1

Καλό ταξίδι Γιώργο

Έφυγε ξαφνικά από κοντά μας σε ηλικία 69 ετών ο συνάδελφός μας Γεώργιος Σκουφεζής, ο οποίος είχε υπηρετήσει στα καταστήματα νέας αγοράς Ρόδου, παλαιάς πόλης Ρόδου, Ιαλυσού Ρόδου και κεντρικό Ρόδου. Τον Γιώργο διέκριναν το ήθος, η συνέπεια και η εργατικότητα και βεβαίως αποτελούσε έναν πάρα πολύ αγαπητό συνάδελφο σε όσους είχαν την τιμή να τον γνωρίζουν, αφού αναγνώριζαν την καλοσύνη και την ξεχωριστή του προσωπικότητα. Μάλιστα, ο Γιώργος συνήθιζε να συμμετέχει στις εκδρομές των Συλλόγων μας και πριν από λίγο καιρό είχε επικοινωνήσει μαζί μας για να μας εκφράσει την ανυπομονησία του για την επόμενη εκδρομή. Δυστυχώς, τα έφερε έτσι η τύχη που έκανε το μεγάλο ταξίδι και δεν πρόλαβε να χαρεί όλα αυτά που σχεδίαζε, καθώς και την υπέροχη οικογένεια που είχε δημιουργήσει…

Η απώλειά του αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό στη σύζυγό του Αναστασία, τα παιδιά του Έλενα, Βασίλη, Παναγιώτη και Μιχαήλ Άγγελο, οι οποίοι θα κρατήσουν ζωντανή τη μνήμη του.

Εκ μέρους σύσσωμης της Ιονικής Οικογένειας εκφράζουμε τα βαθιά μας συλλυπητήρια στους οικείους του εκλιπόντος.

Η εξόδιος ακολουθία του συναδέλφου έγινε στον ιερό ναό Ταξιάρχη Ρόδου και ακολούθησε η ταφή στο κοιμητήριο Ρόδου.

Καλό ταξίδι Γιώργο!




Καλό ταξίδι Θανάση

Έφυγε από κοντά μας σε ηλικία 95 ετών ο συνάδελφός μας Θανάσης Ταρασουλέας που είχε υπηρετήσει στο Κεντρικό. Ο Θανάσης, ο οποίος ήταν νομισματολόγος και μέλος της Παγκόσμιας Ένωσης Ιστορικών Ολυμπιακών Αγώνων (I.S.O.H.), γεννήθηκε στον Πειραιά το 1928. Ήταν οργανωτής του πρώτου Μουσείου Χαρτονομισμάτων της Ελλάδας στην Κέρκυρα, ιδιοκτησίας της Ιονικής Τράπεζας. Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας Αθλητικών Σωματείων και ιδρυτικό μέλος της Ομοσπονδίας Επιτραπεζίου Αντισφαιρίσεως (Ε.Φ.Ο.Ε.Π.Α.).

Για τα βιβλία του και τη συμβολή του στον αθλητισμό και στην ιδέα του ολυμπιακού ιδεώδους τιμήθηκε με βραβεία από τον Πανελλήνιο Σύνδεσμο Αθλητικού Τύπου, την Ακαδημία Αθηνών, με χρυσή πλακέτα από τον ΣΕΓΑΣ και με ειδική τιμητική διάκριση από την Παγκόσμια Ολυμπιακή Φιλοτελική Ομοσπονδία, καθώς και από πολλά άλλα ελληνικά και ξένα σωματεία. Ήταν πρόεδρος του Ιστορικού Λαογραφικού Μουσείου Εξωχωρίου «Η  Ανδρουβίτσα» Μεσσηνιακής Μάνης και ήταν εκδότης πολλών βιβλίων.

Τον Θανάση διέκριναν το ήθος, η συνέπεια και η εργατικότητα και πράγματι, όσοι συνάδελφοι είχαν την τιμή να τον γνωρίσουν και να συνυπηρετήσουν μαζί του μιλούν για την καλοσύνη και τον αδαμάντινο χαρακτήρα του και για αυτό βεβαίως θα μείνει για πάντα αγαπητός και αξέχαστος.

Η απώλειά του αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό στην σύζυγο του Αφροδίτη, στην κόρη του Δήμητρα και στον γιο του Κώστα που θα κρατήσουν ζωντανή τη μνήμη του.

Εκ μέρους σύσσωμης της Ιονικής Οικογένειας εκφράζουμε τα βαθιά μας συλλυπητήρια στους οικείους του εκλιπόντος.

Η εξόδιος ακολουθία του συναδέλφου θα γίνει την Πέμπτη 26 Ιανουαρίου στις 12:30 μ.μ. στον Ιερό Ναό Αγίου Βασιλείου του κοιμητηρίου του Βύρωνα και θα ακολουθήσει η ταφή του στο κοιμητήριο του Βύρωνα.

Καλό ταξίδι Θανάση!




Aν οι χελώνες ήταν άνθρωποι – Ποίημα της συναδέλφισσας Σοφίας Τριανταφυλλίδου

Τη συναδέλφισσα Σοφία Τριανταφυλλίδου από τη Θεσσαλονίκη (κατάστημα Επταλόφου, Κέντρο Καταστημάτων, κατάστημα Αμπελοκήπων) και την εξαιρετική της πένα, την έχετε γνωρίσει μέσα από την αναδημοσίευση των ποιημάτων και διηγημάτων της στην ιστοσελίδα μας.

Η Σοφία έχει ανεξάντλητη έμπνευση και όσο συνεχίζει να γράφει, εμείς θα συνεχίσουμε να παρουσιάζουμε τις δημιουργίες της! Τα ευαίσθητα θέματα των ποιημάτων της συναδέλφισσας μπορούν να αγγίξουν τις ευαίσθητες χορδές, τις μύχιες σκέψεις και τα συναισθήματα όλων μας ανά πάσα στιγμή…


Aν οι χελώνες ήταν άνθρωποι

Aν οι χελώνες ήταν άνθρωποι,

θα είχαν το θάρρος να φανερώσουν από την πρώτη στιγμή το βαρύ φορτίο τους, πρωτού μας εγκλωβίσουν μέσα του.

Αν οι χελώνες ήταν άνθρωποι

θα είχαν το θάρρος να παραδεχτούν ότι αργούν στην ζωή τους για να αποφύγουν

κακοτοπιές, και αυτό επ’ ουδενί δεν σημαίνει ότι είναι αργόστροφες.

Αν οι χελώνες ήταν άνθρωποι, δεν θα υπήρχαν πλειστηριασμοί και αυτοκτονίες, γιατί οι χελώνες κουβαλούν το σπίτι τους και δεν το χρωστούν σε κανέναν.

Αν οι χελώνες ήταν άνθρωποι,

δεν θα πλήρωναν ενοίκιο και θέρμανση και το μόνο τους άγχος θα ήταν να εξασφαλίσουν την τροφή τους.

Αν οι χελώνες ήταν άνθρωποι, αυτός ο κόσμος θα ήταν πιο αργός, αλλά και πιο ξένοιαστος.

Αν τα χελωνάκια ήταν παιδιά, θα μεγάλωναν ανεξάρτητα και αυτόνομα χωρίς την καταστροφική υπερπροστασία των γονιών τους.

 

Σοφία Τριανταφυλλίδου

 




Ο Βαγγελάκης πήγε στο «Σινεμά ο Παράδεισος» – από τον Βαγγέλη Μητράκο

Η ζωή του κάθε ανθρώπου έχει την δική της ιστορία, άλλοτε αντικρίζοντας το σκληρό της πρόσωπο και άλλοτε απολαμβάνοντας το χάδι της. Ο Σπαρτιάτης αρθρογράφος Βαγγέλης Μητράκος μας χαρίζει μια άκρως αληθινή και όμορφη ιστορία του Βαγγελάκη, ενός βιοπαλαιστή, ο οποίος με τη στάση του απέναντι στην ζωή, μας υπενθυμίζει πώς πρέπει να ζούμε και τι άνθρωποι πρέπει να είμαστε … «Για τον Βαγγελάκη … το καμαράκι προβολής ήταν το παλάτι του, αφού ποτέ δεν έβλεπε την ασχολία αυτή σαν δουλειά αλλά σαν όνειρο, σαν μαγεία και σαν κομμάτι της ζωής του».


 

Ο Βαγγελάκης δεν πρόλαβε να δει την ανατολή του Νέου Χρόνου. Ανήμερα τα Χριστούγεννα, έφαγε καλά, ήπιε και γιόρτασε με τους φίλους του και νωρίς το βραδάκι έκλεισε τα μάτια του κι έσβησε ήσυχα, στα 66 του χρόνια,  έτσι όπως ήσυχα είχε ζήσει.

Ο Βαγγελάκης (Βαγγέλης Ζαχαρόπουλος) είχε αυτήν τη μυστηριακή ευλογία που δίνει ο Θεός σε κάποιους ανθρώπους,  ώστε να γίνονται το  βιβλικό «άλας» της γης και να κάνουν «νόστιμη» η ζωή μας.

Ο Βαγγελάκης έζησε ήσυχα ανάμεσά μας, ποτέ δεν πείραξε και δεν ενόχλησε κανέναν, φτωχός μεροκαματιάρης, πάσχιζε καθημερινά να βγάλει τον «άρτον τον επιούσιον», πουλώντας λαχεία κι ελπίδα, χωρίς ποτέ να γίνεται φορτικός κι ενοχλητικός, καλόβολος, πάντα με το χαμόγελο και τη ζεστή κουβέντα στο στόμα, ξεχώριζε μόνο και μόνο με την παρουσία του μέσα στην κουραστική κι ενίοτε γκρίζα μονοτονία μας.

Μοναχοπαίδι, γεννημένος στο Τσούνι (Κοκκινόραχη), έζησε, μικρός, την πίκρα του χωρισμού των γονιών του. Η μάνα του, η κυρα – Σοφία, από τη Βαμβακού,  ανέλαβε να μεγαλώσει μόνη τον Βαγγελάκη της και να του δώσει όλη την αγάπη που χρειαζόταν η ψυχή του μαζί και τη  φροντίδα που είχε η ζωή του ανάγκη.

Φτωχιά γυναίκα του λαού, αγωνίστρια της ζωής, με σκληρή δουλειά σαν καθαρίστρια, κατάφερε να μεγαλώσει τον Βαγγέλη της όσο καλύτερα μπορούσε και να του δώσει αρχές και αξίες ζωής, για να πορευτεί τίμια και ηθικά στη ζωή του. Κι όταν η μάνα του Βαγγέλη πέθανε νωρίς, χτυπημένη από τα βάσανα και τις πίκρες της ζωής, άφησε στον Βαγγέλη ένα σπιτάκι, κληρονομιά, ένα σπιτάκι που είχε φτιάξει βρέχοντας κάθε του σπιθαμή με τις σταγόνες απ’ τον ιδρώτα της και με τα δάκρυά της.

Ο Βαγγέλης, κι αν πέθανε η μάνα του, την είχε πάντα μέσα του ζωντανή, αγκαλιασμένη με αγάπη κι ευγνωμοσύνη στην καρδιά του. Πάντα της  άναβε εκεί το καντηλάκι της Μνήμης,  και στους κοντινούς του φίλους έλεγε, από καιρού εις καιρόν, τούτα τα λόγια της μεγάλης αγάπης και της οφειλόμενης ευγνωμοσύνης προς τη Μάνα:

«Θέλω να μπορέσω να παντρευτώ και να κάνω ένα κοριτσάκι και να το πω Σοφία».

Δυστυχώς η ζωή δεν του έκανε πραγματικότητα τη μεγάλη του αυτή επιθυμία.

