επιδέχονται αμφισβητήσεως.
Τα ίδια και χειρότερα στον Τύπο, όπου έχουν δημιουργηθεί νέοι πανίσχυροι εκδοτικοί οργανισμοί, ενώ συνεχίζεται η αδηφάγος συσσώρευση και άλλων Μέσων στα ίδια χέρια, κάτι που επιτείνει ακόμη περισσότερο το πρόβλημα και την κατευθυνόμενη πληροφόρηση.
Στο πλαίσιο αυτό τα «φέικ νιους» και η κάθε είδους μυθοπλασία βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη της ενημέρωσης, με την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών να δυσκολεύεται να αντιληφθεί την ειδησεογραφική φενάκη και να ασπάζεται άκριτα και άκρατα όλα όσα φτάνουν στα μάτια και τα αυτιά του και μάλιστα συντονισμένα από το πλήθος των ΜΜΕ που υπηρετούν με συνέπεια το σχέδιο ποδηγετήσεως της ελευθερίας του Τύπου.
Η ενημέρωση, πλέον, είναι περισσότερο μυθοπλασία, παρά πραγματικά γεγονότα και μέσα σ’ αυτό το κλίμα καλούμαστε να πορευθούμε άπαντες. Ο μεγάλος κίνδυνος, όμως, είναι για τη ίδια την χώρα. Γιατί η Ελλάδα αυτή τη στιγμή, είναι δέσμια της εικονικής πραγματικότητας που παρουσιάζουν ελάχιστοι επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στον χώρο της ενημέρωσης, ενώ η κυβέρνηση που έχει νωπή λαϊκή εντολή φαίνεται να ανέχεται -ή και να «σιγοντάρει»- αυτή την κατάσταση. Μόνο που μπορεί να καταστεί κάποια στιγμή και η ίδια όμηρος και θύμα της υπερδύναμης που αποκτούν οι εν λόγω επιχειρηματίες, οι οποίοι όταν δεν θα την έχουν ανάγκη θα την πετάξουν ως στυμμένη λεμονόκουπα, αναζητώντας την επόμενη κυβερνητική εκδοχή που θα τους βολεύει περισσότερο.
Και φυσικά με την τροπή που μπορεί να πάρουν τα πράγματα στο εγγύς μέλλον, δεν αποκλείεται να βρεθούμε μπροστά σε φαινόμενα Ελλήνων Μπερλουσκόνι, που δεν θα μείνουν μόνον στον έλεγχο του Τύπου αλλά θα επιδιώξουν και την διακυβέρνηση της χώρας κατά το δοκούν. Άλλωστε, η απόσταση που χωρίζει την Μιντιακή Δικτατορία από μια ολιγαρχική διακυβέρνηση, συγκεκριμένου σκοπού και συμφερόντων, είναι απειροελάχιστη.
Σε κάθε περίπτωση, πάντως, με αυτή την ανεκτική στάση της εγκλωβίζεται «θανάσιμα» η σημερινή κυβέρνηση σε έναν φαύλο κύκλο, ενώ και τις καλύτερες των προθέσεων να έχει, δεν μπορεί να απεμπλακεί από μια κατάσταση που αν την ανεχθεί για πολύ καιρό ακόμη, μπορεί να το πληρώσει ακριβά στις επόμενες εκλογές. Για το λόγο αυτό οφείλει να θέσει κανόνες στον χώρο των ΜΜΕ και να αποτρέψει τον ανεξέλεγκτο συγκεντρωτισμό τους σε λίγα χέρια, ακυρώνοντας μια διαφαινόμενη Μιντιακή Δικτατορία εν τη γενέσει της.
Ως εκ τούτου και πέρα από τις όποιες κυβερνητικές παρεμβάσεις, οι ευρύτερες συμμαχίες στον επιχειρηματικό κόσμο είναι αναγκαίες, πλέον, όπως και η δημιουργία νέων ΜΜΕ περισσότερο αξιόπιστων, ανεξάρτητων και πολυφωνικών. Είναι απαραίτητες αυτές οι συμμαχίες και αποτελούν μονόδρομο, γιατί η Ελλάδα από ευρωπαϊκή Κολομβία, αν δεν υπάρξει άμεσα κάποιο φρένο, κινδυνεύει σύντομα να καταστεί στο πεδίο της ενημέρωσης, μια ιδιότυπη ευρωπαϊκή Βόρεια Κορέα…
Μιχάλης Κωνσταντής