1

Aν οι χελώνες ήταν άνθρωποι – Ποίημα της συναδέλφισσας Σοφίας Τριανταφυλλίδου

Τη συναδέλφισσα Σοφία Τριανταφυλλίδου από τη Θεσσαλονίκη (κατάστημα Επταλόφου, Κέντρο Καταστημάτων, κατάστημα Αμπελοκήπων) και την εξαιρετική της πένα, την έχετε γνωρίσει μέσα από την αναδημοσίευση των ποιημάτων και διηγημάτων της στην ιστοσελίδα μας.

Η Σοφία έχει ανεξάντλητη έμπνευση και όσο συνεχίζει να γράφει, εμείς θα συνεχίσουμε να παρουσιάζουμε τις δημιουργίες της! Τα ευαίσθητα θέματα των ποιημάτων της συναδέλφισσας μπορούν να αγγίξουν τις ευαίσθητες χορδές, τις μύχιες σκέψεις και τα συναισθήματα όλων μας ανά πάσα στιγμή…


Aν οι χελώνες ήταν άνθρωποι

Aν οι χελώνες ήταν άνθρωποι,

θα είχαν το θάρρος να φανερώσουν από την πρώτη στιγμή το βαρύ φορτίο τους, πρωτού μας εγκλωβίσουν μέσα του.

Αν οι χελώνες ήταν άνθρωποι

θα είχαν το θάρρος να παραδεχτούν ότι αργούν στην ζωή τους για να αποφύγουν

κακοτοπιές, και αυτό επ’ ουδενί δεν σημαίνει ότι είναι αργόστροφες.

Αν οι χελώνες ήταν άνθρωποι, δεν θα υπήρχαν πλειστηριασμοί και αυτοκτονίες, γιατί οι χελώνες κουβαλούν το σπίτι τους και δεν το χρωστούν σε κανέναν.

Αν οι χελώνες ήταν άνθρωποι,

δεν θα πλήρωναν ενοίκιο και θέρμανση και το μόνο τους άγχος θα ήταν να εξασφαλίσουν την τροφή τους.

Αν οι χελώνες ήταν άνθρωποι, αυτός ο κόσμος θα ήταν πιο αργός, αλλά και πιο ξένοιαστος.

Αν τα χελωνάκια ήταν παιδιά, θα μεγάλωναν ανεξάρτητα και αυτόνομα χωρίς την καταστροφική υπερπροστασία των γονιών τους.

 

Σοφία Τριανταφυλλίδου

 




Αξιοκρατία και Πολιτική – Δύο έννοιες άρτια συνδεδεμένες, αλλά παντελώς αποκομμένες στην ελληνική πραγματικότητα

Αξιοκρατία (ορισμός) : η επιλογή, προώθηση ή επικράτηση εκείνων που αντικειμενικά είναι και θεωρούνται οι πιο άξιοι και ικανοί

Σαράντος Φιλιππόπουλος

Η απουσία αξιοκρατίας στην επιλογή των πολιτικών προσώπων που κυβερνούν την Ελλάδα αποτελεί ένα διαχρονικό και μείζον έλλειμμα στην πολιτική ζωή της χώρας μας, προερχόμενο μάλιστα από τις απαρχές του νεοελληνικού κράτους και το οποίο διατρέχει το σύνολο της σύγχρονης ιστορίας της πατρίδας μας.

Η παθογένεια αυτή έχει τις βαθιές ρίζες της στην απελευθέρωση της Ελλάδας, τότε που πολλοί από αυτούς που είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην Επανάσταση, θέλησαν να εξαργυρώσουν τις υπηρεσίες τους προς την πατρίδα λαμβάνοντας υψηλές θέσεις στον κρατικό μηχανισμό του νεοσύστατου ελληνικού κράτους. Αυτή η διαδικασία δούναι και λαβείν, το γνωστό ρουσφέτι και κυρίως ο εμποτισμός της ιδεολογίας του ρουσφετιού στις βάσεις του ελληνικού κράτους, εξελίχθηκε σε αυτό που ονομάζουμε «γκουβέρνο». Δηλαδή οι αξιωματούχοι του κρατικού μηχανισμού να έχουν το άτυπο αλλά ισχυρά εδραιωμένο προνόμιο να διορίζουν συγγενείς και φίλους… Μία κατάσταση που εν πολλοίς επικρατεί μέχρι και στις μέρες μας.

Δυστυχώς για αυτήν την παθογένεια ίσχυσε ο νόμος του Μέντελ της κληρονομικότητας. Για δεκαετίες ολόκληρες, οι ισχυρές ελληνικές οικογένειες μεταβιβάζουν το προνόμιο αυτό στους γόνους, τα ανίψια, τους εγγονούς τους και έπεται συνέχεια. Και βέβαια αυτό το φαινόμενο έχει τραγικές συνέπειες στην αποτελεσματικότητα της διακυβέρνησης του ελληνικού κράτους και, όπως πάντα, το μάρμαρο το πληρώνει πολύ ακριβά ο ελληνικός λαός, αφού ακόμα και αν ένας πολιτικός είχε πράγματι ικανότητες, δεν είναι σύνηθες (και φυσιολογικό) οι απόγονοί του να έχουν αντίστοιχες δυνατότητες και ικανότητες.

Τα πολιτικά σόγια μετεξελίχθηκαν σταδιακά σε πολιτικά… τζάκια και συνεχίζουν να ταλαιπωρούν για περίπου 2 αιώνες την ελληνική πολιτική ζωή. Παρά το γεγονός ότι κατά καιρούς το θέμα τίθεται στο επίκεντρο των παθογενειών της πολιτικής κατάστασης, δυστυχώς τα πολιτικά τζάκια ήταν πάντοτε διαπλεκόμενα με τα ΜΜΕ – παλαιότερα και σύγχρονα- και τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα και μάλιστα έχουν επιτύχει να είναι ισχυρά εδραιωμένα ακόμα και στη συνείδηση του απλού λαού, με αποτέλεσμα να τους δίνεται πάντα η δυνατότητα να επικρατήσουν σε βάρος της αξιοκρατίας της διακυβέρνησης της χώρας.

 

Διαπλοκή και lifestyle

Ένας ακόμα αναχρονιστικός, σημαντικός παράγοντας υποβάθμισης της ελληνικής πολιτικής ζωής που συμβάλλει στην αναξιοκρατία, είναι η ισχύς της εξουσίας και της διαπλοκής. Η εξουσία σήμερα είναι συνυφασμένη με τους έχοντες τα σκήπτρα στα ΜΜΕ, τους έχοντες μεγάλη οικονομική δύναμη, ουσιαστικά δηλαδή τους ολιγάρχες. Αυτή η διαδικασία κατάληψης και διατήρησης της εξουσίας με αυτόν τον τρόπο είναι που ονομάζουμε συνοπτικά διαπλοκή. Η διαπλοκή έχει τεράστια ισχύ, ελέγχει και ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις αναλόγως με το ποιος εξυπηρετεί τα συμφέροντά της.

Η διαπλοκή, λοιπόν, έχει τη δυνατότητα να αναδεικνύει τους πολιτικούς πρωταγωνιστές σύμφωνα με τα δικά της πρότυπα. Ένα φαινόμενο που κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια είναι ο έλεγχος και η διαχείριση του λεγόμενου lifestyle. Είναι ένας τομέας που απευθύνεται σε χαμηλά κοινωνικά, οικονομικά και μορφωτικά στρώματα, τα επηρεάζει, τα ελέγχει και μέσα από αυτή τη διαδικασία έχει τη δυνατότητα να παρουσιάζει κατά διαστήματα πολιτικούς-προϊόντα του lifestyle, αλλά και να προβάλλει τα πολιτικά πρόσωπα της επιλογής της διαπλοκής προκειμένου να τους δίνεται άκοπα η δυνατότητα εκλογής.

 

Απουσία ιδεολογίας + lifestyle = Διαφθορά

Μετά το σκάνδαλο Καϊλή που ξέσπασε στις Βρυξέλλες, τελευταία γίνεται πολύς θόρυβος για τη διαφθορά των πολιτικών. Ουδεμία έκπληξη : όταν δεν υφίσταται αξιοκρατία, είναι νόμος ότι θα προκύψει διαφθορά.

Όταν δεν υφίσταται ικανότητα στην πολιτική ζωή της χώρας, οι επιπτώσεις είναι σαφείς στη διακυβέρνηση, στο νομοθετικό έργο, στο στρεβλό τρόπο καταμερισμού του πλούτου. Και δυστυχώς, ιδιαίτερα η νέα γενιά των πολιτικών εντάχθηκαν σε αυτό το χώρο με τη σημαία της ευκαιρίας για εύκολο και γρήγορο πλουτισμό και αναγνώριση, με την απληστία και όχι τη διάθεση προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο, ως το κυρίαρχο κίνητρό τους.

Επειδή έχω την ιδιοτροπία να παρακολουθώ εδώ και χρόνια τα τεκταινόμενα της πολιτικής και των πολιτικών, γνωρίζω το βίο και την πολιτεία της κ. Καϊλή που πρόσφατα η φήμη της ξεπέρασε τα σύνορα της πατρίδας μας και επί σειρά ημερών η Ευρώπη συζητά για τα κατορθώματά της.

Ελπίζω οι περισσότεροι να μην… πέσατε από τα σύννεφα, αφού η περίπτωση της κ. Καϊλή δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, αλλά αντίθετα πρόκειται για ένα «μοντέλο» που έχει πολλά αντίγραφα, αφού εντάχθηκε στην πολιτική από πολύ μικρή ηλικία με πλείστες προσωπικές φιλοδοξίες, βοηθούμενη από την εμφάνισή της. Προωθήθηκε από πολιτικούς κύκλους, πρωτίστως από το περιβάλλον του κ. Βαγγέλη Βενιζέλου. Και με μία «εξπρές» πορεία κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής σε εξαιρετικά νεαρή ηλικία αρχικά και εν συνεχεία να… ανοίξει τα φτερά της για την ευρωπαϊκή της καριέρα, εκλεγείσα ευρωβουλευτής.

Το προφίλ της κ. Καϊλή ήταν η ανεξέλεγκτη προβολή της στα διαπλεκόμενα ΜΜΕ, συνυφασμένη με ταξίδια, τηλεοπτικές εκπομπές, εκδηλώσεις lifestyle, ακριβά γούστα και μεγάλη ζωή. Είναι αυτό που λέει και το παλιό άσμα… την πλάνεψε η dolce vita. Με αυτόν τον τρόπο άλλωστε λειτουργεί η προωθητική διαδικασία του lifestyle σε διάττοντες αστέρες της πολιτικής.

Όταν όμως εισέρχεσαι στην πολιτική με αυτά τα εφόδια, όταν το βασικό σου μότο και κίνητρο είναι η γρήγορη και εύκολη ανέλιξη, πρόκειται για τον προθάλαμο της διαφθοράς, τον οποίο γρήγορα διάβηκε η κ. Καϊλή.

Επομένως, όπως έχω τονίσει επανειλημμένα στο παρελθόν και θα συνεχίσω για όσο μπορώ, πολιτική χωρίς ιδεολογία και συνείδηση δεν είναι στην πραγματικότητα πολιτική και έχει ολέθριες συνέπειες. Η λυσσαλέα καταπολέμηση των ιδεολογιών και η κλιμακούμενη παρακμή τους άλλωστε, αποτελεί μία από τις χειρότερες εξελίξεις των τελευταίων δεκαετιών. Αυτή η υπόθεση δεν μπορεί παρά να εξελιχθεί σε απληστία, διαφθορά και εγκληματική δράση. Μόνο κίνητρο ο πλουτισμός και η αναγνωρισιμότητα. Για το λαό και το κοινωνικό σύνολο βέβαια, ούτε λόγος…

 

Οι διεφθαρμένοι Ευρωπαίοι φίλοι μας…

Δυστυχώς βέβαια αυτές τις σκληρές αλήθειες, στην πατρίδα μας τις ζούμε στο έπακρο που έχει καταρρεύσει κάθε έννοια πολιτικού ήθους και αξιοπρέπειας δηλητηριάζοντας την πολιτική ζωή της χώρας.

