Συνάδελφοι,
Τα χρόνια της κρίσης επανέφεραν ένα φαινόμενο σχεδόν ξεχασμένο στη χώρα μας, που όμως είχε αποτελέσει σημαντικό παράγοντα διαμόρφωσης των χαρακτηριστικών του ελληνισμού τους προηγούμενους αιώνες. Αυτό της οικονομικής μετανάστευσης. Άνθρωποι όλων των ηλικιών – κυρίως νέοι και μάλιστα καταρτισμένοι (το λεγόμενο brain drain) – αναγκάστηκαν λόγω των εξαιρετικά δυσμενών συνθηκών και της μάστιγας της ανεργίας να αφήσουν πίσω την πατρίδα και τους δικούς τους ανθρώπους και να αναζητήσουν την τύχη τους σε ένα καλύτερο οικονομικά περιβάλλον. Προεξάρχων προορισμός η «πρώτη μεταξύ ίσων» της Ευρώπης Γερμανία, που έχει απορροφήσει χιλιάδες Έλληνες (και όχι μόνο) για να εξυπηρετήσει την καλπάζουσα οικονομία της.
Η εμπειρία της μετανάστευσης, της ουσιαστικά αναγκαστικής αποχώρησης από τον τόπο, τους ανθρώπους και ό,τι αισθάνεται ο καθένας ως πατρίδα, δεν μπορεί να γίνει εύκολα κατανοητή αν δεν τη βιώσει κάποιος προσωπικά. Και ούτε βέβαια μπορεί εύκολα να αποτυπωθεί σε μερικές αράδες…
Ωστόσο, ο συνταξιούχος συνάδελφός μας Στέλιος Τσάμης που είχε υπηρετήσει στο Κεντρικό κατάστημα, στα καταστήματα Σταδίου-Ομήρου, Ψυχικού, Νέας Σμύρνης, Αγίας Τριάδας Αμπελοκήπων, Αγίου Ελευθερίου, ως Διευθυντής στη Ραφήνα, στη Διεύθυνση Γενικών Λειτουργιών, τη Διεύθυνση Υποστήριξης Καταστημάτων και τη Διεύθυνση Στεγαστικής Πίστης, έχει βιώσει αυτήν την πραγματικότητα, αφού πλέον είναι μόνιμος κάτοικος Γερμανίας μαζί με την πλειονότητα των μελών της οικογένειάς του. Συνεπώς είναι ο πλέον κατάλληλος για να μας πει μερικά πράγματα για αυτήν την εμπειρία. Δε θα μακρηγορήσουμε περαιτέρω, αφού η εμπειρία ζωής ενός συναδέλφου, όπως την περιγράφει ο ίδιος στη συνέχεια, δε χρειάζεται συστάσεις. Ο Στέλιος μας εξηγεί πώς έλαβε την απόφαση να αποχωρήσει από την Ελλάδα και παραθέτει εξαιρετικά χρήσιμες πληροφορίες για την καθημερινότητα στη «χώρα των Γερμανών», αλλά θέτει και εαυτόν στη διάθεση οποιουδήποτε συναδέλφου χρειαστεί συμβουλές, καθοδήγηση, μέχρι και… φιλοξενία για να ανταπεξέλθει σε ένα αντίστοιχο εγχείρημα:
.
Αγαπητοί συνάδελφοι/φισσες
Μετά και από μια κουβέντα που είχα πριν κάμποσο καιρό με τον Πρόεδρο, μ’ έβαλε στην όρεξη να γράψω κάποια πράγματα για την χώρα που τώρα ζω, στα πλαίσια πληροφόρησης, ενημέρωσης κ.λπ.. Ενδεχομένως να μην είναι τόσο πλήρης, αλλά ευελπιστώ να σταθώ διεξοδικότερα στον οιονδήποτε ενδιαφερόμενο…
Σας φιλώ, ευχές για ό,τι καλύτερο.