Ο Βαγγελάκης μεγάλωσε δουλεύοντας τίμια για  να βγάζει το ψωμί του έτσι όπως τον είχε διδάξει η μάνα του. Πότε με τα πόδια, πότε με ένα ποδήλατο, πότε με το αυτοκίνητο κάποιου καταδεχτικού περαστικού, ερχότανε καθημερινά στη Σπάρτη για δουλειά. Για ένα διάστημα δούλεψε στα ΗΛΕΚΤΡΙΚΑ ΛΑΜΠΡΙΝΟΥ στο κέντρο της Σπάρτης αλλά η καρδιά και το μυαλό του μικρού Βαγγελάκη ήτανε στο σινεμά. Για τα φτωχόπαιδα του καιρού εκείνου το σινεμά δεν ήτανε μια απλή διασκέδαση αλλά ένα μεγάλο παράθυρο προς έναν άλλο κόσμο, για να βγάζουν φτερά και να πετούν μέσα απ’ αυτό, δραπετεύοντας για 2 ώρες απ’ τον συννεφιασμένο και στενάχωρο ουρανό της φτωχής τους ζωής.

Όμως ο Βαγγελάκης, ο Βαγγέλης Ζαχαρόπουλος από το Τσούνι της Σπάρτης, έκανε ένα βήμα παραπέρα για να πλησιάσει τον μαγικό κόσμο του σινεμά που τον συνέπαιρνε. Μπήκε στο καμαράκι προβολής, έγινε αποδεκτός από τους μηχανικούς και κατάφερε να γίνει δεξί τους χέρι. Έμαθε να τοποθετεί την μπομπίνα με την ταινία στη μηχανή προβολής, να περνά την αρχή της στα οδοντωτά ροδάκια, να ελέγχει το «κάρβουνο» που έδινε το φως, να βάζει μπρος τη μηχανή, να νετάρει τον φακό για καθαρή εικόνα κι ύστερα, απ’ το μικρό παραθυράκι της καμπίνας, να παρακολουθεί κι αυτός την ταινία, νιώθοντας καπετάνιος ενός καραβιού, που με πλήρωμα τους θεατές, που κατάκλυζαν τότε τις αίθουσες,  ταξίδευε σε θάλασσες μαγικές κι ονειρεμένες. Όταν τέλειωνε η πρώτη μπομπίνα, ο Βαγγελάκης  άναβε τα φώτα  στην αίθουσα, έβγαζε την τελειωμένη μπομπίνα, τοποθετούσε τη δεύτερη στη μηχανή και σ’ ένα 10λεπτο, τόσο κρατούσε το διάλειμμα, άρχιζε την προβολή του 2ου μέρους, ενώ, συγχρόνως, στις ειδικές μανιβέλες γύριζε με το χέρι την μπομπίνα του πρώτου μέρους, ώστε να τυλιχτεί σε μιαν άλλη άδεια μπομπίνα, ώστε να έρθει και πάλι στην αρχή της.

Όταν ο Βαγγελάκης άκουγε φωνές από τους θεατές «γράμματα χασάπη!!!» ή «κάρβουνοοοοο!!!» έτρεχε αμέσως στη μηχανή για να κάνει διορθώσεις. Το «γράμματα χασάπη» σήμαινε πως η ταινία είχε φύγει από το κάδρο της, φλουτάριζε, και «κόβονταν» τα γράμματα στο κάτω μέρος. Και τότε ο Βαγγελάκης με τις κατάλληλες παρεμβάσεις στη μηχανή έφερνε πάλι την ταινία σε ισορροπία. Το «κάρβουνοοοο!!!» σήμαινε πως έπεφτε το φως και σκοτείνιαζε η εικόνα στην οθόνη, οπότε ο Βαγγελάκης , έστριβε τον μοχλό για να έρθουν πιο κοντά τα κάρβουνα (δυο αντικριστές ράβδοι άνθρακα που διαρρέονταν με ηλεκτρικό ρεύμα) ώστε να δημιουργηθεί  το εκτυφλωτικό ηλεκτρικό φαινόμενο (βολταϊκό τόξο) που έδινε το φως για την προβολή της ταινίας. Αν το κάρβουνο είχε σωθεί, ο Βαγγελάκης διέκοπτε την προβολή για λίγα λεπτά, για να βάλει καινούρια κάρβουνα στη μηχανή. Ακόμα πιο δύσκολα ήταν τα πράγματα όταν κοβόταν η ταινία και τότε έπρεπε ο Βαγγελάκης να βγάλει ΚΑΙ τα δυο κομμάτια της ταινίας να την κολλήσει και να την βάλει ξανά στη θέση της, για να συνεχιστεί η προβολή, κάτω από τις φωνές και τις διαμαρτυρίες των ανυπόμονων θεατών. Αρκετά συχνές ήταν, ακόμα, και οι βλάβες των παλαιών εκείνων μηχανών προβολής και τότε ο Βαγγέλης έπρεπε να βρει τη βλάβη και να την διορθώσει (αν μπορούσε) επί τόπου.

Η δουλειά του μηχανικού προβολής στον κινηματογράφο εκείνης της εποχής ήταν κουραστική σωματικά αλλά, κυρίως, ψυχικά. Οι χειμερινοί σινεμάδες έκαναν τρεις και τέσσερις προβολές καθημερινά (από νωρίς το απόγευμα έως ΚΑΙ τα μεσάνυχτα) και ο μηχανικός προβολής έπρεπε να είναι φυλακισμένος (χειμώνα – καλοκαίρι) μέσα σε ένα στενάχωρο ανθυγιεινό καμαράκι, χωρίς φυσικό φωτισμό και επαρκή αερισμό, μέσα στις ακτινοβολίες, στη θερμότητα, στα αέρια και στο θόρυβο της μηχανής, σε διαρκή ετοιμότητα για να πηγαίνει καλά η προβολή. Για τον Βαγγελάκη όμως , το καμαράκι προβολής ήταν το παλάτι του, αφού ποτέ δεν έβλεπε την ασχολία αυτή σαν δουλειά αλλά σαν όνειρο, σαν μαγεία και σαν κομμάτι της ζωής του.

Εκεί, μέσα στις κινηματογραφικές αίθουσες πέρασε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του  ο Βαγγέλης Ζαχαρόπουλος, ζώντας ως τα τρίσβαθα της ψυχής του «την απόλυτη ωδή στην 7η τέχνη και την ιερότητα της κινηματογραφικής αίθουσας, ένα  συγκινητικό, νοσταλγικό παραμύθι για την ενηλικίωση και τα απωθημένα του παρελθόντος».

Νομίζω (απ’ ό,τι θυμάμαι) πως το πρώτο κινηματογραφικό καμαράκι στο οποίο μπήκε «ετσιθελικά» ο Βαγγελάκης, ήταν στον «ΦΑΡΟ» του Ηλία Καπετανέα. Ο τότε μηχανικός προβολής  Γιάννης Αργυρόπουλος αποδέχθηκε σαν βοηθό τον νεαρό Βαγγελάκη και τον μύησε στα μυστικά της προβολής κι ο Βαγγελάκης, μέσα από τη φιλία τους,  φαίνεται πως απέκτησε έναν πατέρα που τόσο του έλειπε, ενώ (παράλληλα)  μαγευόταν από το σινεμά και τις ταινίες. 

 

Εκτός από τον ΦΑΡΟ ο Βαγγέλης Ζαχαρόπουλος δούλεψε και στο ΦΛΟΡΑΛ αλλά και στο σινεμά «ΑΝΕΣΙΣ», από το 1988 έως το 2001, όταν το σινεμά το δούλευε ο τελευταίος εν ενεργεία κινηματογραφάνθρωπος της Σπάρτης, ο Αλέκος Οικονομάκος, ο οποίος άνοιξε, στη συνέχεια, το CINEMA CENTER, το οποίο σήμερα είναι το μοναδικό σινεμά στη Σπάρτη και στο νομό Λακωνίας.

Το 2001 συνέβη στη Σπάρτη μια κινηματογραφική νεκρανάστασις: Ο Κώστας Ρουμελιώτης, η ζωντανή ιστορία του σινεμά στη Σπάρτη και στη Λακωνία, με πολλές θυσίες και με μοναδικό κίνητρο το μεράκι και την αγάπη του για τον κινηματογράφο  και την πόλη του, άνοιξε και πάλι το ιστορικό θερινό σινεμά ΡΟΔΟΝ, δίνοντας στον Βαγγελάκη, την ευκαιρία να συνεχίσει να κάνει αυτό που είχε μάθει και του άρεσε στη ζωή του, να γίνει ο μηχανικός προβολής του αναστημένου πανέμορφου θερινού σινεμά της Σπάρτης «Ρόδον».

Από το 2001 μέχρι το 2011, που έκλεισε το ΡΟΔΟΝ και κατεδαφίστηκε, 10 ολόκληρα καλοκαίρια, η ζωή της Σπάρτης ομόρφαινε με ωραίες ταινίες που επέλεγε ο Κώστας Ρουμελιώτης και ζωντάνευαν στη λευκή οθόνη με τη φροντίδα του Βαγγέλη Ζαχαρόπουλου. Το βραδάκι έπεφτε αργά- αργά, η μηχανή μέσα στο καμαράκι της, ρουθούνιζε σαν ναζιάρικη γατούλα, η φωτεινή δέσμη πεταγόταν ορμητικά από το τετράγωνο μικρό παραθυράκι της καμπίνας προβολής, η βραδιά γέμιζε μαγεία και ομορφιά και ο Βαγγελάκης, καθισμένος στην καρέκλα του εκεί στον εξώστη, πλάι στην καμπίνα, παρακολουθούσε μαζί μας την ταινία.

Σίγουρα, εκείνο το βράδυ του καλοκαιριού του 2011 που το ΡΟΔΟΝ φώτισε για τελευταία φορά την οθόνη του, ο Βαγγελάκης έκλαιγε μέσα του (όπως και ο Κώστας), γιατί μαζί με το ΡΟΔΟΝ έσβηνε οριστικά ένα κομμάτι της ζωής του, το πιο όμορφο και το πιο συναρπαστικό, που κράτησε πάνω από 50 χρόνια.

Χωρίς σινεμά, πια, ο Βαγγελάκης, συνέχισε τη ζωή του στο μεροκάματο, πουλώντας λαχεία στο κέντρο της Σπάρτης, με στέκι του το περίπτερο στη γωνία της alphabank. Σπίτι, Σπάρτη, δουλειά, πάλι σπίτι, πάλι Σπάρτη, μια παρέα, ένα μεζεδάκι, μια μπίρα, ένα κρασί, ένα «γεια», μια «καλημέρα» … ζωή απλή που πάει να πει «καλή ζωή», ζωή ανθρώπινη, που λίγα ζητά και λέει κι από πάνω «ευχαριστώ» που τα ’χει. Και , βέβαια, δεν παρέλειπε να περάσει από το κατάστημα του Κώστα. Ρουμελιώτη, στον πεζόδρομο Κλεομβρότου, για να πει ένα «γεια» στον Κώστα («μπαμπά» τον αποκαλούσε κι ο Κώστας τον νοιαζόταν σαν παιδί του) και να τον συμβουλευτεί για οτιδήποτε τον απασχολούσε.

Ο Βαγγελάκης ο Ζαχαρόπουλος, μαθημένος από μικρός μέσα στη φτώχεια και στις δυσκολίες, είχε βρει τον τρόπο να ξυπνά κάθε πρωί και να κάνει την κάθε μέρα την ομορφότερη της ζωής του, με πράγματα μικρά, απλά, ανθρώπινα και ταπεινά.

Ώσπου, απρόσμενα, μέσα στη χαρά της μέρας των Χριστουγέννων του 2022, ένα δυνατό αεράκι φύσηξε απότομα κι έσβησε το κερί της ζωής του Βαγγέλη.  Κι ο Βαγγελάκης μπήκε, χωρίς εισιτήριο (τιμής ένεκεν), στο ουράνιο «ΣΙΝΕΜΑ Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ», για να βλέπει για πάντα τις ταινίες που αγάπησε μαζί και τη ζωή του στη γη. Και … πού ξέρεις; Μπορεί να τρύπωσε και πάλι στο καμαράκι προβολής, έτσι όπως έκανε κάποτε εδώ κάτω, όταν ήταν κοντά μας. Πού ξέρεις;

Ας είναι αναπαυμένη η ψυχούλα σου, Βαγγελάκη, φίλε.          

Σε ευχαριστούμε που ήσουν μαζί μας και «νοστίμεψες» τη ζωή μας.