Ωστόσο, μέσα και από τις πρόσφατες αποκαλύψεις και καθώς το θέμα βρίσκεται ακόμα στην επικαιρότητα και ξετυλίγεται το κουβάρι, δεν πάνε πίσω και οι φίλοι μας… στας Ευρώπας.

Επειδή πολλοί μπορεί να ασχολούνται με τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις, αλλά αντίστοιχοι θεσμοί στη Μητρόπολη της Ευρώπης να μας παραμένουν άγνωστοι – παρά το γεγονός ότι πλέον επηρεάζουν αποφασιστικά τις ζωές μας – τι διαπιστώνουμε τώρα που το σκάνδαλο διαφθοράς βγήκε στη φόρα;

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Ευρωκοινοβουλίου, 20.000 λομπίστες εργάζονται στο παρασκήνιο των διεργασιών του, προκειμένου να εκπροσωπούν συγκεκριμένα συμφέροντα και να επηρεάζουν τις αποφάσεις που λαμβάνουν τα ευρωπαϊκά όργανα. Σε αυτούς, προσθέστε και τους «ανεπίσημους» λομπίστες και καταλαβαίνετε την κατάσταση δούναι και λαβείν που επικρατεί στις Βρυξέλλες… Το χρήμα και η ισχύς είναι πάντα η βασική επιδίωξη.

Για να μη γενικεύω, υπάρχουν σίγουρα κάποιοι θεσμικοί παράγοντες που είναι πράγματι αφοσιωμένοι στο έργο τους και επιτελούν αποτελεσματικά τα καθήκοντά τους. Αλλά δυστυχώς πιστεύω – και νομίζω είναι μία γενικευμένη διαπίστωση – ότι πρόκειται για μία μικρή μειοψηφία, αφού η πλειοψηφία είναι εμποτισμένη με το νεποτισμό και τη διαφθορά.

Μας εξέπληξε ευχάριστα η άμεση κινητοποίηση των βελγικών αρχών στην περίπτωση της κ. Καϊλή και των συνεργατών της που τους έπιασαν στα πράσα. Η ετοιμότητα και τα αντανακλαστικά των δικαστικών αρχών ήταν πράγματι αξιέπαινα και αν επιχειρήσουμε σύγκριση με το ελληνικό δικαστικό σώμα, που έχει προβεί σε τόσα ολισθήματα τα τελευταία χρόνια, το πιο πιθανό είναι να… πέσουμε σε κατάθλιψη!

Είναι κάπως παρήγορο ότι στο κέντρο της Ευρώπης, αν κάποιος επιχειρήσει να ξεπεράσει κάποια όρια, υπάρχουν ακόμα ορισμένοι θεσμοί που λειτουργούν και είναι έτοιμοι να τον τιμωρήσουν για τις πράξεις του. Σε αντίθεση με την πατρίδα μας που η ατιμωρησία είναι θεσμός, για αυτό και τα μεγαλύτερα σκάνδαλα και εγκλήματα σε βάρος της χώρας και των πολιτών έχουν μείνει ατιμώρητα.

Αλλά η πραγματικότητα είναι ότι η υπόθεση της κ. Καϊλη ήταν μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Στην πραγματικότητα, οι κορυφαίοι ευρωπαϊκοί θεσμοί είναι ένα μίγμα ισχύος, συμφερόντων και εξουσίας, αποκομμένοι από τους ευρωπαϊκούς λαούς και με σαφές δημοκρατικό έλλειμμα.

Άλλωστε, μην ξεχνάμε ότι εδώ και χρόνια οι κεντρικοί ευρωπαϊκοί θεσμοί στιγματίζονται από το «φαινόμενο της περιστρεφόμενης πόρτας», με κορυφαίους Ευρωπαίους αξιωματούχους που είναι επιφορτισμένοι με την εποπτεία μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων, να λαμβάνουν θέσεις σε αυτά πριν και μετά το τέλος της θητείας τους, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτό του πρώην Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, ο οποίος μετά τη λήξη της θητείας του προσελήφθη από την Goldman Sachs, προκαλώντας εύλογα ερωτήματα για την ακεραιότητά του…

Συνεπώς, ούτε εις τας Ευρώπας έχουν λυθεί αυτά τα ζωτικής σημασίας θέματα για τον τρόπο διακυβέρνησης, αφού και εκεί υφίσταται σοβαρό έλλειμμα πολιτικής και πολιτικών.

 

Τι μπορούμε να κάνουμε; Ο Δεκάλογος του ψηφοφόρου

Το ζητούμενο είναι αν τελικά υπάρχει ελπίδα σε αυτήν την κατηφόρα. Δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος γιατί αυτήν την περίοδο που κατεδαφίζονται οι ιδεολογίες και το προσωπικό προτάσσεται του συλλογικού, ενώ ταυτόχρονα η υφήλιος συγκλονίζεται από παγκόσμιες γεωπολιτικές εξελίξεις που φέρνουν τα πάνω κάτω. Αυτή η συγκυρία λοιπόν, δύσκολα θα έχει καλή κατάληξη…

Βέβαια, η ιστορία διδάσκει ότι και στις χειρότερες στιγμές πάντα υπάρχουν τα αντανακλαστικά της επιβίωσης των λαών και των κοινωνιών. Ίσως να βρισκόμαστε στην αυγή μίας νέας πραγματικότητας που αλλάζει τον κόσμο ως προς τα κέντρα εξουσίας, ως προς τη συσσώρευση κεφαλαίων και τη γεωπολιτική ισχύ. Μακάρι να βρεθούν φωτισμένοι πολιτικοί που θα θέσουν διαφορετικές προτεραιότητες, για μία παγκόσμια κοινωνία λιγότερο κατακερματισμένη και περισσότερη ισορροπημένη και σταθερή, αφού ως γνωστόν πλούτος υπάρχει, αλλά το μεγάλο πρόβλημα είναι το δίκαιο μοίρασμά του…

Αυτή η παγκόσμια πραγματικότητα βέβαια, δεν αναιρεί τις ατομικές ευθύνες του καθενός. Άλλωστε, καλό είναι να επικεντρωνόμαστε σε αυτά που μπορούμε να επηρεάσουμε, συνεπώς ο καθένας από εμάς ας κοιταχτεί στον καθρέπτη και να αναρωτηθεί.

Οφείλουμε να είμαστε κοινωνικά ευαίσθητοι; Πρέπει να ανεβάσουμε το δείκτη της κοινωνικής προσφοράς και συμμετοχής; Μήπως τελικά πρέπει ο καθένας να αναθεωρήσει τις προτεραιότητές του και να θέσει ως πρώτο κριτήριο στην επιλογή των πολιτικών προσώπων την αξιοκρατία;

Εν όψει και των επικείμενων εκλογών, θα μου επιτρέψετε, κλείνοντας, να παραθέσω το… δεκάλογο του ψηφοφόρου, ανεξαρτήτως κομματικής προτίμησης. Δεν είναι περιοριστικός ο κατάλογος, ο καθένας ας προσθέσει όποιο κριτήριο θεωρεί ότι αξίζει, αρκεί να έχει κοινωνική χροιά και να αποσκοπεί στο γενικό καλό:

Η επιλογή των αυτοδημιούργητων που έχουν εργαστεί, έχουν συμμετάσχει ενεργά στην πραγματικότητα των πολιτών.

Να μην επιβραβεύουμε με την ψήφο μας όσους προβάλλονται συστηματικά από τα ΜΜΕ χωρίς να έχουν τίποτα ουσιαστικό να προσφέρουν

Δεν πρέπει κατά τη γνώμη μου να προτάσσεται πρώτα το ηλικιακό κριτήριο.

Προκειμένου να μπορέσει να κυβερνήσει αποτελεσματικά ένας πολιτικός, θα πρέπει να έχει δώσει δείγματα γραφής για να τον εμπιστευθεί ο πολίτης. Εν ολίγοις ψηφίζουμε υποψηφίους αναγνωρισμένους στο πεδίο τους.

Αποφεύγουμε αυτούς που μιλούν με φράσεις κλισέ (…σηκώνουμε τα μανίκια κ.ά.) και δεν αφήνουμε να παραπλανηθούμε από «μεγάλα λόγια» και «κούφιες υποσχέσεις». Επιλέγουμε προγράμματα απλά και εφαρμόσιμα.

Ψηφίζουμε αυτούς που μας πείθουν με το λόγο τους, που θα τους εμπιστευόμασταν σε μία προσωπική μας υπόθεση.

Επιλέγουμε ανθρώπους με σταθερό πολιτικό προσανατολισμό και όχι «αριβίστες» της πολιτικής που αλλάζουν χώρο και ιδεολογία ανάλογα με το τι εμπίπτει στο στενό προσωπικό τους συμφέρον.

Αξιολογούμε προσωπικές πρακτικές του κάθε υποψηφίου, όπως η στενή επαφή του με τους συμπολίτες του σε όλη την προηγούμενη περίοδο ( και όχι μόνο η «προεκλογική προσέγγιση»).

Ελέγχουμε την αξιοπιστία κάθε υποψηφίου, σε σχέση μάλιστα κυρίως με τις προηγούμενες δεσμεύσεις του και το κατά πόσο αυτές υλοποιήθηκαν. • Τέλος, επιτέλους, ψηφίζουμε… ικανότητα και όχι… επίθετο!

Σαράντος Φιλιππόπουλος




Ένα… συναδελφικό ποίημα από το συνάδελφο Γιώργο Στρούζα μαζί με τις ευχές του για τη νέα χρονιά!

Ο… αειθαλής συνάδελφος Γιώργος Στρούζας (Σύνταγμα, Ναυαρίνου Πειραιά) συνεχίζει να μας κάνει την τιμή να μας εμπιστεύεται προς δημοσίευση τις δημιουργίες του. Κι εμείς, αντίστοιχα, θα του αποδίδουμε διαρκώς το θαυμασμό μας που στα 90 του χρόνια είναι ακόμα ενεργός και συνεχίζει να εμπνέεται και να δημιουργεί!

Ιδιαίτερα μάλιστα σήμερα, που δημοσιεύουμε το ποίημα που μας απέστειλε και είναι εμπνευσμένο και αφιερωμένο σε όλους τους συναδέλφους της Ιονικής για τις ευχές της νέας χρονιάς!

Είναι σίγουρα οι καλύτερες ευχές που θα μπορούσε να στείλει σε όλους εμάς ο Γιώργος και με τη σειρά μας του ανταποδίδουμε και του ευχόμαστε να συνεχίσει να είναι υγιής, δυναμικός και δημιουργικός!


 ΣΤΙΣ  ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΣΕΣ  ΚΑΙ  ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ

ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΥΣ

 

Θα  ήθελα  σε  όλους  σας

και  στις  οικογένειές  σας,

να  δώσω

ευχές  από  καρδιάς,

 

Ο  νέος  χρόνος  να  είναι

ευλογημένος,

από  πίκρες  και  πόνο

απαλλαγμένος

 

Όλοι  μαζί

ας  ζωντανέψουμε

τις  αναμνήσεις  τις  παλιές,

δίνουν  τροφή

στις  συμπεριφορές

τις  τωρινές,

 

Με  συναδέλφους  συντροφιά

φίλους  και  συνεργάτες

στη  δουλειά,

ένοιωθες  της  οικογένειας

την  ζεστασιά.

 

Ως  παλιός

συνταξιούχος και εγώ,

νοιώθω την ανάγκη

μαζί σας  να  επικοινωνήσω,

τις  όμορφες  στιγμές

που  πέρασα  κοντά σας,

νοερά  να  ξαναζήσω.

 

Στιγμές  που  δεν  μπορούν

να  ξεχαστούν,

είτε  από  την  μνήμη

να  σβηστούν.

 

Ατέλειωτες  ώρες

καθισμένοι  στο  γκισέ,

ζούσαμε  μαζί

της  δουλειάς,

τις  πίκρες  και  χαρές.

 

Καμιά  φορά,

το  κλίμα  γινότανε  βαρύ,

αν  συνάδελφος

στη  σύνταξη είχε  βγει,

μας  έλειπε  πολύ,

τα  μάτια  όλων

στη  θέση  την  κενή.

 

Ήταν  ο  διπλανός  μας,

άνθρωπος  ο  δικός μας,

πολλά  χρόνια

στο  πλευρό  μας.