Στέλιος Τσάμης
—————————————————————————————–
Roehrmoos 21/01/2019
ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΚΕΨΕΩΝ ΚΑΙ ΕΜΠΕΙΡΙΩΝ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ
Η ανάγκη να γράψω κάποια πράγματα για τη Γερμανία προέκυψε μετά και από μια κουβέντα που είχαμε τις προάλλες με τον πρόεδρο, Σαράντο. Ή μάλλον, δεν μπορεί να την πει κάποιος ανάγκη ούτε έτσι το αισθάνομαι. Όμως όταν ‘’αναγκάζεσαι’’ στα 60 σου να αφήσεις την όμορφη χώρα σου και να ξενιτευθείς, ακόμα και αν μέλη της οικογενείας σου διαμένουν εκεί, μοιραία μέσα σου λογαριάζονται συγκρίσεις, συναισθήματα, εμπειρίες και αναπόφευκτα συγκρούσεις… Ούτε υπάρχει ανάγκη να κάμω συγκρίσεις για το ποια χώρα είναι ομορφότερη και πού… Δεν είναι αυτός ο λόγος και το κίνητρο… Αφήστε που σαν χώρα, σαν ομορφιά, προσωπικά πιστεύω, δεν υπάρχει καν θέμα σύγκρισης… Είναι αυτονόητο! Με καμία θαρρώ….
Ο λόγος είναι να βοηθήσω, ενημερώνοντας, καθοδηγώντας και γιατί όχι φιλοξενώντας, αν προκύψει… Ίσως και να παρακινήσω… Θέλω να δώσω πληροφορίες και στοιχεία προς τους φίλους νεαρούς και νεαρές και όχι μόνο που αν και περνά από το μυαλό τους η ‘’θρασεία’’ σκέψη αποχωρισμού των γονέων και της χώρας τους, προκειμένου να απολαμβάνουν πολύ καλύτερο εργασιακό αντίτιμο για τις επιστημονικές τους γνώσεις είτε ακόμη για την σωματική τους εργασία, εν τούτοις δεν αποφασίζουν το ‘’φευγιό’’ γιατί ‘’φοβούνται’’. Φοβούνται το άγνωστο… Την κοινωνία που δεν γνωρίζουν… Τις συνήθειες, τα ήθη, τα έθιμα, το εργασιακό και συνδικαλιστικό περιβάλλον, τη γλώσσα, τη δυναμική ακόμη και την σταθερότητα της εργασίας και το κυριότερο το ‘’ζύγι’’!!! Όταν λοιπόν μπουν στο ζύγι όλα τα παραπάνω, αναπόφευκτα μαζί με τα κόστη τους και από την άλλη ο αποχωρισμός της οικογένειας, της πατρίδας, των φίλων… Αξίζει τον κόπο;;;; Θα τα πάρουμε όλα να τα λογαριάσουμε, ορισμένα με την δική μου σκοπιά-άποψη και ορισμένα κάτω από το πρίσμα του ρεαλισμού και των ψυχρών αριθμών…
Εκτός από τον γιο μου Αιμίλιο, από τον πρώτο γάμο, έχω και μια κόρη από τον δεύτερο! Παντρεμένη με τον Νικόλα, μένει έγκυος όντας εργαζόμενη στο διαγνωστικό κέντρο Ραφήνας (2010-‘11). Απολύεται έγκυος 5 μηνών… Η αιτιολογία; Επειδή έμεινε έγκυος! Για το παράνομο της υπόθεσης κάνουμε αγωγή μέσω γνωστού δικηγόρου της τράπεζας. Απορρίπτεται η αγωγή καθώς παρουσιάζει η εταιρία υπογεγραμμένο έγγραφο(πλαστογραφημένο) από την κόρη μου ότι η σύμβαση εργασίας λήγει 4 μήνες από την ημερομηνία που επρόκειτο να γεννήσει! Δεν υπήρχαν λεφτά για γραφολόγους και τα τοιαύτα… Ο γαμπρός απολύεται κι αυτός για επουσιώδη λόγο, έχοντας αλλάξει πάνω από δέκα δουλειές του ποδαριού…. Σε συνδυασμό με τα ‘’καλιμέντα’’ του γιου μου (ειδικότητα, τεχνολογία πετρελαίων) που είτε κυνηγούσε το… ουράνιο τόξο είτε εργασία, είχε καταντήσει το ίδιο και το αυτό, αρχίζω να συνειδητοποιώ όντας οικονομολόγος σε συνδυασμό με βασικά οικονομικά μεγέθη, αλλά και με τις διαμορφούμενες κοινωνικές συνθήκες, ότι στη χώρα εξελίσσεται ένας εργασιακός, και όχι μόνο, μεσαίωνας…
Δεν κάνω πολιτική, αλλά καταθέτω κάποιες σκέψεις γενικές, απ’ όλους και για όλους θα έλεγα, απόρροια των γεγονότων. Έβλεπα ότι η ανεργία που αδρανοποιούσε το ένα τέταρτο του παραγωγικού δυναμικού δεν ήταν παροδική συγκυρία, αλλά ξεπερνούσε τα όριά της! Ήταν πολιτικό κακούργημα με ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς!! Έβλεπα – και το δυστύχημα είναι ότι συνεχίζω να το βλέπω, δεν ξέρω για πόσο, ίσως για πάντα – ότι οι νέοι άνθρωποι, τα παιδιά μου περίμεναν από μένα μια πρόταση, μια λύση ώστε στη μοναδική ζωή που έχουν να μπορούσαν να κάνουν σκοποθεσίες και όνειρα, χωρίς να ανατραπούν βίαια στη χώρα τους;;; Και δυστυχώς βλέπω ότι ΟΧΙ ΔΕΝ θα μπορούσαν!