Δούλεψε σαν μην έχεις ανάγκη από χρήματα.

Αγάπησε σαν να μην έχεις ποτέ πληγωθεί.

Χόρεψε σαν να μην σε βλέπει κανείς.

 




Έρωτας … προνόμιο της Ζωής, της κάθε Ζωής!!! από τη συναδέλφισσα Λίνα Πρίντζου

Συναδέλφισσες – Συνάδελφοι,

Σήμερα θα απολαύσουμε μια αληθινή ιστορία αγάπης μεταξύ δύο κύκνων που μας αναδεικνύει η συναδέλφισσά μας  Λίνας Πρίντζου (Διεύθυνση Ιονοκάρτας, Διεύθυνση Marketing, Γλυφάδα, Κολωνάκι, Βύρωνας, Λεωφόρος Βουλιαγμένης και Κυψέλη), η οποία είναι γνωστή για την ενασχόλησή της με τις τέχνες, αφού είναι η ίδια ηθοποιός, ενώ και ο σύζυγός της είναι ο γνωστός ηθοποιός Βασίλης Χαραλαμπόπουλος.

 

 


 

Tο πένθος του μοναχικού κύκνου της Παμβώτιδας, τον οποίο μετέφεραν άρον – άρον από την Καστοριά για να μην πεθάνει από θλίψη και η ιστορία αγάπης με το τραγικό τέλος.

Η ιστορία ξεδιπλώθηκε σαν παραμύθι όταν πριν από λίγες μέρες βρέθηκα στα Ιωάννινα.

Στην Παμβώτιδα οι κύκνοι λες και είχαν στήσει χορό. Πήγαιναν και έρχονταν από την πλατεία Μαβίλη ώς την Κυρά Φροσύνη, μια πασαρέλα ανάμεσα στο γκρι της λίμνης και του ουρανού.

Ομως, ένας απ’ όλους κολυμπούσε μόνος του.

Αλλοτε πλησίαζε το υπόλοιπο κοπάδι και άλλοτε ξεμάκραινε. Καμιά φορά κοντοζύγωνε στην ακτή, αλλά αντίθετα με τους άλλους δεν έσπευδε ποτέ για τις λιχουδιές που πρόσφερε ο κόσμος. Ηταν ο μόνος που στον λυγερό λαιμό του έφερε περιλαίμιο με διακριτικά. “Ναι, είναι ο θλιμμένος κύκνος της Καστοριάς” μου είπαν όταν ρώτησα. Γιατί είναι θλιμμένος; Και τι δουλειά έχει στα Ιωάννινα;

Ο άνθρωπος που γνωρίζει την ιστορία καλύτερα από τον καθένα είναι ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, υπεύθυνος του σταθμού Περίθαλψης Αγριων Ζώων και Πτηνών Δυτικής Μακεδονίας.

Οπως λέει, ο κύκνος καταγόταν από την Κρήτη, όπου ζούσε σε ένα ζωοπάρκο στο Ηράκλειο. Επειτα από μια στάση στο Κέντρο Περίθαλψης της Αθήνας για να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα υγείας που προκαλεί ο παρατεταμένος εγκλεισμός, την άνοιξη του ’21 οδηγήθηκε στη λίμνη της Καστοριάς. Την ίδια διαδρομή, πρώτα Αθήνα και μετά Καστοριά, έκανε λίγους μήνες αργότερα και ένας θηλυκός κύκνος που είχε βρεθεί υποσιτισμένος σε λίμνη έξω από τη Λαμία. Οι ειδικοί πίστευαν ότι και για τα δύο πτηνά η λίμνη των κύκνων, όπως λέγεται η λίμνη της Καστοριάς, θα σηματοδοτούσε μια νέα αρχή.

Οπως λέει όμως ο Νίκος, το σμήνος των κύκνων στην Καστοριά δεν τους υποδέχθηκε πολύ θερμά. “Δυσκολεύονταν να μπουν στην παρέα, οπότε για να μην είναι μόνοι τους γνώρισε ο ένας τον άλλον και κάπως έτσι αναπτύχθηκε ένας μεγάλος έρωτας.

Εφυγαν μάλιστα από την περιοχή που συχνάζουν οι κύκνοι και πήγαν 2 χιλιόμετρα μακριά, όπου έφτιαξαν τη δική τους φωλιά”.

Το ζευγάρι έγινε γνωστό στην Καστοριά, ο ένας κύκνος δεν άφηνε από τα μάτια του τον άλλον, έκαναν τα πάντα μαζί.

Εζησαν έτσι αγαπημένοι αρκετούς μήνες, ώσπου τον Φεβρουάριο του ’22 συνέβη ένα δραματικό περιστατικό. Καθώς βρίσκονταν στη στεριά, όπως συνήθιζαν καθότι εξοικειωμένοι με τον άνθρωπο, μια αγέλη αδέσποτων σκύλων επιτέθηκε στα πουλιά καταφέρνοντας μια δαγκωματιά στον θηλυκό κύκνο.

“Με ειδοποίησαν περίοικοι και βρέθηκα στο σημείο σε ελάχιστα λεπτά” λέει ο κ. Παναγιωτόπουλος.

“Είδα τον αρσενικό με ανοιχτά τα φτερά να κάνει κύκλους γύρω από τον θηλυκό για να τον προστατεύσει από τα σκυλιά.”

Αμέσως έπιασε τον τραυματισμένο κύκνο για να τον μεταφέρει στον σταθμό πρώτων βοηθειών. “Πλησιάζοντας διαπιστώνω ότι ο άλλος κύκνος μάς είχε ακολουθήσει. Ηρθε στο ιατρείο και κάθισε εκεί. Κάποια στιγμή τον έβγαλα έξω, αλλά ξαναγύρισε και κάθισε έξω από το Κέντρο Περίθαλψης (σ.σ. συμπτωματικά βρίσκεται στην οδό Κύκνων).

Τότε τον έβαλα μέσα στο εξεταστήριο για να γίνει καλύτερη η περίθαλψη. Είδαμε απίστευτα πράγματα να συμβαίνουν, όπως το να ταΐζει ο αρσενικός τον θηλυκό μέσα από μια λεκάνη».

Είχε προσπαθήσει να προστατεύσει τη σύντροφό του από τα σκυλιά· δεν τα κατάφερε.

Ομως, δυστυχώς, ο κύκνος υπέκυψε στα τραύματά του.

“Επρεπε να βγάλω τον αρσενικό έξω για να πάρω τον νεκρό θηλυκό, αλλά καθόταν δίπλα του και την χάιδευε, σαν να της λέει ξύπνα, σήκω. Κάποια στιγμή κατάφερα να τον βγάλω. Τον μετέφερα μάλιστα στην απέναντι πλευρά της λίμνης, 15 χιλιόμετρα μακριά, ώστε να έχουμε τον χρόνο να ενταφιάσουμε το άλλο πουλί, αλλά μέχρι να γυρίσω στον σταθμό ήταν εκεί. Με το που με είδε άρχισε να φωνάζει. Τελικά τον κλείνω μέσα και πήρα τον άλλο κύκνο.”

Για αρκετές μέρες μετά, ο κύκνος δεν έφυγε από τον σταθμό. Εμεινε εκεί περιμένοντας το ταίρι του ή θρηνώντας το. Σταμάτησε να τρώει, να δέχεται οποιαδήποτε βοήθεια.

Η θλίψη του ήταν απόλυτη. Επρεπε κάτι να γίνει, κάτι δραστικό. “Φοβηθήκαμε ότι θα τον χάναμε και αυτόν. Ετσι σκεφτήκαμε τα Γιάννενα».

Κάπως έτσι ο θλιμμένος κύκνος της Καστοριάς, στις 27.2.22 βρέθηκε να πλέει στα άγνωστα νερά της λίμνης των Ιωαννίνων, σε μια προσπάθεια να ανακτήσει τη διάθεση για ζωή. Ούτε και εκεί έγινε δεκτός με ανοιχτές αγκάλες από τους παλαιότερους.

“Και οι κύκνοι έχουν ιεραρχία”, εξηγεί ο εθελοντής από την περιοχή Κώστας Μπέστας.

“και στα Γιάννενα, ο κύκνος της Καστοριάς ήταν τελευταίος στην ιεραρχία. Το σμήνος τον έδιωχνε.”

Φυσικά, ούτε ο ίδιος είχε όρεξη για συγχρωτισμό, με αποτέλεσμα για πολλές εβδομάδες να κολυμπάει μόνος, ένας λυπημένος μοναχικός κύκνος. Ολοι ήξεραν ότι δεν θα είναι εύκολη η ανάρρωση από το ψυχολογικό τραύμα. Οι κύκνοι ζευγαρώνουν μόνο μία φορά, διαλέγουν ένα σύντροφο και με αυτόν πορεύονται στη ζωή.

Η μόνη περίπτωση να ανακάμψει είναι να βρει ένα νεαρό ταίρι κάποια στιγμή αργότερα, γιατί τα μεγάλα θηλυκά είναι ζευγαρωμένα.

Προς το παρόν προσπαθεί να εγκλιματιστεί.

Ομάδα εθελοντών τον παρακολουθεί και κρατάει στοιχεία για την προσαρμογή του.

“Πείτε μου” ρώτησα κάποια στιγμή τον Νίκο Παναγιωτόπουλο, “είχατε δει ποτέ κάτι αντίστοιχο;”

“Οχι, ποτέ”, είπε αμέσως – ήταν φανερό ότι είχε κάνει την ίδια ερώτηση στον εαυτό του.

Το να αγαπάς, να ερωτεύεσαι, δεν είναι προνόμιο των ανθρώπων.

“Αυτή η ιστορία έχει λυπημένο τέλος, αλλά μας επιτρέπει να κατανοήσουμε πολλά πράγματα για τα συναισθήματα των ζώων τα οποία πρέπει να μας οδηγούν. Άνθρωποι σκοτώνουν τους συντρόφους τους, οι κύκνοι θυσιάζονται για τους συντρόφους τους” λέει ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, που ταξιδεύει συχνά-πυκνά στα Γιάννενα για να παρακολουθεί την εξέλιξη του κύκνου.

 




Η ιστορική εξέλιξη της πρώτης εκδοτικής ελληνικής Τράπεζας από το 1839 έως το 2000

Στις 17/01/1839 ιδρύθηκε στο Λονδίνο η Ιονική Τράπεζα. Η έναρξη λειτουργίας την Ιονικής Τράπεζας πριν 184 χρόνια είναι κάτι που ενδιαφέρει κάθε ιονικάριο. Ο συνάδελφος μας Δημήτρης Κωσταράς που είχε υπηρετήσει στα καταστήματα Συγγρού, Γλυφάδας, Χαροκόπου, Διεύθυνση Οργάνωσης και Διεύθυνση Πληροφορικής έχει προχωρήσει σε  μια ενδιαφέρουσα   ανάρτηση για τη πορεία και την εξέλιξη της Ιονικής Τράπεζας την οποία και σας παραθέτουμε.

——————————————————————————————————————–

Σαν σήμερα πριν από 184 χρόνια και πιο συγκεκριμένα την 17/1/1839, ιδρύεται στο Λονδίνο η ΙΟΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ, που, με έδρα την Κέρκυρα και αρχική ονομασία ΙΟΝΙΚΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ, ήταν η πρώτη τράπεζα στον Ελλαδικό χώρο και εξυπηρετούσε τις συναλλαγές μεταξύ της Μεγάλης Βρετανίας και των Ιονίων νήσων, τα οποία την εποχή εκείνη αποτελούσαν προτεκτοράτο της Μεγάλης Βρετανίας. . Σαν μοναδική τράπεζα στην Ελλάδα, είχε το εκδοτικό δικαίωμα και όχι μόνο.