 

Το  καλημέρα  το  πρωί

το  γεια  σας  του  μεσημεριού,

ήταν  όμορφη  συμπεριφορά,

πολιτισμού.

 

Οι  πιο  πολλοί

δεν  έτυχε  να  γνωριστούμε,

όμως  σαν  συνάδελφοι

ο  ένας  τον  άλλον  σεβόμαστε

και  εκτιμούμε.

 

Το  χέρι  δίνω

μ’ αγάπη  και  σεβασμό,

αν  κάποιον

άθελά  μου  έβλαψα,

συγγνώμη  του  ζητώ.

 

Αν  μπορούσα

το  χέρι  σας  να  σφίξω,

στον  κάθε  έναν  χωριστά

θα  ήτανε  για  μένα

δώρο  Θεού  χαράς.

  

ΧΡΟΝΙΑ  ΠΟΛΛΑ

ΚΑΛΗ  ΧΡΟΝΙΑ

 

Με  εκτίμηση

Ο  συνάδελφός σας,

από  τη  Ζάκυνθο, το  Φιόρο  του  Λεβάντε.

  

Γιώργος  Στρούζας

 

 

 

 




Γενικοί και « Γενικοί» …γενικώς ! – Του συνάδελφου Δημήτρη Κουκουζή

Ο συνάδελφος Δημήτρης Κουκουζής (ο οποίος υπηρέτησε στη Διεύθυνση Δικαστικού της τράπεζας και μάλιστα ήταν επί σειρά ετών Υποδιευθυντής) από το Λευκοχώρι Γορτυνίας, σας είναι βεβαίως γνωστός μέσα από τα πολύ όμορφα κείμενά του που προσεγγίζουν τα ήθη και τα έθιμα του τόπου μας με έναν ιδιαίτερο τρόπο, μεταφέροντάς μας με τρυφερότητα, νοσταλγία, αλλά και χιούμορ το αυθεντικό τους νόημα.

Σήμερα θα σας παρουσιάσουμε ένα διαφορετικό κείμενό του, με περισσότερο πολιτικό χαρακτήρα, παρά λαογραφικό. Βεβαίως, σε αυτό εκφράζονται μόνο οι προσωπικές απόψεις του συναδέλφου και άλλωστε ο ίδιος, στο σημείωμα που συνόδευε το κείμενό του αναφέρει ότι δεν πρέπει ποτέ να προχωράμε σε γενικεύσεις. Η ιστοσελίδα μας, ως τόπος ελεύθερης ανάπτυξης ιδεών των συναδέλφων, δημοσιεύει το κείμενο και ανεξάρτητα αν πολλοί συμφωνείτε ή διαφωνείτε με την οπτική του, εμείς με τη σειρά μας του ευχόμαστε Χρόνια Πολλά, Καλή Χρονιά, με Υγεία για τον ίδιο και την οικογένειά του.  


MIA  ΦΟΡΑ  KAI  ENA  KAIΡΟ

 

                                    Γενικοί και « Γενικοί» …γενικώς !.

 

Ο Πρώτος κ.  «Γενικός»

Τοποθετήθηκε από την κυβέρνηση. Ήταν του κόμματος. Ανέμενε αρκετά χρόνια μία θέση ανάλογη των κομματικών του προσόντων. Πρόεδρος ή Γενικός Διευθυντής σε μία ΔΕΚΟ. Τα κατάφερε τελικά……. ελέω Πρωθυπουργού. Δεν χρειάζονταν άλλα προσόντα. Αρκούσαν τα κομματικά. Με το που ενθρονίστηκε στη ΔΕΚΟ φρόντισε να έχει αυτοκίνητο  με οδηγό,  δύο ιδιαίτερες γραμματείς με 2-3 τηλεφωνικές γραμμές, γραφείο μεγάλο και επιπλωμένο, κλητήρα στην είσοδο του γραφείου του , καθαρίστρια για το γραφείο του κ.λ.π. Άλλαξε κουρτίνες , ζήτησε πίνακες επωνύμων ζωγράφων , η γραμματέας του παρήγγειλε λουλούδια στο ανθοπωλείο, κάθισε αναπαυτικά στη πολυτελή νεοκλασική καρέκλα του νεοκλασικού κτηρίου και από μέσα του αναφώνησε : « o αγώνας τώρα δικαιώνεται » Η ειρωνία της τύχης ήταν ότι στο ίδιο γραφείο είχε υπηρετήσει προ ετών ένας άλλος πραγματικός Γενικός Διευθυντής . Αυστηρός, ικανός, ακομμάτιστος, αξιοσέβαστος , εργασιομανής, «κέρβερος » της εταιρίας του. Καμμία σύγκριση μεταξύ του παλιού αυθεντικού Γενικού και του νέου «Γενικού».

Αμέσως λοιπόν ο κ.  «Γενικός»  σαν έτοιμος από καιρό , απέκτησε Λουδοβίκειο νοοτροπία. Μιλούσε με όποιον ήθελε, απαντούσε στα τηλέφωνα σε όποιον ήθελε, δεχόταν στο γραφείο του όποιον ήθελε. Έδινε λόγο μόνο στον πρωθυπουργό. Δηλαδή σε κανένα.

Από τις πρώτες του έννοιες ήταν να βρει τον κατάλληλο δικηγόρο της νομικής υπηρεσίας της ΔΕΚΟ . Δεν τον ήθελε να μάθει ποιες κρίσιμες δικαστικές υποθέσεις χειρίζεται , ούτε αν οι μεγάλες δικαστικές διαφορές  κερδίζονται στα Δικαστήρια από τη ΔΕΚΟ .Αυτό που τον ενδιέφερε ήταν να τον ρωτήσει και να μάθει τί έπρεπε να κάνει για μία προσωπική του υπόθεση , εργατοασφαλιστικής φύσεως, από προηγούμενη υπηρεσία του σε άλλη ΔΕΚΟ . Ήθελε δηλαδή να λύσει προσωπικό του θέμα με τις δωρεάν υπηρεσίες του « υφισταμένου » του δικηγόρου της νέας  ΔΕΚΟ.

Ο Δικηγόρος , όπως ήταν φυσικό, ανέλαβε πρόθυμα  να μελετήσει την υπόθεση του κυρίου Γενικού Διευθυντού του και να ενεργήσει τα δέοντα προς το συμφέρον του.    Παρά το γεγονός ότι οι εκκρεμείς δικαστικές υποθέσεις  που χειριζόταν ο δικηγόρος ήταν μείζονος νομικής σημασίας και μεγάλου ενδιαφέροντος για τη ΔΕΚΟ ,  εν τούτοις ο κ. «Γενικός»   ουδέποτε ενδιαφέρθηκε να ενημερωθεί από τον δικηγόρο για τη νομική πορεία τους. Έτσι μία ημέρα ο δικηγόρος  παρέστη σε μία κρίσιμη δίκη σε μεγάλο Δικαστήριο του Πειραιά υπερασπιζόμενος το συμφέρον και τις αποφάσεις της ΔΕΚΟ . Όλοι είχαν ενδιαφέρον να μάθουν πώς πήγε αυτή η δίκη διότι κρινόταν η νομιμότητα μιας απόφασης της Διοίκησης και του κ. Γενικού. Όλα τα στελέχη της ΔΕΚΟ αγωνιούσαν για την έκβασή της ,  εκτός από τον κ. «Γενικό»  . Ο οποίος με το που ήλθε ο δικηγόρος στο γραφείο  του,  τον κάλεσε μέσω της γραμματέως του  στο γραφείο του. Ο δικηγόρος υπέλαβε ότι θα ήθελε  να ενημερωθεί πώς πήγε η κρίσιμη για τη ΔΕΚΟ αυτή δίκη, τί πιθανότητα είχαμε να κερδίσουμε , πώς πήγε στο ακροατήριο ο εξετασθείς μάρτυρας-στέλεχοος της ΔΕΚΟ κ.λ.π. Ήταν έτοιμος να εκθέσει στο κ. «Γενικό»  τη διαδικασία της δίκης , το νομικό διακύβευμα της υπόθεσης, τις προτάσεις και τα έγγραφα που κατατέθησαν, τί πρέπει να κάνουν  κ.λ.π.

Ο κ.  «Γενικός»   με το που είδε τον δικηγόρο ,  αντί να ζητήσει άμεση ενημέρωση+ για τη διεξαχθείσα σοβαρή δίκη , του είπε με ύφος προϊσταμένου προς υφιστάμενο υπάλληλο : « μου φαίνεται πως δεν ενδιαφέρεσαι για το θέμα μου ,  που σου ανέθεσα. Δεν μου είπες τι έκανες και τι αποτέλεσμα είχαμε ». Πριν συνέλθει από την δυσάρεστη αυτή έκπληξη ο δικηγόρος , του εξήγησε ότι η υπόθεση θέλει τρέξιμο, δεν  είναι απλή και ότι προσπαθεί να την προωθήσει αλλά προηγούνται οι επείγουσες και κρίσιμες υποθέσεις της ΔΕΚΟ , που ο ίδιος χειριζόταν.

Ο κ. «Γενικός»   δεν γνώριζε ότι την ημέρα εκείνη διεξαγόταν μία κρίσιμη δίκη στο Πειραιά , όπου εκρίνετο η νομιμότητα μιάς δικής του αποφάσεως. Μα και να την γνώριζε δεν έδειξε ενδιαφέρον για την έκβασή της.  Ο άνθρωπος ήλθε να παραστήσει τον « Γενικό », να εισπράξει την πλούσια αντιμισθία του και να χαρεί τη νομή της εξουσίας του , κατά  τις εντολές που του είχαν δώσει αυτοί που τον διόρισαν. Δεν ήλθε να σώσει την ΔΕΚΟ , η οποία στη συνέχεια εξαγοράστηκε από τον ιδιωτικό τομέα. Να σημειωθεί ότι οι πλείστες τότε ΔΕΚΟ ήταν ζημιογόνες

 

Ο Δεύτερος κ. Γενικός

Η μοίρα το έφερε ο ίδιος δικηγόρος να φύγει από την άνω ΔΕΚΟ (μετά την εξαγορά της) και να προσφέρει τις νομικές του υπηρεσίες σε νέα μεγάλη εταιρία του ιδιωτικού τομέα. Εδώ ο κ. Γενικός είχε καθημερινή συνεργασία με το δικηγόρο και ενδιαφερόταν άμεσα για την δικαστική πορεία των υποθέσεων της εταιρίας που αυτός χειριζόταν με επιτυχία στα Δικαστήρια. Τον σεβόταν , τον συμβουλευόταν, εκτιμούσε τις επιστημονικές του  γνώσεις και την πολύχρονη εμπειρία  του και γενικά τον θεωρούσε σπουδαίο ισότιμο συνεργάτη του και όχι υφιστάμενό του . Εκτίμησε ιδιαίτερα  το όλο έργο του και τον αντάμειψε πλουσιοπάροχα για την ευδόκιμη και επιτυχημένη υπηρεσία του. Μαζί με το δικηγόρο του ο κ. Γενικός αγωνιζόταν για τα συμφέροντα της εταιρίας τους , συνεργάζονταν αρμονικά για το καλύτερο δικαστικό αποτέλεσμα των υποθέσεών τους και γενικά  σε πνεύμα  αγαστής συνεργασίας και ευγενικής συμπεριφοράς προώθησαν τα  κοινά συμφέροντα τους. Βεβαίως και συμβουλευόταν και για  τις προσωπικές του υποθέσεις τον δικηγόρο του , ο οποίος με προθυμία τον συμβούλευε και του παρείχε τις νομικές του υπηρεσίες. Υπήρχε αμοιβαίος σεβασμός, ευγένεια και αλληλοεκτίμηση. Και μία ευχάριστη και  πρωτόγνωρη για το δικηγόρο έκπληξη. Ο κ. Γενικός φρόντισε και έμαθε την ημερομηνία γεννήσεώς  του και τον πήρε ο ίδιος (χωρίς διαμεσολάβηση της γραμματέως του) στο τηλέφωνο να του ευχηθεί Χρόνια Πολλά ! Ο δικηγόρος δεν πίστευε στα αυτιά του ! Ποτέ του στα τόσα χρόνια της δικηγορίας του (πάνω από 40) δεν βρέθηκε άλλος Γενικός Διευθυντής (από τους πολλούς με τους οποίους συνεργάστηκε) να του ευχηθεί την ημέρα των γενεθλίων του ! Πράξη ανθρώπινη, ευγενική, συγκινητική και πρωτόγνωρη.. 

