ΧΡΕΟΣ. Μία έννοια κυρίαρχη, που ενυπάρχει σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Μία έννοια, που όταν νοείται σε δημόσιο επίπεδο είναι συνυφασμένη με την κρίση που βιώνουμε και ουσιαστικά απλώνει τη σκιά της πάνω από την κοινωνία μας.
Έχουμε όμως ποτέ σκεφτεί από πού προέρχεται το χρέος, τι σημαίνει, πώς επικράτησε και ποιες οι οικονομικές, κοινωνικές και ψυχολογικές του προεκτάσεις; Και όταν αναφερόμαστε στο δημόσιο χρέος, ποιες οι συνέπειές του στη ψυχοσύνθεση, την πορεία, την πρόοδο ή την οπισθοδρόμηση ενός λαού, μίας κοινωνίας;
Το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο “Το χρέος” του Γιάννη Σιώτου, το οποίο θα σας παρουσιάσουμε σε συνέχειες, απαντά σε αυτά τα ερωτήματα και μας διαφωτίζει μέσα από την καταγραφή παλαιών ιστοριών δημόσιου χρέους (της χώρας μας και άλλων), για να κατανοήσουμε τη σημερινή -καθόλου πρωτόγνωρη- κατάσταση.
Η ένταξη του φαινομένου σε κοινωνικό επίπεδο και η προσπάθεια κατανόησής του μέσω της μελέτης της ιστορίας του οδηγεί στις ποικίλες μορφές χρέους που έχουν εμφανιστεί.
Το κοινό συμπέρασμα μέσα από τις συγκλονιστικές διαχρονικές ομοιότητες είναι ότι δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος νομιμοποίησης των σχέσεων βίας, από την ένδυσή τους με ένα μανδύα ηθικής, χρησιμοποιώντας την παμπάλαια γλώσσα του χρέους που δημιουργεί αυτομάτως την εντύπωση ότι ο αδύνατος κρίκος της υπόθεσης -ο οφειλέτης- είναι κάποιος που κάνει κάτι μεμπτό και επομένως πρέπει να απογυμνωθεί, να ταπεινωθεί και να δηλώσει υποταγή. Όπως τονίζει και στο βιβλίο του ο Γιάννης Σιώτος, η ιδιαίτερη αυτή γλώσσα που προσπαθεί να επιβάλει τον δανειστή-πιστωτή ως «ανώτατη ηθική αρχή» έπαιξε μείζονα ρόλο στη διαμόρφωση των ιστορικών εξελίξεων ολόκληρων λαών για χιλιάδες χρόνια, αφού πολύ συχνά οι πόλεμοι έλαβαν τη μορφή συγκρούσεων μεταξύ πιστωτών και οφειλετών και οι εξεγέρσεις ξεκινούσαν με το ίδιο αίτημα: την κατάργηση του χρέους και την αναδιανομή του πλούτου.
Μία ακόμα εντυπωσιακή πλευρά του φαινομένου όταν αναφερόμαστε στο δημόσιο χρέος είναι ότι, τουλάχιστον τους τρεις τελευταίους αιώνες, οι πιστωτές και οι οφειλέτες παραμένουν οι ίδιοι! (με την Ελλάδα να έχει περίοπτη θέση στους δεύτερους και ιδιαίτερα δε στον ευρωπαϊκό χώρο)
Μία ιστορία που, δηλαδή, επαναλαμβάνεται και διαιωνίζεται, αφού ουσιαστικά πρόκειται για ένα φαύλο κύκλο χρέους.
Έτσι, όπως θα διαπιστώσετε, τα τελευταία 200 χρόνια, πληρώναμε δάνεια τα οποία είτε δε λάβαμε ποτέ, είτε τα πληρώσαμε μέχρι και 200 φορές πάνω από την αξία τους, είτε χύσαμε το αίμα μας για να τα αποκτήσουμε ελλιπώς!
Μέσα από τις γραμμές του βιβλίου καθίσταται πρόδηλο ότι η χώρα μας ήταν από από την πρώτη στιγμή της προσπάθειας ανεξαρτητοποίησής της (δηλαδή ακόμα και από την Επανάσταση) άνδρο των διεθνών πλιατσικολόγων ! Η ανεξάρτητη Ελλάδα γεννήθηκε με ένα απεχθές χρέος και η διαιώνιση της υποτέλειας συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας. Σε μια σειρά μειζόνων ιστορικών γεγονότων, το δημόσιο χρέος αποτέλεσε κυρίαρχο στοιχείο για τα κράτη που μάχονταν για την ανεξαρτησία τους το 19ο αιώνα, όπως και για την Ελλάδα. Για να χρηματοδοτήσουν τον πόλεμο ανεξαρτησίας τους, οι αναδυόμενες αυτές χώρες συνήψαν δάνεια με λεόντειους όρους, που τις οδήγησαν στην πραγματικότητα σε έναν νέο κύκλο υποταγής.