Ιστορία

 

1839-1864: Τα πρώτα χρόνια και τα Αγγλοκρατούμενα Επτάνησα

Το πρώτο της κατάστημα το οποίο ήταν ταυτόχρονα και το κεντρικό γραφείο της Τράπεζας λειτούργησε για πρώτη φορά στις 2 Μαρτίου 1840 στην Κέρκυρα. Στις 18 Μαΐου και στις και στις 10 Αυγούστου του ίδιου έτους άνοιξαν τα υποκαταστήματα στη Ζάκυνθο και στην Κεφαλονιά αντίστοιχα ενώ το 1845 λειτούργησαν πρακτορεία της τράπεζας στην Αθήνα και στην Πάτρα. Το 1873 με έδρα πάντα το Λονδίνο τα κεντρικά γραφεία της τράπεζας μεταφέρθηκαν στην Αθήνα.

 

1864-1920: Ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα, προνομιούχος τράπεζα και επέκταση των δραστηριοτήτων της

Το 1864 μετά την ένωση των Ιονίων Νήσων με την Ελλάδα, η τράπεζα επεκτείνει της δραστηριότητές της και στην υπόλοιπη Ελλάδα διατηρώντας ταυτόχρονα το δικαίωμα να λειτουργεί με βάση το εμπορικό δίκαιο της Μεγάλης Βρετανίας για αρκετές δεκαετίες. Διατήρησε επίσης το προνόμιο να εκδίδει και να διακινεί χαρτονομίσματα, προνόμιο το οποίο το κληρονόμησε από την Ιόνιο Πολιτεία και το διατήρησε έως και το 1920.

 

1920-1974: Επεκτάσεις των δραστηριοτήτων της Τράπεζας στο Εξωτερικό, και η απόκτηση της από την Εμπορική

Στις αρχές του 20ου αιώνα συνέχισε να επεκτείνει και να σταθεροποιεί την παρουσία της τόσο στο Ελληνικό τραπεζικό σύστημα όσο και εκτός Ελλάδος με έμφαση στα κέντρα του Ελληνισμού ανοίγοντας καταστήματα και πρακτορεία στην Αίγυπτο το 1907 και στην Κύπρο το 1926.

Το 1938 αγοράζει τα 2/3 των μετοχών της Λαϊκής Τράπεζας η οποία είχε ιδρυθεί στην Αθήνα το 1905 και μετά από συγχώνευση προκύπτει η “Ιονική και Λαϊκή Τράπεζα”.

Το 1956 τα υποκαταστήματα της ανέρχονται σε 38 από τα οποία τα 24 στην Ελλάδα, 6 στην Κύπρο και 8 στην Αίγυπτο.

Το 1957 αποτελεί ένα σημαντικό ορόσημο για την τράπεζα. Εν μέσω ριζικών πολιτικών κοινωνικών και οικονομικών αλλαγών που διενεργούνται από την κυβέρνηση Νάσερ, τα 8 υποκαταστήματα στην Αίγυπτο δεσμεύονται από την αιγυπτιακή κυβέρνηση ακολουθώντας τη μοίρα όλων τον ξένων επενδύσεων στη χώρα αυτή. Τα υποκαταστήματα της Κύπρου περνούν στον έλεγχο της Charted Bank. Ενώ τα υποκαταστήματα της Ελλάδας με την καταβολή 635.000 λιρών Αγγλίας (2.000.000 $ ή 53.000.000 δραχμές εκείνη την εποχή) από τον τραπεζίτη Στρατή Ανδρεάδη περνούν τελικά στον έλεγχο της Εμπορικής Τράπεζας μετά από σύντομες διαπραγματεύσεις με τον τραπεζίτη sir Hampro. Έτσι ύστερα από 118 χρόνια ο έλεγχος της τράπεζας φεύγει από τα Αγγλικά χέρια.

 

1974-2000: Κρατικοποίηση της Τράπεζας, εξαγορά από Τράπεζα Πίστεως και Τέλος Εποχής

Το 1975 ακολουθώντας την μοίρα της Εμπορικής τράπεζας, η Ιονική τράπεζα περνάει στα χέρια του Ελληνικού δημοσίου.

Το 1999 η Ιονική τράπεζα έρχεται υπό τον έλεγχο της Alpha Τράπεζας Πίστεως στα πλαίσια διαδικασίας αποκρατικοποιήσεων της τότε Ελληνικής κυβέρνησης. Ένα χρόνο αργότερα το 2000 συγχωνεύονται οι δύο τράπεζες δημιουργώντας την Alpha Bank. Έτσι κλείνει ο κύκλος λειτουργίας της τράπεζας με τον τίτλο “Ιονική”.

 

Όλοι, όσοι είχαμε την τύχη να υπηρετήσουμε στην “Τράπεζά μας”, όπως την αποκαλούσαμε, ζήσαμε ένα κομμάτι της ιστορίας της και γίναμε μέρος αυτής. Σήμερα, δυστυχώς και μετά την “άλωσή” της από την Τράπεζα Πίστεως, που τη ζήσαμε και μας γέμισε πικρία, απαξίωση, απογοήτευση, ζήσαμε την άλωσης της ιστορίας, παρακολουθώντας την αλλοτρίωση του πολιτισμικού της πλούτου, νοιώθουμε υπερήφανοι για τη θητεία μας, πονάμε στην ανάμνηση της κατακρήμνισης αλλά παραμένουμε σταθερά ΙΟΝΙΚΑΡΙΟΙ.

Χαρτονομίσματα

 

Η Ιονική τράπεζα εξέδωσε αρκετά χαρτονομίσματα, πριν (σελίνια και λίρες), και μετά (ιονική δραχμή) την ενσωμάτωση των Ιονίων νήσων στην Ελλάδα.

 

Αξία Κυκλοφορία

 

Βρετανική περίοδος

10 σελίνια 1840

1 λίρα 1840

1 λίρα 1840

2 λίρες 1840

5 λίρες 1840

2 & 5 κολωνάτα 1860

100 κολωνάτα 100 kolonata currency 1860

 

Ιονική δραχμή

1 Δραχμή 1885

2 Δραχμές 1885

10 Δραχμές 1876, 1890, 1901

25 δραχμές 1877, 1899, 1914

100 δραχμές 1914

 




Γιώργος Παξινός – Συνέντευξη με τον «χαρτογράφο» του ανθρώπινου εγκεφάλου στον Σαράντο Φιλιππόπουλο

Χωρίς να θέλουμε να συμμετάσχουμε στην εθνική ονείρωξη ότι οι Έλληνες επιστήμονες υπερέχουν ή είναι κορυφαίοι απαραιτήτως στους κλάδους τους, η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν κάποιοι σημαντικοί Έλληνες οι οποίοι έχουν επιδράσει αποφασιστικά στις σύγχρονες επιστήμες.

Δυστυχώς, τους περισσότερους από αυτούς δεν τους γνωρίζουμε, αφού η ηθική παρακμή της χώρας μας τις τελευταίες δεκαετίες απαιτεί να γνωρίζουμε κάθε… μαϊντανό του lifestyle, αλλά όχι συμπατριώτες μας που προσφέρουν με τις ικανότητες και το έργο τους στην ανθρωπότητα…

Για αυτό και είμαστε βέβαιοι ότι οι περισσότεροι που θα διαβάσετε το ακόλουθο άκρως ενδιαφέρον αφιέρωμα-συνέντευξη, δεν έχετε ακουστά τον Γιώργο Παξινό, έναν από τους κορυφαίους νευροεπιστήμονες παγκοσμίως, που αν και γεννήθηκε στην Ιθάκη, έγινε επί σειρά ετών μόνιμος κάτοικος Αυστραλίας (πλέον μοιράζει το χρόνο του ανάμεσα σε Ελλάδα και Αυστραλία) – προφανώς γιατί η μακρινή ήπειρος του παρείχε τα απαραίτητα εφόδια για το σπουδαίο ερευνητικό του έργο.

Εμείς ήρθαμε σε επικοινωνία με τον κ. Παξινό και είναι πραγματικά πολύ μεγάλη μας τιμή που δέχτηκε να μας μιλήσει. Στη σύντομη συζήτηση που είχε μαζί του ο Πρόεδρος των Συλλόγων μας, συνάδελφος Σαράντος ΦΙλιππόπουλος, άλλωστε, αποτυπώνεται η πολύ ενδιαφέρουσα προσωπικότητά του, η επιστημονική του αρτιότητα και πιστεύουμε ότι αξίζει να διαβάσετε το βιογραφικό και τη συνέντευξή του, αφού τα επιτεύγματά του, η ζωντάνια του λόγου του και οι εύστροφες, στοχευμένες απαντήσεις του δεν μπορούν παρά να κεντρίσουν το ενδιαφέρον κάθε αναγνώστη!


«Σε οτιδήποτε άλλο, μπορεί να ομοιάζουμε με το θεό, αλλά στον εγκέφαλο είμαστε φτιαγμένοι κατ’ εικόνα του χιμπαντζή»

Καλησπέρα κ. Καθηγητά. Χαίρομαι ιδιαίτερα που θα συνομιλήσουμε.

– Καλησπέρα σας. Το όνομά σας; Επειδή δεν έχω τις σημειώσεις μου.

Σαράντος Φιλιππόπουλος. Λακεδαίμονας, από την πατρίδα του Λεωνίδα, την Αρχαία Σπάρτη (Μαγούλα).

– Και σε φωνάζουν Σαράντη;

Όχι, Σαράντο. Το όνομα αυτό είναι πολύ συνηθισμένο στα μέρη μας εκεί, λόγω ενός μοναστηριού των Αγίων Τεσσαράκοντα Μαρτύρων.

– Ωραία. Επομένως θα σε αποκαλώ Σαράντο.

Να τα πάρουμε λίγο με τη χρονολογική σειρά… Γεννηθήκατε στην Ιθάκη. Μεγαλώσατε εκεί; Πήγατε σχολείο στην Ιθάκη;

– Τελείωσα εκεί το Λύκειο το 1962 και τον επόμενο χρόνο έφυγα για τις ΗΠΑ.

Και πώς προέκυψε αυτό το ενδιαφέρον για τη νευροεπιστήμη; Οι επιστημονικές σας αναζητήσεις σας οδηγήσαν στο εξωτερικό; Να φανταστούμε ότι η Ελλάδα δεν μπορούσε να «χωρέσει» τις αναζητήσεις σας;

– Τότε ήταν δύσκολο και ίσως να είναι ακόμα, τα παιδιά από την επαρχία, χωρίς χρηματικό κεφάλαιο, χωρίς κάποια βοήθεια να μελετήσουν. Εγώ ήθελα κι έτσι πήγα στις ΗΠΑ που παρείχαν την ευκαιρία, μπορούσες να πάρεις δάνειο και μετέπειτα μία υποτροφία.

Εν τέλει βρήκατε την «Ιθάκη» σας στην Αυστραλία, της οποίας είστε μόνιμος κάτοικος εδώ και δεκαετίες. Σας παρείχε το κατάλληλο περιβάλλον για τις έρευνές σας;

– Πλέον βρίσκομαι το μισό διάστημα στην Ελλάδα και το μισό στην Αυστραλία. Αλλά πράγματι η Αυστραλία στην επιστημονική έρευνα πάει καλά. Παραδείγματος χάριν, στα Νόμπελ οι Αυστραλοί πάνε πολύ καλά, αναλογικά και με τον πληθυσμό. Τα πανεπιστήμιά τους λειτουργούν καλά και μου έδωσαν την ευκαιρία να κάνω την έρευνα που ήθελα. Όμως έμεινα εκεί επειδή μου άρεσε και η κοινωνία τους. Δηλαδή μπόρεσα να σπουδάσω, αλλά ένιωσα ότι ήταν πιο ήπια κοινωνία από αυτήν των ΗΠΑ, όπου βρισκόμουν προηγουμένως, όπου υπάρχουν πιο έντονες φυλετικές διακρίσεις. Και ο Καναδάς μου άρεσε, όπου επίσης μελέτησα, αλλά το Σύδνεϊ μου έδωσε δουλειά και όχι το Μοντρεάλ.