 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Οι δύο Γενικοί Διευθυντές είχαν μία μεγάλη διαφορά που επηρέασε την πολιτεία τους και την συμπεριφορά τους . Αντιπροσώπευαν δύο διαφορετικούς κόσμους.

Ο πρώτος είχε δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία ,  διορισμένος με πολιτικά κριτήρια σε μία ΔΕΚΟ του Δημόσιου Τομέα για συγκεκριμένη διάρκεια θητείας . Διορίστηκε να περάσει και να αμειφθεί καλά, να εκτελέσει τις εντολές του Υπουργού ή του Πρωθυπουργού και να φύγει όποτε του πουν, χωρίς να λογοδοτεί πουθενά. Τους υπαλλήλους τους έβλεπε σαν υπηκόους !

Ο δεύτερος  διεύθυνε μια εταιρία ιδιωτικού τομέα ,  με διαρκή θητεία  , με όρεξη για συνεχή και εντατική δουλειά και επιτυχία ελεγχόμενος καθημερινά  από την Διοίκηση και ελέγχων τους συνεργάτες του για το κοινό καλό όλων των εργαζομένων της εταιρίας του. Έθετε στόχους προόδου, λογοδοτούσε ,ήταν πρώτος μεταξύ ίσων και έβλεπε τους υπαλλήλους ως χρήσιμους συνεργάτες , σεβαστούς και πολύτιμους, ανταμείβοντάς τους αναλόγως. Όσοι έτυχε να έχουμε εργαστεί και στον Δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα γνωρίζουμε πολύ καλά τη διαφορά νοοτροπίας και εργασίας μεταξύ των δύο αυτών τομέων.

Οι Γενικοί γενικώς δεν είναι γενικά οι ίδιοι !

 

Δεκέμβρης του 2022

 

Ο ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ (κατά κόσμον Δημήτρης Κουκουζής)

 




Ανοιχτή Επιστολή στους ελληνικούς και ευρωπαϊκούς θεσμούς για τη διαφθορά, την ατιμωρησία και την απαξίωση των θεσμών που οδηγούν την Ελλάδα στη σήψη και την παρακμή! – Το “ξέπλυμα” των σκανδάλων βρώμισε τον τόπο και θέριεψε το τέρας! – Του συνάδελφου Σαράντου Φιλιππόπουλου

Κυρίες – Κύριοι,

Είμαστε οι Σύλλογοι που εκπροσωπούν τους εργαζόμενους και συνταξιούχους που προέρχονται από την πρώην Ιονική Τράπεζα. Με την παρούσα, θέλουμε να σας επιστήσουμε την προσοχή σε ένα μείζον θέμα που ουσιαστικά αφορά άμεσα τη λειτουργία της δικαιοσύνης και κατ’ επέκταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα. Τη διαφθορά, την ατιμωρησία των υπεύθυνων των τεράστιων σκανδάλων που έχουν πλήξει τη χώρα από τις αρχές του 21ου αιώνα και τη συνεπαγόμενη απαξίωση των θεσμών που συνιστούν τεράστιο κίνδυνο για τη δημοκρατία. Και να τονίσουμε προς πάσα κατεύθυνση ότι έφτασε η ώρα για γενικευμένη αφύπνιση, πριν να είναι πολύ αργά…


Το “ξέπλυμα” των σκανδάλων

βρώμισε τον τόπο και θέριεψε το τέρας!

Η ελληνική κοινωνία δοκιμάζεται επανειλημμένα και συνεχόμενα. Η λεγόμενη κρίση δεν έχει παρέλθει και 13 χρόνια μετά, συνεχίζουμε να την αντιμετωπίζουμε. Οι πολίτες όλα αυτά τα χρόνια βίωσαν ανέχεια και ανασφάλεια. Πείνα και κρύο. Άνθρωποι έχασαν τα σπίτια τους. Άλλοι τις εργασίες ή τις επιχειρήσεις τους. Οι αυτοκτονίες έφτασαν σε επίπεδα ρεκόρ, την ίδια ώρα που παιδιά λιποθυμούσαν στα προαύλια των σχολείων από ασιτία. Η ανεργία έφτασε στα ύψη, μία πραγματική μάστιγα, ιδιαίτερα για τους νέους της πατρίδας μας. Εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστευσαν και διαπρέπουν στο εξωτερικό, αντί να προσφέρουν τις υπηρεσίες και τις ικανότητές τους στην Ελλάδα. Οικογένειες με μικρά παιδιά. Νέοι με υψηλότατο επίπεδο σπουδών. Όλοι τους βρέθηκαν στο ναδίρ.

Στην Ελλάδα που δοκιμάστηκε και οδηγήθηκε στην – οικονομική, πολιτική και κυριότερα θεσμική και κοινωνική – χρεοκοπία με την ανατροπή της ζωής εκατομμυρίων συμπολιτών μας που στοχοποιήθηκαν και βρέθηκαν σε απόγνωση, που το επίπεδο διαβίωσης του λαού μας περνά μέσα από Συμπληγάδες, ταυτόχρονα φτάσαμε σε ακραίες καταστάσεις επίσημα δημοσιοποιημένης απαξίωσης της πολιτικής και των θεσμών.

Η ελληνική κοινωνία δοκιμάστηκε επανειλημμένα και με πολιτικά σκάνδαλα. Με την επιδεικτική ατιμωρησία. Με την ανοχή στα λόμπι. Τις δολοφονίες και επιθέσεις σε «αντιφρονούντες». Είδε την ακροδεξιά στροφή της. Την παρακμή των θεσμών της. Τον ακρωτηριασμό της δικαιοσύνης και της δημοκρατίας. Τη λογοκρισία και παρέμβαση στον Τύπο.

Τίποτα από αυτά όμως δεν σημειώθηκε απότομα ή τυχαία. Δεν είναι τυχαίο που η ελληνική κοινωνία οδηγείται στα τάρταρα της κοινωνικής συνοχής, τη διάρρηξη του θεσμού της οικογένειας, την αύξηση της εγκληματικότητας, ενώ οι φασιστικές φωνές υψώνονται πάνω από τις συνειδήσεις μας… Και την ίδια ώρα, κανένα «επίσημο» ραντάρ δεν μπορεί να εντοπίσει την πραγματική αιτία του κακού.

Οι αιτίες όμως στην πραγματικότητα υπάρχουν εδώ και χρόνια, είναι βαθύτατα ριζωμένες δυστυχώς και δημιούργησαν σταδιακά τις 2 δεκαετίες που προηγήθηκαν της κρίσης, το τέρας που μας καταπλάκωσε (καθόλου «ξαφνικά», όπως αρέσκονται αρκετοί να υποστηρίζουν).

Και η απάντηση σε αυτές τις παθογένειες σίγουρα δεν βρίσκεται στη συντηρητικοποίηση που παρατηρείται στην ελληνική κοινωνία. Αντίθετα, η διέξοδος είναι η επιστροφή στις αξίες του ανθρωπισμού, η πρόνοια για τις ασθενέστερες τάξεις και το αίσθημα της κανονικότητας που βεβαίως θα επέλθει με τη σοβαρή λειτουργία κυβέρνησης και θεσμών και την ανάκτηση της αξιοπιστίας των πολιτών προς τη λειτουργία ενός κράτους δικαίου.

 

Σκάνδαλα… χωρίς ενόχους!

Δέκα χρόνια μετά την κορύφωση της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης και τη μετάλλαξη σε κρίση χρέους, με ακραίο θύμα την Ελλάδα, έχουν ξεχαστεί οι «κορώνες» για αξιοκρατία και λειτουργία των θεσμών.

Από τη «φούσκα» του Χρηματιστηρίου μέχρι τα «μαύρα ταμεία» της Siemens, οι αθωωτικές αποφάσεις επαναφέρουν στο προσκήνιο τις δυσλειτουργίες του πολιτικού και δικαστικού συστήματος στη διερεύνηση πολύκροτων υποθέσεων.

Ενώ μετά την αποκάλυψη κάθε σκανδάλου οι εκπρόσωποι του συνόλου του δημοκρατικού, πολιτικού φάσματος πάντοτε υπερθεμάτιζαν ότι θα «έμπαινε το μαχαίρι στο κόκκαλο» (αλλά δυστυχώς αυτή η φράση έχει χάσει το νόημά της στην Ελλάδα), ότι θα παραπέμπονταν όλοι οι εμπλεκόμενοι και θα χυνόταν άπλετο φως, η κατάληξη ήταν σχεδόν πάντα η ίδια : Μηδέν εις το πηλίκον, όλοι αθώοι και κανένας ένοχος!

Η πιο πρόσφατη ιστορία με τα «μαύρα ταμεία» της Siemens, που κατέληξε στην απαλλαγή όλων όσοι κάθισαν στο εδώλιο, λόγω καθυστερήσεων μέχρι παραγραφής, δυστυχώς, δεν είναι η εξαίρεση του κανόνα. Ξεφυλλίζοντας κανείς τις σελίδες της νεότερης ποινικής ιστορίας στη χώρα μας βρίσκει και άλλες τέτοιες υποθέσεις. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς…

 

Η φούσκα του αιώνα

Το μεγαλύτερο, ίσως, σκάνδαλο στη νεότερη ιστορία της Ελλάδας είναι αυτό της φούσκας του χρηματιστηρίου. Που αν θέλουμε να αποδώσουμε πολιτικές ευθύνες σε αυτούς που γιγάντωσαν τη φούσκα, παραπλανώντας τον ελληνικό λαό που εν μία νυκτί έγιναν όλοι χρηματιστές, είναι τεράστιες οι ευθύνες του τότε πρωθυπουργού κ. Κωνσταντίνου Σημίτη και του τότε Υπουργού Οικονομίας κ. Γιάννου Παπαντωνίου, οι οποίοι χειρίστηκαν την υπόθεση με άθλιο τρόπο, έχοντας δημιουργήσει εν γνώσει τους μία εικονική πραγματικότητα, αφήνοντας απροστάτευτους όλους τους Έλληνες που προσέτρεξαν στο… λαϊκό καπιταλισμό και καταληστεύτηκαν.

Το αποτέλεσμα ήταν να χειραγωγηθούν ακραία το χρηματιστήριο και οι μετοχές και να γίνουν πρωτοφανείς απάτες σε βάρος των παραπλανημένων πολιτών. Παρότι εμπλέκονταν πολλοί σε αυτό το τεράστιο σκάνδαλο που ζημίωσε τον ελληνικό λαό – αφού πόσες και πόσες οικογένειες έχασαν τους κόπους μιας ζωής σε λίγες ώρες – και θα έπρεπε να είχαν αποκαλυφθεί οι ένοχοι της παραπλάνησης σε όλα τα επίπεδα και να αποδοθεί δικαιοσύνη, άπαντες κρίθηκαν… λευκές περιστερές και επέστρεψαν στις δραστηριότητές τους…

Αυτό το σκάνδαλο άνοιξε έναν κύκλο ατιμωρησίας από τις αρχές του 21ου αιώνα που συνεχίζεται μέχρι τις ημέρες μας. Την ίδια περίπου διαδρομή και εξέλιξη είδαμε σε όλα τα μεγάλα σκάνδαλα που ταλαιπώρησαν και συγκλόνισαν έκτοτε την ελληνική κοινωνία.

Πόσα ακόμα ατιμώρητα σκάνδαλα να αντέξει ο βασανισμένος λαός; Μετά από τη λεηλασία της χώρας από το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου που αθωώθηκαν όλοι, μετά από την υπόθεση της Novartis που κανείς δεν παραπέμφθηκε, το σκάνδαλο των εξοπλιστικών προγραμμάτων που μαινόταν για δεκαετίες και εν τέλει την «πλήρωσαν» ελάχιστοι ενώ τη γλύτωσαν όλοι οι υπόλοιποι, το σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων και πιο παλιά την υπόθεση του Βατοπεδίου που όλοι «την έβγαλαν λάδι», αλλά και τόσα ακόμα μικρά και μεγάλα σκάνδαλα που έχουν συγκαλυφθεί τα τελευταία χρόνια, έρχεται τώρα η υπόθεση Siemens που συνεχίζει έναν κύκλο ντροπής για την ελληνική Πολιτεία και Δικαιοσύνη.