Η ανίατη αντιπαλότητα κράτους-πολίτη, ήταν πλέον αποτέλεσμα πολιτικής αδικοπραγίας, με αυτουργούς μόνο και αποκλειστικά τους διαχειριστές του κράτους, τους επαγγελματίες της εξουσίας. Εξουσίαζαν/άζουν καταπατώντας και ακυρώνοντας κάθε σύμβαση (κοινωνικό συμβόλαιο, σύνταγμα) που ρυθμίζει τις σχέσεις πολίτη και κράτους. Η αυθαίρετη υπερφορολόγηση, εξωφρενικά χαράτσια, ’’έκτακτες΄΄ εισφορές που όμως τακτά επαναλαμβάνονταν/νται, τέλη ακίνητης περιουσίας, δημοτικά τέλη, υπέρογκα τέλη που προσδιορίζονταν/νται όχι με το εισόδημα, αλλά με το εμβαδόν κατοικίας και εισπράττονταν εκβιαστικά με το ηλεκτρικό ρεύμα… Αναρίθμητοι κεφαλικοί φόροι, νέοι φόροι μέρα με τη μέρα… Αντί το κράτος, η οργανωτική διάρθρωση και η λειτουργία της συλλογικότητας να κοινωνεί τη χρεία και οι θεσμοί την ανάγκη του κάθε πολίτη… παραπατούσε, ‘’ιδρύοντας’’ τεράστια αντιπαλότητα μεταξύ μας… Η αυθαίρετη υπερφορολόγηση στο καθεστώς της ελλαδικής κομματοκρατίας έκανε τον πολίτη, προσπαθώντας να αποφεύγει την θυματοποίηση, να προσπαθεί να ξεγελάσει το κράτος, φοροδιαφεύγοντας, βυθιζόμενος σε πρωτόγνωρα για τον ‘Έλληνα μονοπάτια παρακμής, υποκουλτούρας, κρίσης ιδεών ,απόψεων, ιδεολογιών και στάσεων ζωής. Λογικό άλλωστε, αφού ποτέ μια οικονομικίστικη κρίση δεν έρχεται αφ’εαυτής, αλλά με αρκετή ‘’συνοδεία’’… Φθάνοντας στο σημείο -δημοκρατικό όν ανέκαθεν – στην κατάντια να προσεταιρίζεται, να ενισχύει και τελικά να πληρώνει από το βαλάντιό του, φέρνοντας στη βουλή φασιστικά κόμματα-ψυχάκηδες, που λειτουργούσαν/ούν στην βάση ανυπαρξίας των θεσμών του κράτους, όντας φιλόδοξοι ‘’καπεταναίοι-εξουσιαστές’’, που θεωρούν την αυτοδικία και τη βία κάτι το φυσιολογικό, ανάγοντας την κοινωνία σε επιχώρια ζούγκλα!