Έχετε εικόνα για τα ελληνικά πανεπιστήμια;

– Κοιτάξτε, τα πανεπιστήμια χρειάζονται χρήματα για να λειτουργήσουν. Οι άνθρωποι που εργάζονται στα πανεπιστήμια το κάνουν υπό δύσκολες συνθήκες. Εκτός από τη μάθηση, είναι δύσκολο να γίνει έρευνα που θα μπορούσε ακόμα και να βοηθήσει την οικονομία. Σε αυτό η Αυστραλία υπερέχει, στη χρηματοδότηση των πανεπιστημίων. Όλοι, καθηγητές και φοιτητές, βέβαια ήμασταν εναντίον της επιβολής διδάκτρων. Αλλά στην Αυστραλία εφαρμόζουν το εξής σύστημα. Δίνονται χαμηλότοκα δάνεια στους φοιτητές για τα δίδακτρα και τα ξεπληρώνουν όταν πλέον φτάσουν στο μέσο όρο του μισθού στην Αυστραλία. Με αυτόν τον τρόπο δεν επιβαρύνονται άμεσα και τα πανεπιστήμια έχουν χρήματα. Αυτό το σύστημα προέρχεται από την Αγγλία. Όταν εφαρμόστηκε ήμασταν όλοι εναντίον, αλλά τώρα δεν παραπονιέται κανείς. Κανένα κόμμα δεν αναφέρει ότι δεν πρέπει να πληρώνεται η παιδεία από αυτούς που επωφελούνται από αυτήν. Ίσως πρέπει να το σκεφτούμε και στην Ελλάδα.

Στις διαδικτυακές αναζητήσεις, σας αναφέρουν συχνά ως το «χαρτογράφο» του ανθρώπινου εγκεφάλου. Και όχι μόνο ελληνικές πηγές. Θεωρείστε από τους πλέον επιδραστικούς, σύγχρονους επιστήμονες στον κλάδο σας. Δεν είμαστε ειδικοί, αλλά είμαστε βέβαιοι ότι αυτή η «χαρτογράφηση» έχει ανοίξει τους ορίζοντες σε διάφορα επιστημονικά πεδία. Μπορείτε να μας διαφωτίσετε εν συντομία;

– Η χαρτογράφηση του εγκεφάλου βοηθά ως εξής. Εν πρώτοις τους ίδιους τους επιστήμονες. Ένας επιστήμονας δεν αγαπά τίποτα περισσότερο από το να κατασκευάσει ένα μοντέλο ασθένειας σε ένα πειραματόζωο. Εμείς του παρέχουμε τους Άτλαντες για να δημιουργήσει το μοντέλο και να δει πώς εφαρμόζεται η έρευνα στο πειραματόζωο και μετέπειτα να μεταφέρει τις πληροφορίες στον άνθρωπο. Να δει αν μπορεί στο πειραματόζωο να χρησιμοποιήσει διάφορα φάρμακα που να μπορούν να χρησιμεύσουν και στον άνθρωπο. Βοηθά επίσης και σε περιπτώσεις επέμβασης στον εγκέφαλο, όπου χρειάζονται οι «συντεταγμένες» του εγκεφάλου. Ανοίγοντας το χάρτη μας, ξέρει πού βρίσκεται στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Ο τελευταίος χάρτης που φτιάχνουμε τώρα αφορά τις μαγνητικές τομογραφίες. Είναι όπως κάθε χάρτης, ένας google map, για να μπορέσεις να προχωρήσεις από ένα σημείο σε άλλο.

Τι σας έχει διδάξει τελικά η έρευνα του ανθρώπινου εγκεφάλου μετά από όλες αυτές τις δεκαετίες;

– Η μεγαλύτερη έκπληξη είναι πόσο παρόμοιοι είμαστε με τα άλλα ζώα. Δηλαδή με τον αρουραίο, έχουμε ορισμένες διαφορές, αλλά εμείς βρήκαμε και ομοιότητες που δεν ήταν γνωστές. Δεν έχουμε διαφορές στις δομές με τους πρωτεύοντες, δηλαδή μεταξύ ημών και του χιμπαντζή, της μαϊμούς, του γορίλα. Δηλαδή, σε οτιδήποτε άλλο, μπορεί να ομοιάζουμε με το θεό, αλλά στον εγκέφαλο είμαστε φτιαγμένοι κατ’ εικόνα του χιμπαντζή!

Έχει εξελιχθεί ο εγκέφαλός μας στο διάβα της ιστορίας;

– Εδώ και 100.000 χρόνια όχι. Με τον χιμπαντζή, απέχουμε περίπου 5-7 εκατ. χρόνια και έκτοτε δεν είχαμε κοινούς απογόνους. Αλλά νωρίτερα, είχαμε τους ίδιους προγόνους. Η ιδιαιτερότητά μας είναι ότι έχουμε μεγάλο εγκέφαλο, όπως η καμηλοπάρδαλη έχει μεγάλο λαιμό. Αυτό συνέβη εδώ και περίπου μισό εκατομμύριο χρόνια. Ο μεγάλος εγκέφαλος μπόρεσε να υποστηρίξει τη δημιουργία γλώσσας. Έκτοτε και για 100.000 χρόνια θεωρώ ότι δεν έχει αλλοιωθεί σημαντικά ο εγκέφαλος. Βλέπουμε άλλωστε, π.χ. ότι με τους Αβορίγινες χωριστήκαμε πριν από περίπου 100.000 χρόνια αλλά έχουμε τις ίδιες ικανότητες. Δεν είμαστε τόσο σπουδαίοι όσο θεωρούμε. Και αυτό με ώθησε να γράψω το μυθιστόρημά μου «Ο Αμαζόνιος ανάμεσά μας», το οποίο δημοσιεύθηκε στην Ελλάδα τον Ιούλιο από τις εκδόσεις Καλέντη. Είναι ένα μυθιστόρημα που εξηγεί τι είναι ο άνθρωπος, σύμφωνα με τη νευροεπιστήμη. Είμαστε ένας ακόμα πρωτεύοντας με την ιδιαιτερότητα του μεγάλου εγκεφάλου. Αλλά είμαστε κι εμείς ένα ζώο του πλανήτη. Και αν το σκεφτεί κανείς με αυτόν τον τρόπο, ότι έχουμε κατασκευάσει πυρηνικά όπλα που μπορούν να καταστρέψουν εμάς και τα άλλα έμβια όντα και τα αφήνουμε στα χέρια διαφόρων πολιτικών, είναι ένα ρίσκο που παίρνουμε. Γιατί εμείς πιστεύουμε ότι είμαστε φτιαγμένοι κατ’ εικόνα του θεού. Ένα από τα θέματα που πραγματεύεται το βιβλίο μου είναι ότι ζημιώνουμε το περιβάλλον μας και κάνουμε τη ζωή των απογόνων μας πολύ δύσκολη. Και δεν έχει γίνει ευρέως αντιληπτό. Για αυτό και έγραψα το βιβλίο. Αν ο εγκέφαλός μας ήταν μικρότερος, δε θα είχε την ικανότητα να υποστηρίξει τη γλώσσα και την επιστήμη που έχει δώσει σήμερα την τεχνολογία που απειλεί την ύπαρξή μας. Αν ο εγκέφαλός μας ήταν μεγαλύτερος, μπορεί να έχει σκεφτεί το πρόβλημα, και το έχει λύσει. Ουσιαστικά στο βιβλίο λέω ότι ο εγκέφαλος δεν είναι το κατάλληλο μέγεθος για τη διαβίωση του ανθρώπου στον πλανήτη. Πρέπει να απαρνηθούμε αεροπλάνα, αυτοκίνητα και άλλα που βλάπτουν τον πλανήτη . Η Γη, π.χ. είναι στο λεγόμενο Goldilocks Zone, δηλαδή έχει την κατάλληλη απόσταση από τον Ήλιο ώστε να μην τα καίει όλα, αλλά και για να μην είναι όλα παγωμένα. Ο εγκέφαλός μας δεν είναι στο Goldilocks Zone.

Επειδή στο Σύλλογό μας είμαστε οι περισσότεροι συνταξιούχοι, η άσκηση αποτελεί ασπίδα για την άνοια;

– Για τον εγκέφαλο τα τρία πιο σημαντικά είναι η άσκηση – δηλαδή περπάτημα, τρέξιμο, κολύμπι, κωπηλασία, ποδήλατο κ.λπ. -, μετέπειτα οι καλές ανθρώπινες σχέσεις – κάτι που στην Ελλάδα το έχουμε σε μεγάλο βαθμό – και τρίτον η διατροφή. Όσον αφορά τι να αποφεύγουμε, οτιδήποτε ενοχλεί την καρδιά, ενοχλεί και τον εγκέφαλο, π.χ. το κάπνισμα, η παχυσαρκία κ.λπ.. Βοηθώντας τη λειτουργία της καρδιάς, βοηθάς και τον εγκέφαλο. Άλλωστε, την άνοια, μόνο μπορούμε να την καθυστερήσουμε. Αν ζήσει κάποιος 100 χρόνια είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα έχει άνοια.

Υπάρχει πρόοδος στην αντιμετώπιση των νευροεκφυλιστικών παθήσεων, όπως η άνοια;

– Ορισμένοι θεωρούν ότι υπάρχει, άλλοι αμφιβάλλουν. Το φάρμακο που έχει βγει και θεωρείται ότι βοηθά, εγώ τάσσομαι με αυτούς που το θεωρούν επικίνδυνο. Βοήθησε μερικούς, αλλά σε άλλους είχε σημαντικές παρενέργειες, όπως αιμορραγίες στον εγκέφαλο. Δε θεωρώ ότι υπάρχει ακόμα φάρμακο για την άνοια που να το αποδέχεται σύσσωμη η επιστημονική κοινότητα. Και θεωρώ ότι δε θα υπάρξει κάτι που να κάνει μεγάλη διαφορά όταν έχει έρθει η άνοια. Ίσως να βρεθεί κάτι που να την καθυστερεί, δηλαδή να καθυστερεί τη συσσώρευση των ουσιών που πιθανώς την προκαλούν, δηλαδή την αιτία της άνοιας. Για να γιατρέψουμε την άνοια πρέπει να αναστήσουμε τους νεκρούς νευρώνες. Αδύνατον. Πιθανώς να μπορέσουμε να αποτινάξουμε ορισμένες ουσίες που επιδεινώνουν την άνοια και συνεπώς αυτό να επιφέρει μία βελτίωση. Αλλά να γιατρευτεί η άνοια, δεν το νομίζω.

Σύμφωνα με μία γνωστή δήλωσή σας, ερωτευόμαστε με τον εγκέφαλο;

– Μόνο με τον εγκέφαλο. Κάποτε του Αγίου Βαλεντίνου…

Στην Ελλάδα βέβαια ο προστάτης των ερωτευμένων, αλλά και των Συλλόγων της Ιονικής, είναι ο Άγιος Υάκινθος. Τον γιορτάζουμε στις 3 Ιουλίου.

– Να είστε καλά και να τον γιορτάζετε και να επωφελείστε από την αγάπη. Πήγα λοιπόν να βρω κάρτες και βρήκα μόνο με καρδιές, καμία δεν είχε το σχήμα του εγκεφάλου. Αναγκάστηκα να γράψω ένα γράμμα σε μία εφημερίδα στην Αυστραλία που έλεγε «λατρεία μου, σε αγαπώ, από τα βάθη του εγκεφάλου μου». Και μία δημοσιογράφος με ρώτησε αν ισχυρίζομαι ότι η καρδιά δεν έχει τίποτα να κάνει με τον έρωτα. Και της απάντησα ότι αν σε μία μεταμόσχευση καρδιάς λάβω την καρδιά σου, δεν πρόκειται να ερωτευτώ τον άνδρα σου. Και μου απάντησε «τι κρίμα, είναι τόσο καλός άνθρωπος»…

(γέλια) Πολύ πετυχημένο!