Για να μη φτάσουμε και στα τεράστια σκάνδαλα, τα οποία όλοι γνωρίζουμε λίγο πολύ και δεν πήραν ποτέ το δρόμο της δικαιοσύνης, είτε γιατί ενδύθηκαν ένα μανδύα νομιμότητας, είτε γιατί – ακόμα τουλάχιστον – κανείς δεν τα παρέπεμψε στη δικαιοσύνη.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, το μεγαλύτερο σκάνδαλο σε βάρος συλλήβδην του ελληνικού λαού στη σύγχρονη ιστορία της χώρας, με προεξάρχουσα την ανακεφαλαιοποίηση της Τράπεζας Πειραιώς όπου θα έπρεπε δεδομένα να είχε παρέμβει Εισαγγελέας ή ακόμα και το σκάνδαλο του ξεπουλήματος των κόκκινων δανείων, που επίσης δεν «συγκίνησε» τη δικαιοσύνη.

 

Το τέρας της ατιμωρησίας

Στη χώρα που τιμωρείται ο καστανάς που δεν είχε άδεια και η καθαρίστρια που παραποίησε το απολυτήριο δημοτικού για να βγάλει μεροκάματο, όσοι εμπλέκονται σε τεράστια σκάνδαλα που ζημίωσαν την ελληνική Πολιτεία και τον ελληνικό λαό, έχουν τον τρόπο να βγαίνουν «ατσαλάκωτοι»… Σε μεγάλες υποθέσεις που αποδεδειγμένα έχουν ζημιώσει οικονομικά και ηθικά το Δημόσιο και έχουν προσβάλει το κοινό αίσθημα, διακρίνεται μία περίεργη χειραγώγηση για την οποία φέρει τεράστια ευθύνη η Πολιτεία που έχει αφήσει ασύδοτους οικονομικούς και επιχειρηματικούς κύκλους, αλλά και δικαστικούς λειτουργούς.

Η απόφαση παραγραφής λόγω καθυστερήσεων, όμως, των αδικημάτων των εμπλεκομένων στην υπόθεση της Siemens ξεχείλισε το ποτήρι, αφού σε αυτή τη σκοτεινή υπόθεση (όσο ελάχιστες στη σύγχρονη ιστορία), που πριν από 16 χρόνια είχε προκαλέσει δικαιολογημένα σάλο και αρκετοί από τους εμπλεκόμενους ομολόγησαν ενοχή, εν τέλει κάποιοι αφέθηκαν να χειραγωγήσουν την ελληνική δικαιοσύνη και φρόντισαν στο τέλος να αποδοθούν όλοι εκ νέου ως λευκές περιστερές στην ελληνική κοινωνία, λόγω παραγραφής!

Η Δικαιοσύνη σε κρίσιμες αποφάσεις εμφανίζεται να βρίσκεται σε δυσαρμονία με τις απαιτήσεις της κοινωνίας για την τιμωρία των πραγματικών ενόχων αντικοινωνικών πράξεων, αφήνοντας μια πολύ πικρή γεύση ατιμωρησίας στους πολίτες, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται ρωγμές στο κράτος δικαίου και να διαλύεται – δικαίως δυστυχώς ως ένα βαθμό – η εμπιστοσύνη του πολίτη στο πολιτικό και δικαστικό σύστημα, δηλαδή ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα.

Η ατιμωρησία όσων διαχειρίζονται την εξουσία, όχι μόνο την εκτελεστική αλλά και τη νομοθετική και τη δικαστική, έχει φτάσει σε ένα πρωτοφανές επίπεδο. Η διαφθορά και η έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς και τους εκφραστές τους οδηγεί σε ανωμαλίες που πληγώνουν βαθιά το πολιτικό σύστημα και την κοινωνία μας.

Η ιστορία μας έχει διδάξει ότι όποιοι παίζουν συστηματικά με τους θεσμούς, την εμπιστοσύνη και τα όρια της υπομονής και της νοημοσύνης των πολιτών, συμβάλλουν στο φούντωμα του λαϊκισμού και στη δημιουργία τερατογενέσεων.

Αλήθεια, τι παράδειγμα δίνεται από την ατιμωρησία στη νεολαία που πολλές φορές της ασκούμε υπερβολική κριτική όταν φτάνει στα άκρα τις αντιδράσεις της; Όταν μάλιστα δυστυχώς, για πολλούς λόγους, πιθανόν θα βρεθούμε ενώπιον μίας μεγάλης κοινωνικής έκρηξης το επόμενο διάστημα και σίγουρα μία από τις αιτίες θα είναι ο χειρισμός αυτών των υποθέσεων που ντροπιάζουν την πατρίδα και τους θεσμούς.

 

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Για αυτήν την τραγική κατάσταση σήψης και παρακμής που αναδύεται από τα έγκατα της ελληνικής δημοκρατίας και κοινωνίας, ευθύνες φέρουν άπαντες όσοι ενεπλάκησαν άμεσα ή έμμεσα στο «ξέπλυμα» αυτών των σκανδάλων που όμως… βρώμισαν τον τόπο!

Δυστυχώς, αυτό το φαινόμενο είναι ένα σαράκι που κατατρώει τα σωθικά της ελληνικής κοινωνίας και των θεσμών της σε όλα τα επίπεδα. Κάνει τους πολίτες να νιώθουν ανήμποροι απέναντι στο «τέρας», απαξιώνει τους πάντες και τα πάντα και εν τέλει προκαλεί όλες εκείνες τις παθογένειες που αναφέρθηκαν στην αρχή της παρούσης και γιγαντώνονται μέρα με τη μέρα, οδηγώντας μας με μαθηματική ακρίβεια σε ένα γκρίζο παρόν και ένα ακόμα πιο δυσοίωνο μέλλον!

Η σαπίλα και ο οχετός που διαχέονται στην ελληνική κοινωνία δεν ήρθαν ως κεραυνός εν αιθρία, αλλά είναι αποτέλεσμα μίας πολυετούς απαξίωσης του συνόλου των θεσμών της ελληνικής κοινωνίας που δυστυχώς έχει πιάσει πάτο. Παρά τη φαινομενική νηνεμία και την απόλυτη ησυχία που μας «ταΐζουν» τα ΜΜΕ, ο απλός λαός «βράζει» και είναι βέβαιο ότι ένα γεγονός θα είναι αρκετό για να υπάρξει κοινωνική έκρηξη που θα σαρώσει τα πάντα, όπως είχε γίνει αντίστοιχα το Δεκέμβριο του 2008.

Δεν κρούουμε απλά το κώδωνα ενός μελλοντικού κινδύνου. Η ζοφερή πραγματικότητα είναι ήδη εδώ, μας κυκλώνει στην καθημερινότητά μας και κάτι πρέπει να αλλάξει άμεσα γιατί πλέον μας οδηγεί σε ασφυξία!

Είναι άμεση αναγκαιότητα και θα υπάρξει μία ομόθυμη απαίτηση του λαού ότι δεν πάει άλλο! ΩΣ ΕΔΩ!

 

Αφετηρία αφύπνισης

Ένα ακόμα αποτύπωμα της θλιβερής, παρακμιακής κατάστασης που βιώνουμε είναι ότι θεσμοί που βρίσκονται στη βάση της δημοκρατίας μας και μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό κοινωνικό ρόλο, όπως ο συνδικαλισμός και η τοπική αυτοδιοίκηση, μοιάζουν να έχουν αφοπλιστεί λόγω της παρατεταμένης απαξίωσης και της δυσπιστίας του κόσμου, με αποτέλεσμα να μην έχουν κατορθώσει – ακόμα και όταν το προσπαθούν – να δημιουργήσουν προϋποθέσεις και αξιώσεις για τη γενικευμένη επαναφορά, πριν να οδηγηθούμε σε τραγικά αδιέξοδα.

Το ίδιο συμβαίνει και με τις δικαστικές ενώσεις, άλλα σωματεία, καθώς επίσης και σπουδαίες προσωπικότητες που θα έπρεπε να πρωτοστατήσουν σε μία διαδικασία έγερσης, αλλά μετά λύπης διαπιστώνω μόνο αφωνία και αδράνεια…

Λόγω της ενασχόλησής μας με το συνδικαλισμό, έχουμε την τύχη να επικοινωνούμε καθημερινά με συναδέλφους από όλη την Ελλάδα. Μετά την εξοργιστική εξέλιξη και της υπόθεσης Siemens, πολλοί συνάδελφοι επικοινώνησαν μαζί με τους Συλλόγους μας για να μας εκφράσουν την αγανάκτησή τους και την ανησυχία τους για ένα ακόμα σκάνδαλο που φαίνεται ότι οι εμπλεκόμενοι θα μείνουν ατιμώρητοι.

Επειδή το συνδικαλιστικό κίνημα έχει χρέος να πρωτοστατεί στους λαϊκούς αγώνες κάθε είδους, θεωρούμε ότι έχει φτάσει η ώρα, όλοι μαζί, να υλοποιήσουμε τη διάσημη ρήση του Νίκου Καζαντζάκη ότι «η πιο όμορφη στιγμή της θεωρίας είναι η πράξη».

Εμείς στους Συλλόγους τους Ιονικής προτιθέμεθα να μην αφήσουμε αυτήν την κατάσταση σήψης να εξελίσσεται χωρίς αντίδραση και στα πρόσφατα Δ.Σ. των Συλλόγων μας θέσαμε ένα χρονοδιάγραμμα δράσης και αφύπνισης για την υπόθεση αυτή.

Συνεπώς, εμείς πιστεύουμε ότι ο κάθε θεσμός που είναι ακόμα «ζωντανός» στην ελληνική κοινωνία, πρέπει να προτάξει αυτό το θέμα ώστε να υπάρξει μία αφετηρία που ενδεχομένως μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις να εξελιχθεί σε ένα τσουνάμι που θα απαιτήσει από όλους τους φορείς της Πολιτείας να θέσουν τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων, να αναζητηθούν ευθύνες σε όσους συμμετείχαν σε αυτά τα ανοσιουργήματα και πράγματι – επιτέλους – να μπει το μαχαίρι βαθιά στο κόκκαλο!

Μόνο ενωμένοι, όλοι μαζί πρέπει και μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτήν την πρόκληση, απαιτώντας να ριχθεί άπλετο φως σε αυτές τις υποθέσεις, άσχετα αν υφίστανται παραγραφές, είτε μέσω της δικαιοσύνης, είτε μέσω της ερευνητικής δημοσιογραφίας, είτε με κάθε άλλο τρόπο, ώστε να αποκαλυφθούν οι υπεύθυνοι για το ναυάγιο της υπόθεσης και αν μη τι άλλο αφενός μεν να υπάρξει μία ηθική δικαίωση του ελληνικού λαού, αφετέρου δε να αποτελέσει τη σπίθα αφύπνισης του κόσμου από την παθητικότητα και την αδιαφορία, που θα είναι πάντα ο χειρότερος εχθρός της προόδου, της προοπτικής και της εξέλιξης.

Αισθανόμαστε ως ελάχιστη υποχρέωση να αποστείλουμε την παρούσα ανοιχτή επιστολή στους θεσμικούς και κοινωνικούς παράγοντες της χώρας, τα συνδικαλιστικά σωματεία, τις συνταξιουχικές οργανώσεις και τα κόμματα της Βουλής, αλλά και στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στους αρμόδιους Επίτροπους εκφράζοντας την αγανάκτηση του ελληνικού λαού, ζητώντας την άμεση παρέμβαση και της Ε.Ε..