Έφτασα στο σημείο σιχαμάρας και πολιτικής απάθειας ,να μην μπορώ πια ούτε ειδήσεις να ακούσω, αλλά ούτε και να τους βλέπω!!! Στους αγώνες που είχα κάνει για μένα, την οικογένειά μου και συνεπώς για ένα καλύτερο μέλλον, έβλεπα εργατικές και άλλες κατακτήσεις να πέφτουν σαν τραπουλόχαρτα μέρα με τη μέρα…
…………. Τους βάζω στην διαδικασία της σκέψης για Γερμανία. Ο γαμπρός απελπισμένος βρίσκει πρώτος δουλειά σ’ένα ελληνικό ρεστοράν… Νυρεμβέργη, γκαρσόνι, έξι μέρες εργασίας με κυλιόμενο ρεπό, φαΐ και ύπνος στο ρεστοράν (είχε δωμάτια από πάνω, τα γνωστά gasthof – συνηθισμένα μοτέλ για ύπνο και φαγητό στην Γερμανία), 1.000 ευρώ καθαρά, πουρμπουάρ και εκμετάλλευση στο έπακρο… Κι αυτό συνηθίζεται πολύ στη Γερμανία, το να γίνονται οι Έλληνες δυστυχώς αντικείμενα της μεγαλύτερης εκμετάλλευσης από τους συμπατριώτες μας. Ακολούθησε, μετά τη γέννα, η κόρη. Βρήκε αμέσως δουλειά πάνω στο πτυχίο της, περίπου νοσηλεύτρια. Περιζήτητο επάγγελμα, αλλά και αρκετά υπεύθυνο και κουραστικό συνάμα. Μεγαλώνοντας το μωρό εδώ, η μάνα και γυναίκα μου φεύγει κι αυτή στη Γερμανία.. Την ίδια δουλειά με την κόρη. Και οι τρεις τους τώρα στο Νταχάου, Βαυαρία. Στην ατμομηχανή της Γερμανίας! Εγώ ακόμα στην τράπεζα, στη Δ/νση στεγαστικής πίστης, στον Άγιο Στέφανο. Είχα την φαεινή ιδέα να μην το παίξω ρίψασπις και να το παλέψω εδώ κοντά στο γιο μου… Πριν όμως και με τη βοήθεια συναδέλφων είχα προλάβει και είχα στείλει στον γαμπρό λεφτά και έβγαλε επαγγελματικό δίπλωμα οδήγησης. Βρίσκει πολύ καλή δουλειά αμέσως! Άλλο περιζήτητο επάγγελμα με καλά λεφτά και το κυριότερο: Αν σκαμπάζεις λίγα αγγλικά, χωρίς γρι γερμανικά, βρίσκεις εύκολα! Με γερμανικά όμως, οι δουλειές καλύτερες και άρα πιο προσοδοφόρες!! 2.200 ευρώ καθαρά (στη Γερμανία μιλούν με μικτούς μισθούς) με σαββατιάτικο ρεπό και ακόμη ένα μεσοβδόμαδα!
Θα ήθελα να σταθώ λιγάκι σε κάποια θέματα. Αν βρεις δουλειά στη Γερμανία και περάσεις το δοκιμαστικό στάδιο 6 ή 12 μηνών (σημειωτέον δεν μπορείς να απολυθείς παρά μόνο κατόπιν σοβαρού παραπτώματος), τότε υπογράφεις σύμβαση για επ’αόριστον σχέση εργασίας! Μόνιμος δηλ.!!Το πώς δε, αξιολογούν οι Γερμανοί πτυχιούχους Έλληνες για πολλά επαγγέλματα (αναφέρω ενδεικτικά προγραμματιστές, υπεύθυνους Η/Υ και προγραμμάτων κλπ.,) είναι το κάτι άλλο! Τα λεφτά πάρα πολύ καλά! Αν δε, ομιλείται η γερμανική, την οποία σημειωτέον μπορούν εκμάθηση να πριμοδοτήσουν για εκμάθηση (ανά τρίμηνο-εντατικά που είναι η κάθε τάξη, το κόστος συνολικά είναι περίπου 140 ευρώ), τότε τα λεφτά μπορούν να φτάσουν ή και να ξεπεράσουν τα 3.000 και 3.500 ευρώ καθαρά!
…………Το ’13, την Άνοιξη θαρρώ, να σου και μου κλέβουν το αμάξι!! Παίρνω 12.000 ευρώ αποζημίωση, βγαίνω και τον Ιούνη στη σύνταξη, παίρνω και εφάπαξ, κάτι χρέη από δω, κάτι από κει, μου μένουν κάποια χρήματα και τα βάζω για μεζεδοπωλείο στη Φιλαδέλφεια μαζί με το γιο μου. Αρχίζουν τα σκληρότερα μέτρα, αρχίζει και το μαράζι. Πάνε τα λεφτουδάκια μου… Αρχίζω και το γιο στο ‘’ψηστήρι’’ για Γερμανία. Πού αυτός… Βλέπετε είναι καθαρά θέμα ανθρώπου και διαπαιδαγώγησής του. Χρειάζεται και λίγο θράσος, αρκετή απόγνωση και σίγουρα θάρρος. Υπήρχαν! Αλλά χαμηλών τόνων, δεμένος με τη μάνα του που ήταν μόνη, με τους φίλους του.. Λέω πού θα πάει, θα το καταλάβει κάποια στιγμή ότι δεν υπάρχει χαραυγή… Θα φύγω, λέω, κάτι θα κάνω εκεί και θα’ ρθει, θα το βρει έτοιμο, πού θα πάει!