Πιστεύετε ότι τα ρομπότ κάποια στιγμή θα έχουν εγκέφαλο και συναισθήματα;

– Πολλοί φίλοι στη ρομποτική μου λένε ότι αυτό θα συμβεί. Και τους απαντώ ότι για την ώρα δεν έχω δει κανένα Macintosh να έχει ερωτευτεί ένα IBM… Ούτε καν ένα άλλο Macintosh… Εγώ πιστεύω ότι είμαστε ύλη. Αλλά η νευροεπιστήμη δεν έχει δώσει εξήγηση στον έρωτα. Ξέρουμε ότι για ορισμένα πράγματα ευθύνεται ο εγκέφαλος. Για όλα τα συναισθήματα. Αλλά δεν ξέρουμε πώς είναι η υποκειμενική αντίληψη της αγάπης, της πείνας κ.λπ.. Δεν ξέρουμε πώς δημιουργούνται οι αισθήσεις. Ξέρουμε ότι ευθύνεται ο εγκέφαλος. Στο βιβλίο μου μπορεί κάποιος να τα βρει αυτά, εκλαϊκευμένη νευροεπιστήμη. Αλλά η νευροεπιστήμη ξέρει ορισμένα πράγματα, αλλά είναι άλλα που δεν τα γνωρίζει, όμως δεν ανατρέχει σε ναούς και σε θεούς για να τα βρει. Δε θεωρεί ότι είναι κάτι άυλο μέσα μας. Ακόμα και η ψυχολογία, η επιστήμη που μελετά κατ’ εξοχήν τη συμπεριφορά, κανένας ψυχολόγος δε χρησιμοποιεί τον όρο ψυχή. Είναι κάτι το περιττό. Αν κάποιος ενδιαφέρεται για αυτά, ας διαβάσει το βιβλίο μου. Μου πήρε 21 χρόνια να εκλαϊκεύσω την επιστήμη, αλλά κυρίως θέλω να ευαισθητοποιήσω τον κόσμο για το ποιοι είμαστε, τι είναι ο άνθρωπος, πώς μπορεί να δημιουργηθεί μία βιώσιμη κοινωνία. Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό από το να προσπαθήσουμε να διαμορφώσουμε μία κοινωνία ώστε να μην κάνουμε το πιο ανήθικο πράγμα, δηλαδή αυτή η γενιά να θέσει τις συνθήκες για την εξαφάνιση των απογόνων της. Γιατί αυτό κάνουμε.

Διατρέχουμε σοβαρά πλέον αυτόν τον κίνδυνο.

– Δε θεωρώ ότι το κατανοούμε, ότι μπορούν να συμφωνήσουν τα κράτη. Βλέπουμε τώρα και την κλιματική αλλαγή.

Πόσο ατελέσφορες είναι οι προσπάθειες. Είναι γνωστό ότι έχετε ενεργή περιβαλλοντική δράση. Θεωρείτε ότι η ανθρωπότητα προλαβαίνει να σώσει «οτιδήποτε αν σώζεται» ή δεν έχουμε βάλει μυαλό;

– Στην Αίγυπτο που έγινε η συνάντηση δεν έγινε πρόοδος. Και ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα είναι η αύξηση του πληθυσμού, γιατί αν είναι διπλάσιος ο πληθυσμός, είναι διπλάσια και η επιβάρυνση στον πλανήτη. Και θεωρώ ότι ως ένα σημείο ευθύνονται και οι θρησκείες που έχουν εμμονή με το σεξ. Δεν έχει θέση η θρησκεία στις κρεβατοκάμαρες του λαού. Αν θέλει κάποιος να κάνει παιδιά, να κάνει. Αλλά αν δε θέλει, να μην πιέζεται΄ να μπορεί να πάρει μέτρα αντισύλληψης κ.λπ.. Πρέπει να γίνει ένας επαναπροσδιορισμός της θρησκείας, της επιστήμης, της κουλτούρας, με σκοπό να επιτευχθεί μία δίκαιη διαβίωση των ανθρώπων στον πλανήτη.

Πλέον με τι ασχολείστε περισσότερο στην καθημερινότητά σας; Με τη νευροεπιστήμη ή το περιβάλλον;

– Τώρα με το περιβάλλον, αλλά θα επιστρέψω στη νευροεπιστήμη. Μου αρέσει, την αγαπάω, είναι και χόμπι για μένα. Αλλά πιο σημαντικό είναι το περιβάλλον.

Πρόσφατα εκδόθηκε και το πρώτο λογοτεχνικό σας βιβλίο «Ο Αμαζόνιος ανάμεσά μας». Μας μιλήσατε για αυτό και κατά τη διάρκεια της συνομιλίας μας. Διαβάζοντάς κάποια άρθρα για αυτό, καταλαβαίνουμε ότι συνδυάζει την αγωνία σας για το περιβάλλον με το ερευνητικό σας πεδίο. Θα μας μιλήσετε για αυτό;

– Το βιβλίο καταπιάνεται με διάφορα φιλοσοφικά και περιβαλλοντικά ζητήματα. Ερωτήσεις που άπτοντε της ηθικής και του Χριστολογικού ζητήματος είναι τι θα έκανε κάποιος αν γεννιόταν σήμερα και είχε το γενετικό προίκισμα του Ιησού. Είναι μυθοπλασία βέβαια. Μία γεννετίστρια από την Αυστραλία πάει στο Ισραήλ και κάνει μία τρομακτική ανακάλυψη. Βρίσκει τα οστά και τον εγκέφαλο που τα αποδίδει στον Ιησού. Αποσπά dna και με τα ωράριά της καταφέρνει να δημιουργήσει έναν κλώνο. Κατά λάθος διαιρεί τον κλώνο σε δύο για να μην κινδυνεύσει. Το ένα δίδυμο γεννιέται από την ίδια στην Αυστραλία, το άλλο σε παρένθετη μητέρα στην Αργεντινή. Και όπως διαφορετικοί γλύπτες θα λάξευαν διαφορετικά το άγαλμα από το ίδιο κομμάτι μάρμαρο, έτσι και διαφορετικά περιβάλλοντα πλάθουν διαφορετικούς χαρακτήρες. Τα δύο μονοζυγωματικά δίδυμα θα συναντηθούν για μία μόνο στιγμή και θα χαθούν για πάντα, στον Αμαζόνιο σε αντίθετες όχθες όσον αφορά το ζήτημα του περιβάλλοντος. Ο ένας κατασκευάζοντας ένα υδροηλεκτρικό φράγμα και ο άλλος αντιτίθεται σε αυτό.

Επιστρέφετε συχνά στην Ελλάδα και την Ιθάκη;

– Μισό χρόνο ζω στην Ελλάδα και στην Ιθάκη τους καλοκαιρινούς μήνες.

Για το τέλος, σας αφήνουμε ελεύθερο να απευθύνετε ένα μήνυμα στους αναγνώστες – συναδέλφους μας.

– Εύχομαι ο εγκέφαλός τους να συρρικνωθεί λιγότερο από ό,τι αναμένεται για την ηλικία τους! Και για να το πετύχουν αυτό, ας ελέγξουν ό,τι είπαμε νωρίτερα!


Σύντομο Βιογραφικό

Ο Δρ. Παξινός έχει καταξιωθεί διεθνώς για την προσφορά του στην Ιατρική και για τις μοναδικές παγκοσμίως χαρτογραφήσεις του εγκεφάλου. Είναι καθηγητής Ψυχολογίας και Ιατρικών Επιστημών στο Neuroscience Research Australia του Πανεπιστημίου της Νέας Νότιας Ουαλίας στο Σίδνεϊ.

Γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου του 1944 στη Λεύκη Ιθάκης. Οι επιστημονικές του αναζητήσεις τον οδήγησαν μακριά από την Ελλάδα. Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Berkeley στην Καλιφόρνια και μεταπτυχιακά στο πανεπιστήμιο McGill στον Καναδά. Έπειτα πέρασε ένα μεταδιδακτορικό έτος στο Yale. Από το 1973 εργάζεται στο Πανεπιστήμιο του Νew South Wales στο Sydney, όπου και διαμένει διατηρώντας όμως επαφή και με τα καλύτερα Πανεπιστήμια και Ερευνητικά Κέντρα ανά τον κόσμο, μεταξύ των οποίων και το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Οι εργασίες του στη νευρολογία και νευροπαθητική, οδήγησαν στην καταπολέμηση του Πάρκινσον και του Αλτσχάιμερ. Ο κ. Παξινός έως τώρα έχει φτιάξει δύο χάρτες του ανθρώπινου εγκεφάλου, έναν του στελέχους και έναν του υπόλοιπου εγκεφάλου. Οι έρευνες όμως συνεχίζονται, καθώς δεν έχουν γίνει οι βασικές μελέτες για τον φλοιό του εγκεφάλου. Έχει τιμηθεί, μεταξύ άλλων, με 9 κορυφαία διεθνή βραβεία: The Warner Brown Memorial Prize από το Πανεπιστήμιο Berkeley, 1968, το βραβείο Walter Burfitt το 1992, Βραβείο Αριστείας στην Επιστημονική Συγγραφή, Assoc Amer Publishers το 1999, το Ramaciotti Μετάλλιο Αριστείας στην Βιομετρική Έρευνα το 2001, The Alexander von Humbolt Foundation Prize το 2004. Είναι ο συγγραφέας του «The rat brain in stereotaxic coordinates», (Ο Εγκέφαλος του Αρουραίου σε Στερεοταξικές ορίζουσες), το οποίο κατατάσσεται στην 10η θέση στον κατάλογο των πενήντα πιο δημοφιλών επιστημονικών συγγραμμάτων σε όλο τον κόσμο. Επίσης, έχει γράψει 38 βιβλία για τη δομή του ανθρώπινου εγκεφάλου αλλά και των ζώων. Είναι πρόεδρος της Εταιρείας Νευροεπιστήμης της Αυστραλίας, μέλος της Αυστραλιανής Ακαδημίας Επιστημών (FAA), της Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών της Αυστραλίας (FASSA) και του Εθνικού Συμβουλίου Υγείας και Ιατρικής Έρευνας (NHMRC) της Αυστραλίας. Είναι επίσης, AO (Officer in the General Division of the Order of Australia for Service to Neuroscience), Επίτιμος Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, Επίτιμος Πρόεδρος στην Σχολή Ψυχολογίας του City Unity College Αθηνών και συντάκτης διεθνών επιστημονικών περιοδικών. Σε μελέτη που ανακοινώθηκε το 2021, συμπεριλήφθηκε στους 63 Έλληνες ιατρικούς επιστήμονες που θεωρείται ότι είχαν ιστορική συμβολή στην Ιατρική πρόοδο την περίοδο 1821-2021.




Στηρίξτε την Τράπεζα Αίματος της Ιονικής! Είναι καθήκον όλων μας!

Συναδέλφισσες – Συνάδελφοι,

Σας έχουμε ήδη ενημερώσει για τη σημαντική προσπάθεια που καταβάλλει η Τράπεζα Αίματος της Ιονικής ώστε να συνεχίσει το σπουδαίο έργο της και να λειτουργήσει ακόμα πιο δυναμικά πλέον προς όφελος των συναδέλφων και των οικογενειών τους!

Για την καλύτερη λειτουργία και μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα άλλωστε όλου του εγχειρήματος, πλέον υφίσταται συνεργασία όλων των Συλλόγων του χώρου της Ιονικής (ΙΟΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ – ΣΣΙΛΤΕ – ΣΥΙΛΤΕ) και μάλιστα συστάθηκε και η Κοινή Επιτροπή Αιμοδοσίας της Ιονικής.

Η Επιτροπή Αιμοδοσίας καταβάλλει πράγματι σημαντική προσπάθεια για την καλύτερη δυνατή οργάνωση και κινητοποίηση των συναδέλφων ώστε να γίνει ξανά πρωτοπόρα η Τράπεζα Αίματος της Ιονικής.

Είναι απαραίτητο πλέον να… αιμοδοτήσουμε την Τράπεζα Αίματος με το «νέο αίμα» της Ιονικής Οικογένειας!

Για να καταστεί δυνατό να καλυφθούν οι ανάγκες των μελών του Συλλόγου μας και των οικείων τους, απαιτείται επιτακτικά πλέον η ενεργοποίηση του συνολικού δυναμικού της Ιονικής Οικογένειας και κυρίως της νέας γενιάς της Ιονικής.