Καλούμε άπαντες να ενεργοποιηθούν γιατί πλέον αυτή η χώρα και οι πολίτες της δεν μπορούμε να αντέξουμε άλλο. Έχοντας περάσει δια πυρός και σιδήρου, έχοντας απαξιωθεί όλα αυτά τα χρόνια της ακραίας κρίσης, δεν απομένει τίποτα άλλο από τον επερχόμενο εθνικό ακρωτηριασμό. Και η ιστορία μας έχει διδάξει ότι όταν οι Έλληνες ήταν σε διχασμό και σε κατάσταση παρακμής, τότε υπέστησαν τις πιο σοβαρές ήττες.

Εμείς με τις ελάχιστες δυνάμεις μας, κινούμε αυτή τη διαδικασία και ελπίζουμε να βρούμε κι άλλους συνοδοιπόρους ώστε να ξεκινήσουμε μία – αρχικά – παναθηναϊκή συγκέντρωση-απαίτηση-διεκδίκηση με την ελπίδα ότι θα εξελιχθεί σε πανελλήνια, ενάντια στα φαινόμενα διαφθοράς που μαστίζουν τη χώρα μας, πλήττουν και δυσφημίζουν την πατρίδα μας, τραυματίζουν την ενότητα των Ελλήνων και προσβάλλουν την αξιοπρέπειά μας, έχοντας σαν στόχο την αφύπνιση και λειτουργία των θεσμών στην Ελλάδα.

Πολλοί μας χαρακτηρίζουν ρομαντικούς και ονειροπόλους. Τους απαντάμε, καλύτερα ρομαντικοί, παρά μοιραίοι…

Σαράντος Φιλιππόπουλος

 




«ΚΙΒΩΤΟΣ – Περισυναγωγή Γλωσσικού Ιδιώματος Πωγωνίου – Θεσπρωτίας και Βορείου Ηπείρου» – Το νέο συγγραφικό έργο του συνάδελφου Βασιλείου Μήτση

Συναδέλφισσες – Συνάδελφοι,

Όπως γνωρίζετε, χαιρόμαστε πάντοτε να δημοσιεύουμε τις δημιουργικές προσπάθειες συναδέλφων (ή και των στενών συγγενών τους) που ξεφεύγουν από τα στενά τραπεζικά πλαίσια και η αλήθεια είναι ότι οι Ιονικάριοι, που πάντοτε είχαμε μία ξεχωριστή κουλτούρα και έφεση προς τις τέχνες και τα γράμματα, μας έχουν προσφέρει πολλές τέτοιες ευκαιρίες.

Είναι λοιπόν μεγάλη χαρά και τιμή μας που σήμερα θα σας παρουσιάσουμε το λεξικό που έγραψε ο συνταξιούχος συνάδελφός μας Βασίλης Μήτσης. Ο Βασίλης, ο οποίος υπηρέτησε στη Βρυώνη Πειραιώς, τη Φίλωνος Πειραιώς, την Άνδρο, τα Τρίκαλα, την Καλαμπάκα, τη Μητροπόλεως Συντάγματος, το Κερατσίνι και στα καταστήματα Θεσσαλονίκης Πύλης Αξιού, Δραγούμη, Ερμού και Διοικητηρίου, έχει στο βιογραφικό του κι άλλα συγγραφικά έργα, μεταξύ των οποίων και «Το Εκδοτικό Προνόμιο της Ιονικής Τράπεζας (1839-1920)», το οποίο μάλιστα εκδόθηκε από την Ιονική Τράπεζα στην Αθήνα το 1987.

Στο νέο του δημιούργημα που ονομάζεται «ΚΙΒΩΤΟΣ – Περισυναγωγή Γλωσσικού Ιδιώματος Πωγωνίου – Θεσπρωτίας και Βορείου Ηπείρου» (Εκδόσεις Ελίκρανον – Αθήνα 2022), ο εξ Ηπείρου ορμώμενος συνάδελφος έχει συγκεντρώσει σε ένα τετράτομο λεξικό περισσότερα από 30.000 λήμματα τα οποία βρίσκονταν σε καθημερινή χρήση μέχρι το 1949. Όπως μας πληροφορεί στο ενημερωτικό σημείωμα που μας απέστειλε:

«Οι ιδιωματικές λέξεις που έχουν αρχαία ελληνική ρίζα ξεπερνούν τις 10.000! Οι τέσσερις τόμοι του λεξικού προσεγγίζουν τις 2.730 σελίδες. Κάθε ιδιωματική λέξη συνοδεύεται από ερμηνεία, πλούσια παραδείγματα χρήσης, παροιμιώδεις φράσεις, αινίγματα, ευχές, κατάρες, στίχους δημοτικών τραγουδιών και ετυμολογία. Οι ξενόφερτες λέξεις εκτός από την ερμηνεία τους ετυμολογούνται σε όλες τις βαλκανικές γλώσσες, στην τουρκική, στις λατινογενείς γλώσσες των μεσογειακών χωρών, στη λατινική και στην αρχαία ελληνική γλώσσα. Τέτοια εργασία γίνεται για πρώτη φορά. Το παραπάνω λεξικό αποτελεί αληθινό έργο ζωής αφενός γιατί περισώζει τον ανεκτίμητο γλωσσικό μας πλούτο και αφετέρου γιατί αποδεικνύει ότι στην Ήπειρο μιλιέται η πιο καθαρή ελληνική γλώσσα, η οποία αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της πολιτισμικής μας κληρονομιάς και οφείλουμε να τη διαφυλάξουμε».

https://www.facebook.com/mitromitsis/posts/pfbid0hZ6nDrnejxAYyjjwt6orraC4qRMsGVJCgcJVZx6GAi36eDMtmgCd5erLbxEuoBBtl

Ευχαριστούμε το συνάδελφο για την ενημέρωση, του ευχόμαστε να συνεχίσει το έργο του και επειδή βεβαίως πρόκειται για μία πολύ ενδιαφέρουσα προσπάθεια, είμαστε σίγουροι ότι πολλοί από εσάς θα σπεύσετε να το προμηθευτείτε!




Ανάγνωση σωμάτων – Ένα ποίημα της Σοφίας Μαρωνίδη

Επειδή έχουμε αρκετό καιρό να δημοσιεύσουμε ένα από τα υπέροχα ποιήματα της «πρέσβειρας πολιτισμού της Ιονικής», αγαπητής Σοφίας Μαρωνίδη και με την αφορμή της παρουσίας της στην εκδρομή μας σε Ιταλία-Γαλλία-Ισπανία, σήμερα σας παρουσιάζουμε την «Ανάγνωση Σωμάτων» της Σοφίας. Όπως πάντα, τα λόγια είναι περιττά, αφού η υπέροχη πένα της Σοφίας «μιλά» από μόνη της :

 

* ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΣΩΜΑΤΩΝ

Διαβάζονται τα σώματα!

.

Αρκεί κάποιος να ξέρει ανάγνωση.

Και γραμματική βέβαια…

για να εντοπίζει τα λάθη τους.

.

Να βρίσκει τί μέρος του λόγου

είναι η κάθε τους λέξη,

αν κλίνεται,

πού τονίζεται

και να καταλαβαίνει το νόημά τους.

.

Διαβάζονται τα σώματα!

.

Αρκεί ο αναγνώστης

αν τα διαβάζει φωναχτά,

να έχει όμορφη φωνή.

Να ανασαίνει στα κόμματα

και να σταματάει στις τελείες τους.

.

Να εκτιμάει την καλλιγραφία τους

και να γυρίζει προσεκτικά τις σελίδες τους

δίχως να τις τσαλακώνει.

.

Θέλουν απαλό άγγιγμα οι λέξεις που πονάνε.

.

Διαβάζονται τα σώματα!

.

Έχουν επίθετα

προθέσεις

και Ουσιαστικά,

όμως γερνούν σαν ρήματα

αφού

με όλους τους χρόνους έχουνε

στενό αλισβερίσι…

.

Σοφία Μαρωνίδη




«Τα μάτια του αλόγου μου». Η συγκινητική ιστορία ενός στρατιώτη που έχασε το άλογό του κυνηγώντας Ιταλούς στην Αλβανία… – Από το facebook της συναδέλφισσας Λευκοθέας Λέκκα

Πολλές φορές ορισμένοι μιλούν για τον πόλεμο με ευκολία. Πιθανώς επειδή δεν τον έχουν ζήσει και δεν μπορούν να διανοηθούν τη φρίκη του.

Ωστόσο, όταν κάποιες φορές φτάνει αυτή η ώρα, όπως έγινε με το ιστορικό «ΟΧΙ» των Ελλήνων το 1940, οι μαχητές με όλο τους το σθένος υπερασπίζονται τα ιδανικά τους. Η φρίκη όμως παραμένει και σίγουρα οι εικόνες και οι θύμησες από το πεδίο των μαχών, δεν μπορούν ποτέ να ξεχαστούν από όσους βρέθηκαν σε τέτοιες καταστάσεις.

Τα ερεθίσματα είναι αμέτρητα και όπως αποδεικνύει η ακόλουθη συγκλονιστική ιστορία, στη μάχη επιβίωσης, σύντροφος μπορεί να αποδειχθεί οποιοσδήποτε και οτιδήποτε.

Η συναδέλφισσά μας Λευκοθέα Λέκκα, η οποία υπηρέτησε στη Διεύθυνση Μηχανογράφησης, τη Διεύθυνση Γενικών Λειτουργιών, τη Διεύθυνση Λογιστηρίου, τη Διεύθυνση Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και τη Διεύθυνση Συστημάτων Πληροφορικής, η οποία είναι ιδιαίτερο ενεργή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, παρουσίασε στη σελίδα της στο facebook την ανάμνηση ενός ιππέα, που δεν μπόρεσε ποτέ να ξεχάσει τις τελευταίες ματιές του αχώριστου συντρόφου του… του αλόγου του…



Ο πολεμικός ανταποκριτής της εφημερίδας “Ακρόπολις” Σπύρος Τριανταφύλλου περιγράφει την ιστορία του Ψαρή. Του αλόγου που δεν άντεξε τις κακουχίες και άφησε την τελευταία του πνοή σε ένα χαντάκι στην Αλβανία.

Η ιστορία δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα στις 9 Μαρτίου 1941.

Γράφει ο Τριανταφύλλου:

« Σ’ ένα χωριό στην πλαγιά του Μόροβα, στο σπίτι ενός Αλβανού χριστιανού που καταλύσαμε ένα βράδυ βρεθήκαμε στρατιώτες όλων των όπλων και σοφέρ ακόμα. Ρώτησα έναν που είχε λάβει μέρος στην ιστορική μάχη της Πίνδου:

Συνάδελφε, ποιο πράγμα δε θα λησμονήσεις ποτέ από αυτόν τον πόλεμο;

Ήταν ιππέας ο συνάδελφος. Με κοίταξε, σκάλισε λίγο με την τσιμπίδα τη φωτιά, που έκαιε μπρος μας και μ’ απάντησε:

Τα μάτια του αλόγου μου…

Και συνέχισε:

Κυνηγούσαμε μέρες τους Ιταλούς. Τους βγάλαμε από τα μέρη μας που είχαν μπει και τους ακολουθούσαμε μέσα στο διαολότοπο, την Αλβανία. Τα άλογά μας τσακισμένα από την κούραση δυσκολευόντουσαν τώρα από τα χιόνια και τους γκρεμούς. Είδα πολλά που πέφτανε και τους συναδέλφους να τα χαϊδέουν λίγο και να τ’ αφήνουν εκεί που έπεφταν για να συνεχίσουν το κυνήγι των Ιταλών πεζή. Ήρθε και η σειρά του δικού μου. Σ’ ένα χαντάκι σκεπασμένο με χιόνι, τόσο που να μη φαίνεται ο Ψαρής μού κόλλησε. Πήδησα από τη σέλα. Το άλογο προσπαθούσε να σηκωθεί αλλά δε μπόρεσε κι έπεσε ολότελα. Πεινασμένο μουσκεμένο ως το κόκκαλο, ταλαιπωρημένο από το αδιάκοπο τρέξιμο πάνω στα κατσάβραχα ήταν γραφτό του να μείνει εκεί. Μάζεψα τα πράγματα που είχα στη σέλα για ν’ ακολουθήσω κι εγώ με τα πόδια τους άλλους. Το χάιδεψα λίγο στο σβέρκο και το φίλησα. Και κίνησα.

