Ο συνάδελφος Νίκος Παπαδάτος από την Κεφαλλονιά, πήρε ερέθισμα από την πρόσφατη δημοσίευση του συνάδελφου Άρη Μπουτουρέλη μίας συνέντευξης του Κορνήλιου Καστοριάδη (“Υστερόγραφο στην ασημαντότητα“) και μας απέστειλε τα παρακάτω σχόλια:
“
- Είναι λάθος μέγα η άποψη που κάποιοι τεχνηέντως προσπαθούν να επιβάλουν ότι Δεξιά και Αριστερά λένε –σχεδόν- τα ίδια πράγματα! Κάθε άλλο! Η Δεξιά θέτει στο κέντρο της οικονομικής της φιλοσοφίας την Αγορά και το ΜΕΓΑΛΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ (συνήθως τον ασύδοτο μεγαλο –επιχειρηματία -ολιγάρχη, που δεν επανεπενδύει το «οικονομικό πλεόνασμα», δηλαδή τα κέρδη της επιχείρησής του, προκειμένου να την εκσυγχρονίσει κ.λπ. κ.λπ. αλλά το μεταφέρει στις Ελβετικές τράπεζες και όχι μόνο). Η Αριστερά (ΟΧΙ ο ΣΥΡΙΖΑ!) έχει (ή πρέπει να έχει) στον «πυρήνα» της οικονομικής φιλοσοφίας της τον εργαζόμενο και τις ανάγκες του και κατ’ επέκταση προωθεί το κοινωνικό κράτος και το δίκαιο καταμερισμό του παραγόμενου πλούτου. Βέβαια, υπάρχει και η σοσιαλδημοκρατία με το «κοινωνικό συμβόλαιο», όπου επιχειρηματίας και εργαζόμενοι βρίσκουν ένα «κοινό σημείο» εξυπηρέτησης των αντιτιθέμενων συμφερόντων τους, αλλά στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της επέλασης του νεοφιλελευθερισμού – που κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους – αυτό αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός! Άρα: όσο υπάρχει καπιταλισμός -και δη άγριος! – θα υπάρχει και η αντίθεση Δεξιάς – Αριστεράς, που, εκ των πραγμάτων, ποτέ δεν «θα λένε τα ίδια πράγματα», κι αυτό γιατί εκφράζουν διαφορετικά κοινωνικά συμφέροντα!
- Λαμβάνοντας υπ’ όψη τη ρήση του Καρλ Μαρξ «Κριτήριο της αλήθειας είναι η πράξη», συμφωνώ απόλυτα ότι η δήθεν κοινοβουλευτική Δημοκρατία στο λεγόμενο Δυτικό κόσμο – η «αντιπροσωπευτική δημοκρατία»- είναι «ψευτοδημοκρατία», που ουδεμία σχέση έχει με την εξουσία του «δήμου», δηλαδή του λαού. Αυτό οφείλεται σε πολλούς λόγους, ένας εκ των οποίων είναι ότι και στις μέρες μας –παρά την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας και άρα και της παιδείας – δεν υπάρχουν ενεργοί πολίτες! (Αλλιώς δεν θα είχαν επιβληθεί στη χώρα μας τα επαίσχυντα Μνημόνια).
- Ο μεγαλύτερος πολιτικός ηγέτης όλων των εποχών ο Περικλής έλεγε ότι κάθε πολίτης πρέπει να συμμετέχει ενεργά στα κοινά. Μάλιστα, για τον «πολίτη» που δεν συμμετέχει στη πολιτική, αλλά ιδιωτεύει, έλεγε πως «Ουκ απράγμονα αλλ΄ αχρείον νομίζομεν…» («Επιτάφιος»). Τουτέστιν, «τον θεωρούμε όχι φιλήσυχο αλλά άχρηστο».