Φεύγω και εγώ, Οκτώβρη του ’15. Δηλώθηκα στην κοινότητα που μένω, δηλώθηκα και στο ΙΚΑ τους για να συνεχίσει η ασφάλεια από Ελλάδα, συνταξιούχος ων. Με το που δηλώθηκα να σου το περιπολικό της αστυνομίας κάτω από το σπίτι για καμιά βδομάδα. Να διαπιστώσει ότι μένω εκεί, εγώ και η γυναίκα μου και όχι κι άλλοι!!!
………… Μετά λοιπόν από 3 και κάτι χρόνια διαμονής, ας κάνουμε ‘’ταμείο’’! Αρχικά για την Γερμανία ως βιτρίνα του καπιταλισμού, πράγματι ισχύει! Όλα οργανωμένα, σε μια σειρά. Από την πανέμορφη ύπαιθρο με τα μεγάλα δάση, τις λίμνες με πάπιες και κύκνους (πεντακάθαρες, κάνουν και μπάνιο), τους καλλιεργημένους αγρούς, τους δρόμους, ως τις βιομηχανικές περιοχές, τα πάρκα, οι ιδιωτικοί και δημόσιοι χώροι. Δεν υπάρχουν πουθενά ουρές σε δημόσια ιδρύματα. Μόνον στα ιατρεία. Είναι ευγενέστατος, έξυπνος και απλός λαός, απόλυτα τυπικοί στη συμμόρφωσή τους με τα σήματα οδών, με τις σχέσεις με το κράτος που εμπιστεύονται τυφλά και ιδιαίτερα τίμιοι και νομοταγείς. Τα αυτοκίνητα ανοικτά, τα κλειδιά στις κλειδαριές των σπιτιών… Συχνά βλέπεις υπαίθρια μαγαζιά να πωλούν διάφορα, από άνθη, κολοκύθες, φράουλες, αυγά χωριάτικα, χωρίς υπάλληλο! Έχουν εμπιστοσύνη ότι θα αφήσεις τίμια το αντίτιμο της αγοράς σου!
Προσωπική μου άποψη, λόγω του αρκετά μουντού καιρού και της έλλειψης ενδιαφερόντων, είναι ότι είναι κάμποσο έως αρκετά καταθλιπτικοί… Η ατμόσφαιρα όμως καθαρή (πάνε οι εποχές με τις όξινες βροχές λόγω της υπέρμετρης και ταχύτατης εκβιομηχάνισης-τα έχουν λύσει οι Γερμανοί προ πολλού αυτά-), το κλίμα τους όμως κατάλληλο για να ζουν εκατοντούτεις… Αν δεν ήταν και τόσο λάτρεις της κακής διατροφής… Ακόμα και στους ψηλομύτηδες και αριστοκράτες Βαυαρούς, δύσκολα θα δεις τη γραβάτα στον δρόμο, αλλά αν συναναστραφείς για κάποιον λόγο (και υπάρχουν πολλοί) με το δημόσιο, αν και ‘’μιλούν’’ Αγγλικά, μιλούν μόνον γερμανικά και όχι από σεχταρισμό. Έχουν την άποψη ότι αυτό που θα πουν πρέπει να γίνει από τον άλλον κατανοητό στην γλώσσα τους. Αν μιλήσουν Αγγλικά και δημιουργηθεί κάποια παρερμηνεία ή λάθος από τις οδηγίες που θα δώσουν, αισθάνονται και είναι εκτεθειμένοι στην υπηρεσία τους. Στο σούπερ μάρκετ είναι ικανή η ταμίας να κλείσει το ταμείο, να έρθει μαζί σου 25-30 μέτρα προκειμένου να σου δείξει την θέση του προϊόντος που της ζήτησες.