Σε λίγα βήματα γύρισα να το ιδώ για τελευταία φορά. Μπορεί να ήταν ζώο, αλλά ήταν ο σύντροφός μου στον πόλεμο. Είχαμε δει μαζί τόσες φορές τον θάνατο, είχαμε περάσει μαζί μερόνυχτα ζωής τέτοιας που δε λησμονιέται ποτέ. Και το είδα να με κοιτάζει που έφευγα. Τι ματιά ήταν αυτή, βρε παιδιά… Πόσο παράπονο, πόση λύπη φανέρωνε..Μ’ έπιασε κλάμα. Αλλά δεν πρόλαβαν ν’ ανέβουν δάκρυα στα μάτια μου. Ο πόλεμος δεν αφήνει καιρό για τέτοια. Σε μια στιγμή σκέφτηκα να το σκοτώσω. Δε βάσταξε όμως η καρδιά μου. Και το άφησα εκεί. Με κοίταζε ως που χάθηκα πίσω από το βράχο…»

Πηγή : www.mixanitouxronou.gr/




Η V Μεραρχία Κρητών στο αλβανικό μέτωπο – Από το facebook του συνάδελφου Γιάννη Αννουσάκη

Το έπος του ’40, το πανθομολογούμενο «ΟΧΙ» του ελληνικού λαού στους εισβολείς, γέννησε ήρωες και έγραψε λαμπρές σελίδες ιστορίας για την Ελλάδα.

Αυτοί οι ήρωες, όπως πάντα, ήταν ως επί το πλείστον απλοί άνθρωποι, που κλήθηκαν σε μία κρίσιμη στιγμή να δώσουν όλο τους το είναι. Και κατόρθωσαν, σε μία μαύρη περίοδο της ανθρωπότητας, να αποδείξουν στον κόσμο πώς νικιέται ο φασισμός!

Οι μαχητές εκδίωξαν τους Ιταλούς εισβολείς και όλες οι περιοχές της Ελλάδας μπορούν να περηφανεύονται για την ανδρεία και τον ηρωισμό που επέδειξαν οι συντοπίτες τους.

Εμείς σήμερα, κατόπιν σχετικής δημοσίευσης του συνάδελφου Γιάννη Αννουσάκη (που υπηρέτησε στη Φίλωνος, το Κεντρικό, τη Διεύθυνση Μεγάλων Επιχειρήσεων, τη Διεύθυνση Γενικού Λογιστηρίου, τη Διεύθυνση Διοικητικού, τη Διεύθυνση Οικονομικών Υπηρεσιών, τη Διεύθυνση Οικονομικού Ελέγχου και Λογιστικών Συμφωνιών και πλέον δραστηριοποιείται επί σειρά ετών ως Πρόεδρος του ΙΝστιτούτου ΚΑταναλωτών Κρήτης) θα εστιάσουμε στην ιστορική 5η μεραρχία Κρητών, η οποία έδωσε το παρών σε όλα τις μεγάλες μάχες του ελληνισμού από τους Βαλκανικούς Πολέμους μέχρι το Έπος του ’40, καταφέροντας τεράστιες νίκες. Οι ήρωες Κρήτες δε θα μπορούσαν να λείψουν από αυτό το ιστορικό επίτευγμα σε βάρος των Ιταλών εισβολέων. Η V Μεραρχία Κρητών, στο κύκνειο άσμα της καθόσον δε συγκροτήθηκε έκτοτε ξανά, έκανε περήφανη για μία ακόμα φορά την Κρήτη και όλη την Ελλάδα.


Η V Μεραρχία Κρητών στο αλβανικό μέτωπο

Η V Μεραρχία Κρήτης συγκροτήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1912. Έλαβε μέρος σε όλους τους εθνικούς πολέμους που έγιναν από το 1912 μέχρι σήμερα. Συγκεκριμένα, στον Α’ Βαλκανικό πόλεμο (1912-13), στον Β΄ Βαλκανικό πόλεμο (1913), στον Α΄ Παγκόσµιο πόλεµο (1914-18), στη Μικρασιατική εκστρατεία (1919 – 1922) και στον Ελληνο – Ιταλικό πόλεµο (1940 – 1941). Έµβληµα της Μεραρχίας είναι ο Μινωικός Ταύρος µε τη φράση “ΕΠΙΚΡΑΤΕΕΙΝ ή ΑΠΟΛΛΥΣΘΑΙ”.

Οι δυνάμεις που συγκροτούσαν την V Μεραρχία και η μεταφορά στο Μέτωπο

Η V Μεραρχία, που μετέβη στο Αλβανικό Μέτωπο, αποτελούνταν από το 14ο (με έδρα τα Χανιά), το 43ο (με έδρα το Ηράκλειο) και το 44ο (με έδρα το Ρέθυμνο) Συντάγματα Πεζικού, το V Σύνταγμα πυροβολικού της Σούδας, το Λόχο Σκαπανέων και Διαβιβαστών, το Στρατιωτικό Νοσοκομείο Χανίων και άλλους σχηματισμούς. Λίγο καιρό αργότερα, τον Απρίλιο του 1941, στη δύναμη της V Μεραρχίας προστέθηκαν και 3000 Κρήτες που μόλις είχαν ολοκληρώσει τη βασική τους εκπαίδευση.

Μέχρι την 6η Νοεμβρίου 1940, είχε ολοκληρωθεί η προσέλευση των εφέδρων. Από τις 18 έως 25 Νοεμβρίου η V Μεραρχία μεταφέρθηκε στη Μακεδονία. Συνολικά μεταφέρθηκαν 566 αξιωματικοί, 18.662 οπλίτες, 687 υποζύγια και 81 οχήματα. Από τις 29 Ιανουαρίου έως τις 12 Απριλίου 1941 η V Μεραρχία Κρήτης έδωσε πεισματώδεις μάχες.

Η νικηφόρα προέλαση των ελληνικών δυνάμεων στο αλβανικό έδαφος είχε ως αποτέλεσμα τις διαδοχικές καταλήψεις μέχρι τον Δεκέμβριο του 1940 της Κορυτσάς, του Πόγραδετς, της Πρεμετής, των Αγίων Σαράντα, του Αργυροκάστρου, το Δέλβινου και της Χειμάρας.
«Ο αντίλαλος της νίκης στάθηκε παγκόσμιος και τεράστιος. Το καταματωμένο κορμί της Ελλάδας ντύθηκε τον αστραφτερό μανδύα της δόξας, μιας δόξας που δεν είχε γνωρίσει ούτε στα μεγαλύτερα κορυφώματα της ιστορίας της» (Σπ. Μελάς).

Η δράση της V Μεραρχίας στο Αλβανικό Μέτωπο

Ο ιστορικός ερευνητής και συγγραφέας Γιώργος Παναγιωτάκης στο ένθετο Ιστορικά της εφημερίδας «Πατρίς», το 2009 συγκέντρωσε μέσα σε λίγες σελίδες την ιστορία της V Μεραρχίας Κρήτης στα βουνά της Αλβανίας. Στο ένθετο αυτό, κατεγράφησαν και τα λόγια του στρατιώτη Βαρθολομαίου Στικτάκη, που μας μεταφέρουν τη γενναία στάση των αγωνιστών. «Μην ανησυχείτε για εμένα, είμαι καλά και δεν σας το κρύβω ότι το διασκεδάζω με την ψυχή μου καθώς βλέπω τους Ιταλιάνους να το βάζουν στα πόδια σαν τους λαγούς».

Η V Μεραρχία αντιμετώπισε πολλές κακουχίες, συμμετείχε σε πολλές μάχες και κατέγραψε αιματηρές θυσίες στο βιβλίο της ιστορίας της. Από το δημοσίευμα του Γιώργου Ι. Ζωγραφάκη, ο οποίος επιμελείται και επεξεργάζεται την προσωπική μαρτυρία του Κρητικού μαχητή Δημήτρη Λεμονάκη από το Ζαρό μεταφέρουμε αυτούσια του λόγια του αγωνιστή όπως τα κατέγραψε στο τετράδιο του: « μας έτρωγε η ψείρα, η παγοπληξία, η αϋπνία, οι εκρήξεις των βομβών, οι όλμοι σαν χαλάζι, […] χαλάζι χειροβομβίδων, αεροπορία βομβαρδισμών, δια βροχής βρεγμένοι, αποβιταμίνωση, τροφή (εννοώντας την έλλειψη τροφής και την πρόκληση αβιταμίνωσης εξαιτίας της έλλειψης αυτής)». Για τους Κρήτες μαχητές το πολικό ψύχος ήταν ακόμα δυσκολότερο μιας και προέρχονται από το θερμότερο κλίμα της Κρήτης. Οι δυσμενείς καιρικές συνθήκες, το κρύο που μερικές φορές έπεφτε κάτω από -20 βαθμούς Κελσίου έκρυβαν έναν ακόμα επικίνδυνο εχθρό, τα κρυοπαγήματα. Κρυοπαγήματα που στις χειρότερες περιπτώσεις οδηγούσαν στον ακρωτηριασμό.

Οι μάχες

Στη σειρά Ημερολόγια Πολέμου (Εταιρία Κρητικών Ιστορικών Μελετών), που έχουν επιμεληθεί ο Αλέξης Καλοκαιρινός και ο Κωστής Μαμαλάκης υπάρχει το ημερολόγιο «Γεώργιος Ιωάννου Κάββος» το οποίο μας δίνει χρήσιμο και πολύτιμο υλικό για τη δράση της V Μεραρχίας στο αλβανικό μέτωπο.

Στις 20 Ιανουαρίου η V Μεραρχία Κρήτης, που ως τότε παρέμενε στα μετόπισθεν ως εφεδρεία, διατέθηκε στο Β’ Σώμα Στρατού για να ενισχύσει τις επιχειρήσεις του στην περιοχή του Τεπελενίου και μετακινήθηκε στην πρώτη γραμμή του αλβανικού μετώπου. Στις 29 Ιανουαρίου 1941 η V Μεραρχία πήρε μέρος στον αγώνα καλύπτοντας τον τομέα Κλεισούρας – Τρεπεσίνας. Διαβιώνουν σε υψόμετρο 1200-1500 μέτρα με συνεχείς χιονοθύελλες, βάρβαρες αεροπορικές επιθέσεις και μη κατάλληλα εξοπλισμένοι.

Το πενθήμερο 13 έως 18 Φεβρουαρίου πέρασε με συνεχείς επιθέσεις και αντεπιθέσεις στην οροσειρά Πούντα Νορντ. Στις 15 Φεβρουαρίου, το 43ο και 44ο Σύνταγμα Πεζικού της V Μεραρχίας κατάφεραν με σκληρό αγώνα και εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες να παγιώσουν τις θέσεις τους στη γραμμή Μετζγκοράνι-Πούντα- κορυφή 1647- κορυφή 1260-κορυφή 1178 – κορυφή 1308 – κορυφή 1812 – Άρτζα ντι Μέτζο της οροσειράς Τρεμπεσίνα.

 

Εαρινή επίθεση των Ιταλών

Η εαρινή επίθεση των Ιταλών ξεκίνησε στις 9/3/41, κράτησε 17 μέρες και την παρακολούθησε ο ίδιος ο Μουσολίνι. Στο κείμενο του ο Αντ/γος ε.α. Νικόλαος Κολόμβας περιγράφει αναλυτικά την εαρινή επίθεση των Ιταλών. Η V Μεραρχία βρίσκεται στο Πούντα Νορντ. Η τοποθεσία σφυροκοπείται για μέρες και μικρής κλίμακας εχθρικές επιθέσεις αποκρούσθηκαν. Στις 12/3/41 οι βολές πυροβολικού συνεχίσθηκαν όλο το 24ώρο. Παρόμοιο το σκηνικό και τις μέρες που ακολούθησαν έως την 15η Μαρτίου όπου ήταν η μέρα που επισφράγισε την παταγώδη αποτυχία που σημείωσε η «Εαρινή Επίθεση» των Ιταλών και οδήγησε βαθμιαία στην αναστολή των επιχειρήσεων. Στη συνέχεια ακολούθησε ανάπαυλα τριών ημερών και κατόπιν ανακατανομή δυνάμεων. Η V Μεραρχία τοποθετήθηκε από Χ. Αρτζα ντι Μέτζο μέχρι το Πούντα Νορντ – αυχένας Μετζγκοράνης. Από τις 19/3/1941 ο αγώνας ξανάρχισε και διήρκεσε έως την 25η Μαρτίου 1941 όπου και έληξε η περιβόητη Εαρινή Ιταλική Επίθεση. Συνολικά οι απώλειες των Ελλήνων από την Εαρινή επίθεση ήταν 47 αξιωματικοί και 1196 οπλίτες νεκροί, 144 αξιωματικοί και 3872 οπλίτες τραυματίες. Οι απώλειες των Ιταλών ήταν 11800 νεκροί και τραυματίες, ενώ ο αριθμός των Ιταλών αιχμαλώτων από τις 7/1/41 έως το τέλος Μαρτίου ανήλθε σε 189 αξιωματικούς και 7645 οπλίτες.