Έκτοτε, η Ελλάδα έζησε σε μια κατάσταση μόνιμης υποτέλειας. Επέστρεψε σε αυτήν την κατάσταση, με ακόμη πιο έντονο τρόπο, από το 2010. Οκτώ χρόνια αφότου ξεκίνησαν τα μνημόνια, η χώρα παραμένει βυθισμένη σε κρίση –οικονομική, κοινωνική και δημοκρατική. Το χρέος, στο όνομα του οποίου ισοπεδώθηκαν τα πάντα, παραμένει ο γνώμονας της νεοφιλελεύθερης προσαρμογής, που οδήγησε στη βαθύτερη και πιο μακρόχρονη ύφεση σε ευρωπαϊκό έδαφος εν καιρώ ειρήνης. Το μόνο που πέτυχαν τα μνημόνια ήταν για μία ακόμα φορά στην ταλανισμένη ιστορία του λαού μας, να συνθλίψουν μισθούς και μεροκάματα, να εκτινάξουν την ανεργία σε ύψη ρεκόρ, να στείλουν χιλιάδες νέους στην μετανάστευση και να μετατρέψουν την Ελλάδα σε αποικία χρέους.
Μάλιστα, στη σύγχρονη εποχή, η εξάρτηση οφειλέτη-πιστωτή έχει εξελιχθεί υπέρ του δεύτερου, με την οικοδόμηση των χρηματιστικών εργαλείων και των παγκόσμιων θεσμών, που ουσιαστικά καταπιέζουν περαιτέρω τους αδύναμους και καθιστούν την αποφυγή του χρέους ένα δύσβατο εγχείρημα.
Το χρέος όμως είναι η θηλιά που πνίγει τα εργατικά, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα της λαϊκής πλειοψηφίας. Στερεί το δικαίωμα του λαού να αποφασίζει κυρίαρχα για το μέλλον του.
- Ποια θα μπορούσε να είναι η αντίδρασή μας σε αυτήν τη ληστρική διάβρωση της ελευθερίας μας;
- Εκτός από τη δημιουργία ενός λαϊκού, μαζικού κινήματος από τα κάτω, θα μπορούσαμε σε δημόσιο επίπεδο να διεκδικήσουμε την πραγματική ανεξαρτησία μας, αυτήν τη φορά χωρίς αλυσίδες;
Η Έκθεση της Επιτροπής Αλήθειας Δημοσίου Χρέους που δυστυχώς αχρηστεύτηκε από τη σημερινή κυβέρνηση, θεωρεί ότι η Ελλάδα ήταν και παραμένει το θύμα μίας προσχεδιασμένης επίθεσης και ότι το χρέος είναι «παράνομο, αθέμιτο και επονείδιστο» και επομένως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και απεχθές, για να χρησιμοποιηθεί ως ασπίδα σε μία νομική διαμάχη για την διαγραφή του.
Το μόνο χρέος που οφείλουμε να «πληρώνουμε» ες αεί είναι αυτό προς την ιστορία, τη δημοκρατία, την εξασφάλιση μίας καλύτερης ζωής και του μέλλοντος των επόμενων γενεών!
Το βιβλίου Γιάννη Σιώτου θα είναι πάντοτε επίκαιρο, για όσο διάστημα το πολιτικό προσωπικό της χώρας, ΔΕN στέκεται στο ύψος των περιστάσεων και γυρίζει την πλάτη στον κυρίαρχο λαό και τα θεμελιώδη δικαιώματά του. Αξίζει πραγματικά κανείς να διαβάσει για τα εξωφρενικά δάνεια που σύναψε η χώρα μας, αρχής γενομένης της Επανάστασης, με τους γνωστούς οίκους διεθνών τοκογλύφων, που καταδυναστεύουν την χώρα μας, μέχρι και σήμερα ! Ξεκινάμε με τα δύο πρώτα κεφάλαια του βιβλίου και εβδομαδιαίως θα δημοσιεύουμε και τα επόμενα κεφάλαια.
.
.