Η Γερμανία είναι μια χώρα με παραδοσιακά υψηλή κουλτούρα. Εδώ θα βρεις τα περισσότερα θέατρα και τους περισσότερους ηθοποιούς σ’ όλη την Ευρώπη, άσχετα αν οι συνήθειές τους (κοιμούνται πολύ νωρίς), αλλά και οι τσιμπημένες τιμές δεν επιτρέπουν στο μέσο ή φτωχό πολίτη να ‘’κοινωνήσει’’ αυτήν την κουλτούρα. Θεάματα, ζωντανές συναυλίες όλων των μουσικών ειδών, φεστιβάλ, εκθέσεις κ.λπ. με το τσουβάλι.
Η Γερμανία είναι μια ακριβή χώρα. Στη Βαυαρία, ως ατμομηχανή της γερμανικής οικονομίας, συρρέουν οι περισσότεροι των οικονομικών μεταναστών προερχομένων από τις χώρες της Ε.Ε .και όχι μόνον, πιστεύοντας δικαιολογημένα στην αμεσότερη και αποδοτικότερη οικονομικά απασχόλησή τους. Αυτό όμως δημιούργησε μια ιδιότυπη, αλλά σε μικρή έκταση, διατίμηση της αμοιβής της εργασίας, καθώς ο Γερμανός επιχειρηματίας έχει περισσότερες εναλλακτικές και πληθώρα υποψηφίων ώστε να επιλέξει. Και βέβαια δεν είναι χαζός… Αυτό όμως σε ανειδίκευτους εργάτες/τριες και όχι σε πτυχιούχους, ειδικευμένους και ομιλούντες τη γλώσσα που είναι περιζήτητοι! Η μεγάλη ζήτηση ακινήτων για μίσθωση έφερε υψηλότατα ενοίκια λόγω της περιορισμένης προσφοράς! Δωμάτιο με συχνά κοινό μπάνιο-WC, για 350 ευρώ. Δυαράκια δύσκολο να βρεις (πάντα για Βαυαρία συζητάμε) και αυτά με 600 ευρώ και πάνω, ζεστά! (στη Γερμανία μαζί με το ενοίκιο είναι πληρωμένα και τα έξοδα θέρμανσης).
Δεν είναι όμως ακριβή μόνον στην κατοικία! Κρέας, ψάρι, λαχανικά και φρούτα είναι πολύ ακριβότερα από τα ελληνικά και το χειρότερο, χωρίς νοστιμιά! Καμία μα καμία σχέση με τα ελληνικά προϊόντα! Θα πας αναγκαστικά στα BIO που είναι ακόμα πιο ακριβά!
Τέλος, για να μην πολυκουράζω κιόλας, ο Γερμανός έχει ένα κουμπί! Έχει μπέσα και θέλει μπέσα και εξηγήσεις ‘’σπαθί’’ που λέμε! Θα καταλάβει αν τον κοροϊδέψεις. Αν το κάνεις ή του πεις ψέματα, έφυγε! Τον έχασες… Τιμιότητα και ειλικρίνεια, αυτό θέλει…
Είναι τόσα πολλά ακόμη που θα μπορούσα να γράψω!! Αυτό που θαθελα πάλι να επισημάνω είναι ότι σε καμία περίπτωση δεν προσπαθώ να δημιουργήσω την εντύπωση να φύγουν οι Έλληνες από την χώρα τους, χωρίς να το παλέψουν! Όμως η ζοφερή κοινωνική, οικονομική, πολιτισμική πραγματικότητα είναι κατάφατσα και επιβάλλει λύσεις στα πλαίσια μιας οικονομίας της ευρωζώνης που προσφέρει καλύτερες ευκαιρίες εργασίας και αποδοχών, οργάνωση, σταθερότητα, όμορφο περιβάλλον…
Από την προσωπική μου άποψη που προτίμησα να βοηθώ την οικογένειά μου χωρίς να εργάζομαι, αξίζει η προσπάθεια που μπορεί να κάνετε… Είμαι στην διάθεσή σας όχι μόνο για περαιτέρω πληροφορίες μέσω τλφ και e–mail, αλλά και στην περίπτωση έλευσής σας για ολιγοήμερη ενημερωτική ή δοκιμαστική περίοδο, να σας φιλοξενήσω και να σας ξεναγήσω. Δωρεάν βεβαίως…
.
Στέλιος Τσάμης
Οικονομολόγος, συντξ/χος τραπεζικός από Ιονική τράπεζα
Κάτοικος Roehrmoos,Γερμανίας
Τλφ επικ/νίας: 6939224880, (0049)81399965434
e–mail: steldim@hotmail.com
αλλά και στο facebook