Για να συμβεί αυτό, πρέπει να καταστεί συνείδηση στους συναδέλφους μας ότι όλοι μπορούμε και πρέπει να συνδράμουμε σε αυτήν την προσπάθεια για να ξανακάνουμε πρωτοπόρα την Τράπεζα Αίματος της Ιονικής! Σας καλούμε να παροτρύνετε τα παιδιά, τα εγγόνια, τα ανίψια σας και όποιον μπορεί να βοηθήσει, να προσφέρουν το αίμα τους στην Τράπεζα Αίματος των Συλλόγων μας, για να δημιουργηθεί ένα Πανελλαδικό Δίκτυο που θα προσφέρει την αλληλεγγύη του σε όποιον συνάδελφο ή οικείο του το χρειάζεται!

Σε πρώτη φάση αυτό μπορεί να γίνει με την εθελοντική αιμοδοσία στα Κέντρα Αιμοδοσίας ανά την Ελλάδα (κατάλογος των οποίων επισυνάπτεται στο παρόν – πατήστε εδώ).

Οι εθελοντές μας και όσοι έχουν τη δυνατότητα να δώσουν αίμα μπορούν να πηγαίνουν ανά πάσα στιγμή στα Κέντρα Αιμοδοσίας που βρίσκονται στη λίστα. Ο αιμοδότης δηλώνει απλά ότι το αίμα προσφέρεται για την τράπεζα αίματος των Συλλόγων μας και συγκεκριμένα αναφέροντας τον αριθμό “13451” που είναι ουσιαστικά η ταυτότητά μας στο Εθνικό Μητρώο Αιμοδοσίας.

Κάνε τη διαφορά!

Ο καθένας από εμάς μπορεί να κάνει τη διαφορά. Να κινητοποιήσουμε τους συναδέλφους, τους συγγενείς και τους δικούς μας ανθρώπους να αιμοδοτήσουν προς όφελος της Τράπεζας Αίματος και των συναδέλφων μας. Άλλωστε, αν κάποιος εκτός του χώρου της Ιονικής πιστώνει την Τράπεζα Αίματος της Ιονικής, θα μπορεί βεβαίως να εξυπηρετεί τυχόν δικές του ανάγκες.

Όποιος συνάδελφος προσφέρεται να βοηθήσει με οποιονδήποτε τρόπο ή χρειάζεται διευκρινίσεις, μπορεί να απευθύνεται στην Πρόεδρο της Επιτροπής Αιμοδοσίας συναδέλφισσα Αντιόπη Μάγγου ή στους Συλλόγου μας :

ΑΝΤΙΟΠΗ ΜΑΓΓΟΥ – ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑΣ τηλ. 6940135339             

Τηλέφωνα ΙΟΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ : 2103250692-3-4

Τηλέφωνα Συλλόγου Συνταξιούχων : 2103615765, 2103640541

 

Σας καλούμε να αγκαλιάσετε αυτήν την προσπάθεια και να τη στηρίξετε έμπρακτα. Όλοι μαζί, με κάθε μέλος της οικογένειάς μας, παιδιά, εγγόνια, αδέλφια, να αυξήσουμε την οικογένεια των αιμοδοτών του Συλλόγου μας. Είναι στο χέρι όλων μας να ξανακάνουμε την Τράπεζα Αίματος της Ιονικής ξανά μεγάλη ώστε να μπορεί να ανταποκρίνεται ουσιαστικά στις ανάγκες των συναδέλφων!

 




Αξιοκρατία και Πολιτική – Δύο έννοιες άρτια συνδεδεμένες, αλλά παντελώς αποκομμένες στην ελληνική πραγματικότητα

Αξιοκρατία (ορισμός) : η επιλογή, προώθηση ή επικράτηση εκείνων που αντικειμενικά είναι και θεωρούνται οι πιο άξιοι και ικανοί

Σαράντος Φιλιππόπουλος

Η απουσία αξιοκρατίας στην επιλογή των πολιτικών προσώπων που κυβερνούν την Ελλάδα αποτελεί ένα διαχρονικό και μείζον έλλειμμα στην πολιτική ζωή της χώρας μας, προερχόμενο μάλιστα από τις απαρχές του νεοελληνικού κράτους και το οποίο διατρέχει το σύνολο της σύγχρονης ιστορίας της πατρίδας μας.

Η παθογένεια αυτή έχει τις βαθιές ρίζες της στην απελευθέρωση της Ελλάδας, τότε που πολλοί από αυτούς που είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην Επανάσταση, θέλησαν να εξαργυρώσουν τις υπηρεσίες τους προς την πατρίδα λαμβάνοντας υψηλές θέσεις στον κρατικό μηχανισμό του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Αυτή η διαδικασία δούναι και λαβείν, το γνωστό ρουσφέτι και κυρίως ο εμποτισμός της ιδεολογίας του ρουσφετιού στις βάσεις του ελληνικού κράτους, εξελίχθηκε σε αυτό που ονομάζουμε «γκουβέρνο». Δηλαδή οι αξιωματούχοι του κρατικού μηχανισμού να έχουν το άτυπο αλλά ισχυρά εδραιωμένο προνόμιο να διορίζουν συγγενείς και φίλους… Μία κατάσταση που εν πολλοίς επικρατεί μέχρι και στις μέρες μας.

Δυστυχώς για αυτήν την παθογένεια ίσχυσε ο νόμος του Μέντελ της κληρονομικότητας. Για δεκαετίες ολόκληρες, οι ισχυρές ελληνικές οικογένειες μεταβιβάζουν το προνόμιο αυτό στους γόνους, τα ανίψια, τους εγγονούς τους και έπεται συνέχεια. Και βέβαια αυτό το φαινόμενο έχει τραγικές συνέπειες στην αποτελεσματικότητα της διακυβέρνησης του ελληνικού κράτους και, όπως πάντα, το μάρμαρο το πληρώνει πολύ ακριβά ο ελληνικός λαός, αφού ακόμα και αν ένας πολιτικός είχε πράγματι ικανότητες, δεν είναι σύνηθες (και φυσιολογικό) οι απόγονοί του να έχουν αντίστοιχες δυνατότητες και ικανότητες.

Τα πολιτικά σόγια μετεξελίχθηκαν σταδιακά σε πολιτικά… τζάκια και συνεχίζουν να ταλαιπωρούν για περίπου 2 αιώνες την ελληνική πολιτική ζωή. Παρά το γεγονός ότι κατά καιρούς το θέμα τίθεται στο επίκεντρο των παθογενειών της πολιτικής κατάστασης, δυστυχώς τα πολιτικά τζάκια ήταν πάντοτε διαπλεκόμενα με τα ΜΜΕ – παλαιότερα και σύγχρονα- και τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα και μάλιστα έχουν επιτύχει να είναι ισχυρά εδραιωμένα ακόμα και στη συνείδηση του απλού λαού, με αποτέλεσμα να τους δίνεται πάντα η δυνατότητα να επικρατήσουν σε βάρος της αξιοκρατίας της διακυβέρνησης της χώρας.

 

Διαπλοκή και lifestyle

Ένας ακόμα αναχρονιστικός, σημαντικός παράγοντας υποβάθμισης της ελληνικής πολιτικής ζωής που συμβάλλει στην αναξιοκρατία, είναι η ισχύς της εξουσίας και της διαπλοκής. Η εξουσία σήμερα είναι συνυφασμένη με τους έχοντες τα σκήπτρα στα ΜΜΕ, τους έχοντες μεγάλη οικονομική δύναμη, ουσιαστικά δηλαδή τους ολιγάρχες. Αυτή η διαδικασία κατάληψης και διατήρησης της εξουσίας με αυτόν τον τρόπο είναι που ονομάζουμε συνοπτικά διαπλοκή. Η διαπλοκή έχει τεράστια ισχύ, ελέγχει και ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις αναλόγως με το ποιος εξυπηρετεί τα συμφέροντά της.

Η διαπλοκή, λοιπόν, έχει τη δυνατότητα να αναδεικνύει τους πολιτικούς πρωταγωνιστές σύμφωνα με τα δικά της πρότυπα. Ένα φαινόμενο που κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια είναι ο έλεγχος και η διαχείριση του λεγόμενου lifestyle. Είναι ένας τομέας που απευθύνεται σε χαμηλά κοινωνικά, οικονομικά και μορφωτικά στρώματα, τα επηρεάζει, τα ελέγχει και μέσα από αυτή τη διαδικασία έχει τη δυνατότητα να παρουσιάζει κατά διαστήματα πολιτικούς-προϊόντα του lifestyle, αλλά και να προβάλλει τα πολιτικά πρόσωπα της επιλογής της διαπλοκής προκειμένου να τους δίνεται άκοπα η δυνατότητα εκλογής.

 

Απουσία ιδεολογίας + lifestyle = Διαφθορά

Μετά το σκάνδαλο Καϊλή που ξέσπασε στις Βρυξέλλες, τελευταία γίνεται πολύς θόρυβος για τη διαφθορά των πολιτικών. Ουδεμία έκπληξη : όταν δεν υφίσταται αξιοκρατία, είναι νόμος ότι θα προκύψει διαφθορά.

Όταν δεν υφίσταται ικανότητα στην πολιτική ζωή της χώρας, οι επιπτώσεις είναι σαφείς στη διακυβέρνηση, στο νομοθετικό έργο, στο στρεβλό τρόπο καταμερισμού του πλούτου. Και δυστυχώς, ιδιαίτερα η νέα γενιά των πολιτικών εντάχθηκαν σε αυτό το χώρο με τη σημαία της ευκαιρίας για εύκολο και γρήγορο πλουτισμό και αναγνώριση, με την απληστία και όχι τη διάθεση προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο, ως το κυρίαρχο κίνητρό τους.

Επειδή έχω την ιδιοτροπία να παρακολουθώ εδώ και χρόνια τα τεκταινόμενα της πολιτικής και των πολιτικών, γνωρίζω το βίο και την πολιτεία της κ. Καϊλή που πρόσφατα η φήμη της ξεπέρασε τα σύνορα της πατρίδας μας και επί σειρά ημερών η Ευρώπη συζητά για τα κατορθώματά της.

Ελπίζω οι περισσότεροι να μην… πέσατε από τα σύννεφα, αφού η περίπτωση της κ. Καϊλή δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, αλλά αντίθετα πρόκειται για ένα «μοντέλο» που έχει πολλά αντίγραφα, αφού εντάχθηκε στην πολιτική από πολύ μικρή ηλικία με πλείστες προσωπικές φιλοδοξίες, βοηθούμενη από την εμφάνισή της. Προωθήθηκε από πολιτικούς κύκλους, πρωτίστως από το περιβάλλον του κ. Βαγγέλη Βενιζέλου. Και με μία «εξπρές» πορεία κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής σε εξαιρετικά νεαρή ηλικία αρχικά και εν συνεχεία να… ανοίξει τα φτερά της για την ευρωπαϊκή της καριέρα, εκλεγείσα ευρωβουλευτής.

Το προφίλ της κ. Καϊλή ήταν η ανεξέλεγκτη προβολή της στα διαπλεκόμενα ΜΜΕ, συνυφασμένη με ταξίδια, τηλεοπτικές εκπομπές, εκδηλώσεις lifestyle, ακριβά γούστα και μεγάλη ζωή. Είναι αυτό που λέει και το παλιό άσμα… την πλάνεψε η dolce vita. Με αυτόν τον τρόπο άλλωστε λειτουργεί η προωθητική διαδικασία του lifestyle σε διάττοντες αστέρες της πολιτικής.

Όταν όμως εισέρχεσαι στην πολιτική με αυτά τα εφόδια, όταν το βασικό σου μότο και κίνητρο είναι η γρήγορη και εύκολη ανέλιξη, πρόκειται για τον προθάλαμο της διαφθοράς, τον οποίο γρήγορα διάβηκε η κ. Καϊλή.