- Όμως: μεγάλο μέρος των νέο-Ελλήνων δεν συμμετέχει στα κοινά αλλά ιδιωτεύει λόγω ανεπαρκούς πολιτικής συνείδησης. Το τεράστιο αυτό ζήτημα – της ανεπαρκούς πολιτικής συνείδησης και τις επιπτώσεις στο κοινωνικό γίγνεσθαι – απασχόλησε κατά το παρελθόν τον μεγάλο θεωρητικό του μαρξισμού Ιταλό Αντόνιο Γκράμσι, που το αποκαλούσε «κοινωνική υπολειτουργικότητα» ή όπως άλλοι μαρξιστές το αποκαλούν «δυσκαμψία του εποικοδομήματος», όροι που σχετίζονται άμεσα και με τους λόγους της μη συμμετοχής των πολιτών στην διαχείριση των οικονομικών και κοινωνικών υποθέσεων. Και είναι ακριβώς αυτή η «κοινωνική υπολειτουργικότητα» (αλλιώς, έλλειψη οργανωμένης κοινωνικής αντίδρασης) που άφησε τεράστιο έδαφος στους γνωστούς διεθνείς τοκογλύφους και στους τοκογλύφους των Βρυξελλών προκειμένου να εφαρμόσουν στην χώρα μας τα Μνημόνια και τις πολιτικές σκληρής λιτότητας. Αποτέλεσμα; Η Ελλάδα, η κοιτίδα του πολιτισμού και της Δημοκρατίας, να οδηγείται στις μέρες μας σε μεγάλο οικονομικό και κοινωνικό αδιέξοδο!
- Η ακριβής ρήση του μέγα Αριστοτέλη περί γνώσης είναι η εξής: «ο άνθρωπος φύσει ορέγεται του ειδέναι», δηλαδή, ο άνθρωπος από τη φύση του επιδιώκει να διευρύνει τον πνευματικό του ορίζοντα, να κατακτήσει νέα γνώση, ώστε να καλύψει μέρος της άγνοιάς του, τουτέστιν ο άνθρωπος πάντα θα εξερευνά, θα αναζητά το καινούργιο, τη νέα γνώση και κατ’ επέκταση την αλήθεια κ.ο.κ.
- Κλείνω τα σχόλια με μία σημαντική -κατά την γνώμη μου- επισήμανση επίσης του Κορνήλιου Καστοριάδη: …«Αυτό που πρέπει να έχουμε κατά νου δεν είναι μόνο ούτε κυρίως η (αθηναϊκή) δημοκρατία θεωρούμενη ως κυριαρχία του νόμου ή ως ελευθερία των πολιτών ή ως ισότητα. Το αποφασιστικό στοιχείο εδώ είναι η αμφισβήτηση του πατροπαράδοτου νόμου. Έχουμε εδώ για πρώτη φορά την εμφάνιση της κοινωνικής αυτονομίας, με την έννοια ότι η κοινωνία αμφισβητεί την ίδια της τη θέσμιση, και αυτή η αμφισβήτηση γίνεται ρητά, σε συνάρτηση με τη δημόσια πολιτική δραστηριότητα, εν λόγω και διά του λόγου, δηλαδή, της συζήτησης, της αντιπαράθεσης των απόψεων και όχι απλώς διά της τυφλής βίας. Ιδού το ουσιώδες. Ιδού αυτό που μας ενδιαφέρει πάνω απ’ όλα στον ελληνικό κόσμο…»!
ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΔΑΤΟΣ
ΙΟΝΙΚΑΡΙΟΣ
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ 55
ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ
“
Χαιρόμαστε ιδιαιτέρως για αυτόν τον ουσιαστικά δημόσιο διάλογο που αναπτύχθηκε αυθόρμητα ανάμεσα στους συναδέλφους σχετικά με θέματα που άπτονται κοινωνικών, πολιτικών και φιλοσοφικών προβληματισμών τους. Ελπίζουμε αφενός μεν να συνεχιστεί και αφετέρου δε να αποτελέσει παράδειγμα ώστε και οι υπόλοιποι συνάδελφοι να μας στέλνετε προς δημοσίευση τις σκέψεις, τα ενδιαφέροντα, τους προβληματισμούς, τις δραστηριότητες και τις συγγραφικές σας προσπάθειες και ανησυχίες, ώστε να ξεφύγουμε από τα στενά όρια μίας “ξύλινης” συνδικαλιστικής οργάνωσης και να καταστήσουμε την ιστοσελίδα της Ιονικής Ενότητας επίκεντρο της ιονικής οικογένειας και έναν πολυθεματικό πυλώνα ανταλλαγής απόψεων των συναδέλφων.