Επομένως, όπως έχω τονίσει επανειλημμένα στο παρελθόν και θα συνεχίσω για όσο μπορώ, πολιτική χωρίς ιδεολογία και συνείδηση δεν είναι στην πραγματικότητα πολιτική και έχει ολέθριες συνέπειες. Η λυσσαλέα καταπολέμηση των ιδεολογιών και η κλιμακούμενη παρακμή τους άλλωστε, αποτελεί μία από τις χειρότερες εξελίξεις των τελευταίων δεκαετιών. Αυτή η υπόθεση δεν μπορεί παρά να εξελιχθεί σε απληστία, διαφθορά και εγκληματική δράση. Μόνο κίνητρο ο πλουτισμός και η αναγνωρισιμότητα. Για το λαό και το κοινωνικό σύνολο βέβαια, ούτε λόγος…

 

Οι διεφθαρμένοι Ευρωπαίοι φίλοι μας…

Δυστυχώς βέβαια αυτές τις σκληρές αλήθειες, στην πατρίδα μας τις ζούμε στο έπακρο που έχει καταρρεύσει κάθε έννοια πολιτικού ήθους και αξιοπρέπειας δηλητηριάζοντας την πολιτική ζωή της χώρας.

Ωστόσο, μέσα και από τις πρόσφατες αποκαλύψεις και καθώς το θέμα βρίσκεται ακόμα στην επικαιρότητα και ξετυλίγεται το κουβάρι, δεν πάνε πίσω και οι φίλοι μας… στας Ευρώπας.

Επειδή πολλοί μπορεί να ασχολούνται με τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις, αλλά αντίστοιχοι θεσμοί στη Μητρόπολη της Ευρώπης να μας παραμένουν άγνωστοι – παρά το γεγονός ότι πλέον επηρεάζουν αποφασιστικά τις ζωές μας – τι διαπιστώνουμε τώρα που το σκάνδαλο διαφθοράς βγήκε στη φόρα;

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Ευρωκοινοβουλίου, 20.000 λομπίστες εργάζονται στο παρασκήνιο των διεργασιών του, προκειμένου να εκπροσωπούν συγκεκριμένα συμφέροντα και να επηρεάζουν τις αποφάσεις που λαμβάνουν τα ευρωπαϊκά όργανα. Σε αυτούς, προσθέστε και τους «ανεπίσημους» λομπίστες και καταλαβαίνετε την κατάσταση δούναι και λαβείν που επικρατεί στις Βρυξέλλες… Το χρήμα και η ισχύς είναι πάντα η βασική επιδίωξη.

Για να μη γενικεύω, υπάρχουν σίγουρα κάποιοι θεσμικοί παράγοντες που είναι πράγματι αφοσιωμένοι στο έργο τους και επιτελούν αποτελεσματικά τα καθήκοντά τους. Αλλά δυστυχώς πιστεύω – και νομίζω είναι μία γενικευμένη διαπίστωση – ότι πρόκειται για μία μικρή μειοψηφία, αφού η πλειοψηφία είναι εμποτισμένη με το νεποτισμό και τη διαφθορά.

Μας εξέπληξε ευχάριστα η άμεση κινητοποίηση των βελγικών αρχών στην περίπτωση της κ. Καϊλή και των συνεργατών της που τους έπιασαν στα πράσα. Η ετοιμότητα και τα αντανακλαστικά των δικαστικών αρχών ήταν πράγματι αξιέπαινα και αν επιχειρήσουμε σύγκριση με το ελληνικό δικαστικό σώμα, που έχει προβεί σε τόσα ολισθήματα τα τελευταία χρόνια, το πιο πιθανό είναι να… πέσουμε σε κατάθλιψη!

Είναι κάπως παρήγορο ότι στο κέντρο της Ευρώπης, αν κάποιος επιχειρήσει να ξεπεράσει κάποια όρια, υπάρχουν ακόμα ορισμένοι θεσμοί που λειτουργούν και είναι έτοιμοι να τον τιμωρήσουν για τις πράξεις του. Σε αντίθεση με την πατρίδα μας που η ατιμωρησία είναι θεσμός, για αυτό και τα μεγαλύτερα σκάνδαλα και εγκλήματα σε βάρος της χώρας και των πολιτών έχουν μείνει ατιμώρητα.

Αλλά η πραγματικότητα είναι ότι η υπόθεση της κ. Καϊλη ήταν μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Στην πραγματικότητα, οι κορυφαίοι ευρωπαϊκοί θεσμοί είναι ένα μίγμα ισχύος, συμφερόντων και εξουσίας, αποκομμένοι από τους ευρωπαϊκούς λαούς και με σαφές δημοκρατικό έλλειμμα.

Άλλωστε, μην ξεχνάμε ότι εδώ και χρόνια οι κεντρικοί ευρωπαϊκοί θεσμοί στιγματίζονται από το «φαινόμενο της περιστρεφόμενης πόρτας», με κορυφαίους Ευρωπαίους αξιωματούχους που είναι επιφορτισμένοι με την εποπτεία μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων, να λαμβάνουν θέσεις σε αυτά πριν και μετά το τέλος της θητείας τους, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτό του πρώην Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, ο οποίος μετά τη λήξη της θητείας του προσελήφθη από την Goldman Sachs, προκαλώντας εύλογα ερωτήματα για την ακεραιότητά του…

Συνεπώς, ούτε εις τας Ευρώπας έχουν λυθεί αυτά τα ζωτικής σημασίας θέματα για τον τρόπο διακυβέρνησης, αφού και εκεί υφίσταται σοβαρό έλλειμμα πολιτικής και πολιτικών.

 

Τι μπορούμε να κάνουμε; Ο Δεκάλογος του ψηφοφόρου

Το ζητούμενο είναι αν τελικά υπάρχει ελπίδα σε αυτήν την κατηφόρα. Δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος γιατί αυτήν την περίοδο που κατεδαφίζονται οι ιδεολογίες και το προσωπικό προτάσσεται του συλλογικού, ενώ ταυτόχρονα η υφήλιος συγκλονίζεται από παγκόσμιες γεωπολιτικές εξελίξεις που φέρνουν τα πάνω κάτω. Αυτή η συγκυρία λοιπόν, δύσκολα θα έχει καλή κατάληξη…

Βέβαια, η ιστορία διδάσκει ότι και στις χειρότερες στιγμές πάντα υπάρχουν τα αντανακλαστικά της επιβίωσης των λαών και των κοινωνιών. Ίσως να βρισκόμαστε στην αυγή μίας νέας πραγματικότητας που αλλάζει τον κόσμο ως προς τα κέντρα εξουσίας, ως προς τη συσσώρευση κεφαλαίων και τη γεωπολιτική ισχύ. Μακάρι να βρεθούν φωτισμένοι πολιτικοί που θα θέσουν διαφορετικές προτεραιότητες, για μία παγκόσμια κοινωνία λιγότερο κατακερματισμένη και περισσότερη ισορροπημένη και σταθερή, αφού ως γνωστόν πλούτος υπάρχει, αλλά το μεγάλο πρόβλημα είναι το δίκαιο μοίρασμά του…

Αυτή η παγκόσμια πραγματικότητα βέβαια, δεν αναιρεί τις ατομικές ευθύνες του καθενός. Άλλωστε, καλό είναι να επικεντρωνόμαστε σε αυτά που μπορούμε να επηρεάσουμε, συνεπώς ο καθένας από εμάς ας κοιταχτεί στον καθρέπτη και να αναρωτηθεί.

Οφείλουμε να είμαστε κοινωνικά ευαίσθητοι; Πρέπει να ανεβάσουμε το δείκτη της κοινωνικής προσφοράς και συμμετοχής; Μήπως τελικά πρέπει ο καθένας να αναθεωρήσει τις προτεραιότητές του και να θέσει ως πρώτο κριτήριο στην επιλογή των πολιτικών προσώπων την αξιοκρατία;

Εν όψει και των επικείμενων εκλογών, θα μου επιτρέψετε, κλείνοντας, να παραθέσω το… δεκάλογο του ψηφοφόρου, ανεξαρτήτως κομματικής προτίμησης. Δεν είναι περιοριστικός ο κατάλογος, ο καθένας ας προσθέσει όποιο κριτήριο θεωρεί ότι αξίζει, αρκεί να έχει κοινωνική χροιά και να αποσκοπεί στο γενικό καλό:

Η επιλογή των αυτοδημιούργητων που έχουν εργαστεί, έχουν συμμετάσχει ενεργά στην πραγματικότητα των πολιτών.

Να μην επιβραβεύουμε με την ψήφο μας όσους προβάλλονται συστηματικά από τα ΜΜΕ χωρίς να έχουν τίποτα ουσιαστικό να προσφέρουν

Δεν πρέπει κατά τη γνώμη μου να προτάσσεται πρώτα το ηλικιακό κριτήριο.

Προκειμένου να μπορέσει να κυβερνήσει αποτελεσματικά ένας πολιτικός, θα πρέπει να έχει δώσει δείγματα γραφής για να τον εμπιστευθεί ο πολίτης. Εν ολίγοις ψηφίζουμε υποψηφίους αναγνωρισμένους στο πεδίο τους.

Αποφεύγουμε αυτούς που μιλούν με φράσεις κλισέ (…σηκώνουμε τα μανίκια κ.ά.) και δεν αφήνουμε να παραπλανηθούμε από «μεγάλα λόγια» και «κούφιες υποσχέσεις». Επιλέγουμε προγράμματα απλά και εφαρμόσιμα.

Ψηφίζουμε αυτούς που μας πείθουν με το λόγο τους, που θα τους εμπιστευόμασταν σε μία προσωπική μας υπόθεση.

Επιλέγουμε ανθρώπους με σταθερό πολιτικό προσανατολισμό και όχι «αριβίστες» της πολιτικής που αλλάζουν χώρο και ιδεολογία ανάλογα με το τι εμπίπτει στο στενό προσωπικό τους συμφέρον.

Αξιολογούμε προσωπικές πρακτικές του κάθε υποψηφίου, όπως η στενή επαφή του με τους συμπολίτες του σε όλη την προηγούμενη περίοδο ( και όχι μόνο η «προεκλογική προσέγγιση»).

Ελέγχουμε την αξιοπιστία κάθε υποψηφίου, σε σχέση μάλιστα κυρίως με τις προηγούμενες δεσμεύσεις του και το κατά πόσο αυτές υλοποιήθηκαν. • Τέλος, επιτέλους, ψηφίζουμε… ικανότητα και όχι… επίθετο!

Σαράντος Φιλιππόπουλος




Καλό ταξίδι Ζάκη!

Έφυγε από κοντά μας σε ηλικία 80 ετών ο συνάδελφός μας Κυριαζής (Ζάκης) Τσέρκης, ο οποίος είχε υπηρετήσει στην Κατερίνη, την Αλεξανδρούπολη, τη Νάουσα ως εργαζόμενος και διευθυντής, τις Σέρρες ως διευθυντής, την Ερμού Θεσσαλονίκης ως διευθυντής, την Περιφερειακή Διεύθυνση Βορείου Ελλάδος και την Περιφερειακή Διεύθυνση Κρήτης και Δωδεκανήσων ως διευθυντής. Τον Ζάκη, όπως τον αποκαλούσαν οι δικοί του άνθρωποι και ήταν γνωστός στους συναδέλφους, διέκριναν το ήθος, η συνέπεια και η εργατικότητα. Άλλωστε, όπως γίνεται κατανοητό από τη μακρά και άκρως επιτυχημένη πορεία του στην τράπεζα, ήταν ένας εξαιρετικός συνάδελφος με βαθιά γνώση του αντικειμένου και όσοι συνάδελφοι είχαν την τιμή να συνυπηρετήσουν μαζί του θα τον θυμούνται πάντα με αγάπη και σεβασμό.

Η απώλειά του αφήνει δυσαναπλήρωτο κενό στη σύζυγό του Φωτεινή και τα αδέρφια του Απόστολο, Ευδοκία και Σοφία, οι οποίοι θα κρατήσουν ζωντανή τη μνήμη του αγαπημένου τους συζύγου και αδερφού.

Εκ μέρους σύσσωμης της Ιονικής Οικογένειας εκφράζουμε τα βαθιά μας συλλυπητήρια στους οικείους του εκλιπόντος.

Η εξόδιος ακολουθία του συναδέλφου έγινε στον ιερό ναό Αγίας Παρασκευής Γιαννιτσών και ακολούθησε η ταφή του στο κοιμητήριο Γιαννιτσών.

Καλό ταξίδι Ζάκη!