Στο σύνολο του αγώνα οι απώλειες για τους Κρήτες έφτασαν τους 1141 νεκρούς, 2025 τραυματίες, 2553 παγόπληκτους και 434 με διάφορα νοσήματα.

Οι Ιταλοί τα βρήκαν τόσο σκούρα με τη V Μεραρχία Κρήτης, που έφτασαν στο σημείο να τυπώσουν προκηρύξεις απευθυνόμενοι στους Κρήτες και να τους παροτρύνουν να εγκαταλείψουν το πεδίο της μάχης και να επιστρέψουν στη πατρίδα τους. Μεταξύ άλλων στην προκήρυξη έταζαν χρηματικό αντίτιμο προκειμένου να διευκολύνουν την αποχώρησή τους. Δεν χρειάζεται βέβαια να αναφερθεί ότι οι Κρήτες δεν έφυγαν και αγωνίστηκαν με απαράμιλλο θάρρος.

Η συνθηκολόγηση, η επιστροφή, ο επίλογος

Αρχές Απριλίου το ηθικό των Κρητών παραμένει υψηλό και είναι αποφασισμένοι να δώσουν τη ζωή τους για την πατρίδα. Στο ημερολόγιο του Γεωργίου Κάββου σημειώνει χαρακτηριστικά: «Σάββατο 5 Απριλίου […] Είμεθα όλοι αποφασισμένοι πάση θυσία να κρατήσωμεν το ύψωμα και με 25 αξιωματικούς και 10000 οπλίτας… Κυριακή 6 Απριλίου Σήμερον εις τα 5.30 η Γερμανία επετέθη κατά της Ελλάδος και Σερβίας. Η Ελλάς όμως θα ζήση. Ζήτω η Πατρίς». Στις 6/4/41 οι Γερμανοί επιτέθηκαν σε Μακεδονία και Θράκη. Η οχυρωματική γραμμή στην Ανατολική Μακεδονία άντεξε τους σφοδρούς γερμανικούς κανονιοβολισμούς. Στις 12 Απριλίου, εκδίδεται διαταγή σύμπτυξης της μαχόμενης στο αλβανικό μέτωπο στρατιάς.

Από τις 13 Απριλίου αρχίζει η σύμπτυξη, «η άδοξη αποχώρησης του στρατού της Αλβανίας», όπως σημειώνει χαρακτηριστικά στο τετράδιο του ο αγωνιστής Δημήτρης Λεμονάκης από το Ζαρό. Λίγες μέρες αργότερα, στις 20 Απριλίου 1941 ο Στρατηγός Τσολάκογλου υπογράφει τη Συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς. 3 μέρες αργότερα η V Μεραρχία βρίσκεται έξω από τα Γιάννενα. Παραδίδουν τον οπλισμό τους και τα υλικά διαβιβάσεων και οδεύουν προς Άρτα, Πρέβεζα και Ναύπακτο. Το πρώτο δεκαήμερο του Μαΐου φτάνουν στην Πελοπόννησο. Μικρός αριθμός αγωνιστών με μεγάλο κίνδυνο καταφέρνει να φτάσει στην Κρήτη που ετοιμάζεται να δεχτεί τη μεγάλη αερεπίθεση στην οποία επίσης συμμετέχει και ενώνεται με τα συμμαχικά στρατεύματα.

Μερικές χιλιάδες Κρητικοί μαχητές φτάνουν στην Αθήνα και πιέζουν για να κατέβουν στην Κρήτη. Το Ζάππειο και ο Εθνικός Κήπος «μετατρέπεται» σε χώρο φιλοξενίας, κοιμούνται στο γρασίδι, αντίσκηνα ή κουβέρτες δεν υπήρχαν ούτε για δείγμα. Αρχές Ιουλίου 1941, η Κατοχική κυβέρνηση διοργανώνει συσσίτιο στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Ένα συσσίτιο… παγίδα! Την ώρα του συσσιτίου γίνεται μπλόκο από Ιταλούς και Γερμανούς, το οποίο και οδηγεί στη σύλληψη 1300 περίπου Κρητών, τους οποίους και οδήγησαν σε στρατόπεδο στο αεροδρόμιο της Λάρισας. 500 Κρητικοί περίπου κατάφεραν να ξεφύγουν.

Ο επικεφαλής της Μεραρχίας Υποστράτηγος Γεώργιος Παπαστεργίου, που τις τελευταίες μέρες είχε αντικατασταθεί, δολοφονήθηκε μπροστά στα μάτια των Υπουργών Υγείας και Δασών της Σερβίας.

Η V Μεραρχία μετά τη Μάχη της Κρήτης δεν θα συγκροτηθεί ξανά. Θα διατηρηθεί μόνο το Τάγμα των Ευζώνων ως τιμητική ανακτορική φρουρά με συμβολικό και μόνο χαρακτήρα.


Πηγές:

-Ημερολόγια Πολέμου. Γεώργιος Ιωάννου Κάββος. (2013). Εταιρεία Κρητικών Ιστορικών Μελετών. Επιμ.: Α. Καλοκαιρινός, Κ. Μαμαλάκης.

-Ένθετο ΙΣΤΟΡΙΚΑ, της εφημερίδας «Πατρίς»: Οι Κρήτες μαχητές στα βουνά της Αλβανίας, από τον ιστορικό ερευνητή και συγγραφέα Γεώργιο Παναγιωτάκη

-V Μεραρχία Κρητών, Ενημερωτικός Οδηγός Μετατιθέμενων Στελεχών στη Ν. Κρήτη (2010). Γενικό Επιτελείο Στρατού

-Η προσωπική μαρτυρία ενός Κρητικού μαχητή, του Δημήτρη Λεμονάκη από το Ζαρό, για τα γεγονότα του πολέμου του 1940-41, στην Αλβανία. Eπεξεργασία, σχολιασμός από τον συγγραφέα Γιώργο Ι. Ζωγραφάκη.

Έρευνα – Επιμέλεια: Μαρία Γιαμπουλάκη

Πηγή: dreamfm.gr

 




«Πού ‘ναι τα χρόνια, ωραία χρόνια…» – Του συνάδελφου Σαράντου Φιλιππόπουλου

Το πασίγνωστο τραγούδι του μεγάλου μουσικοσυνθέτη Σταύρου Κουγιουμτζή μας φέρνει πίσω στα χρόνια, τα παλιά, τα ωραία… Αλήθεια, πού είναι σήμερα τα χρόνια τα παλιά; Τα πονεμένα, αλλά αυθεντικά χρόνια που περάσαμε;  Τα δύσκολα, αλλά ανεπιτήδευτα. Τότε που οι άνθρωποι ήταν πιο κοντά στις γειτονιές, πιο ενωμένοι μέσα στις αυλές, πιο μονιασμένοι στις οικογένειες…

Άλλωστε τι είναι ο κόσμος, η πατρίδα μας, οι ζωές μας; Στιγμές, γεγονότα, ιστορία, άνθρωποι, μνήμες, αντικείμενα, παιδικά χρόνια, γεύσεις. Στιγμές της αθώας καθημερινότητας των παιδικών μας χρόνων. Κειμήλια που αναζητούν να ξαναπλάσουν τις χαμένες γειτονιές και να τις γεμίσουν και πάλι με χαμόγελα, ζωντάνια, αλληλεγγύη…

Η Ελλάδα του τότε και του σήμερα. Όλες αυτές οι γλυκιές αναμνήσεις του χθες, η Ελλάδα της γειτονιάς που αφήσαμε οριστικά πίσω μας.

Συνεχίζοντας στο μοτίβο των αλησμόνητων στίχων, η περίοδος που ζήσαμε σαν χώρα μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι και λίγο πριν τα τέλη του περασμένου αιώνα, έρχεται σε αντίθεση με αυτό που υποστηρίζει το τραγούδι : «5 χρόνια ζεις ειρήνη και 40 στη φωτιά»!

Γιατί πραγματικά (με μικρά διαλείμματα) ζήσαμε μία μακρά, ειρηνική περίοδο ευημερίας, ανάπτυξης και σε γενικές γραμμές καλής ζωής. Και δυστυχώς, από ό,τι φαίνεται, αυτή η παρατεταμένη περίοδος ευημερίας είναι πλέον παρελθόν.

Τα χρόνια πριν το Β’Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα θα έλεγε κανείς ότι ακόμα δεν είχε αποτινάξει από πάνω της το βαρίδι του νέου και αδύναμου κράτους. Βασανιζόταν ακόμα από έντονες πολιτικές ταραχές, τεράστια φτώχεια και αναλφαβητισμό, ανύπαρκτες υποδομές, ακραία υπανάπτυξη και μηδενική στόχευση στην οικονομία.

Όχι ότι τα προβλήματα εξαφανίστηκαν μετά το πέρας του πολέμου. Αντίθετα μάλιστα, ακολούθησαν πολύ δύσκολα χρόνια τόσο σε οικονομικό επίπεδο, αλλά και λόγω των μετεμφυλιακών παθών. Ωστόσο, δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει ότι σταδιακά η χώρα άρχισε να μπαίνει στις ράγες προς την κατεύθυνση του σύγχρονου μετασχηματισμού του κράτους.

Άλλωστε δικαίως οι πρώτες δεκαετίες μετά τον πόλεμο χαρακτηρίζονται ως η εποχή εκβιομηχάνισης της χώρας. Ωστόσο, ακόμα ο κόσμος περνούσε δύσκολα, μεν, όμορφα, δε. Ο πληθυσμός της χώρας εκτινάχθηκε και τα χωριά ακόμα ήκμαζαν. Η φτώχεια ήταν μεγάλη, αλλά ήταν παρούσα η αλληλεγγύη, η αλληλοβοήθεια, που πράγματι σε μεγάλο βαθμό μετρίαζε τις δυσκολίες. Ήταν πράγματι μία εποχή «καθαρή», με όμορφα χαρακτηριστικά που ο άνθρωποι ήταν ειλικρινείς, με αγάπη για τον γείτονα, που ο ένας νοιαζόταν για τον άλλο. Μία εποχή που δημιούργησε ανεξίτηλες αναμνήσεις σε όλους εμάς που τη ζήσαμε.

Βέβαια, τολμώ να πω ότι εμείς είμαστε η ευνοημένη γενιά της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας. Γιατί θεωρώ ότι σε πολλά επίπεδα βιώσαμε την εξέλιξη και κορύφωση της πατρίδας μας.

Οι τέχνες και οι πνευματικοί άνθρωποι μεγαλούργησαν, φτάνοντας στο απόγειό τους: 

Αν και πλέον κοντεύει ένας αιώνας από όταν ο ελληνικός κινηματογράφος ξεκίνησε τη μακρά του πορεία, ακόμα και οι σημερινές γενιές μεγαλώνουν με τις αξεπέραστες ταινίες του κλασικού, ελληνικού σινεμά και τους μεγάλους πρωταγωνιστές τους που έγραψαν ιστορία. Μέσα από αυτές τις ταινίες, αλλά βέβαια και με την ταυτόχρονη άνθιση του σύγχρονου, ελληνικού θεάτρου, αναδείχθηκαν κορυφαίοι ηθοποιοί και δημιουργοί, τεράστιες προσωπικότητες που πιστεύω ακόμα και σήμερα παραμένουν αξεπέραστες και θα αποτελούν για πάντα τον οδηγό και το φωτεινό παράδειγμα για οποιαδήποτε νέα δημιουργία.

Και βέβαια τα αθάνατα ελληνικά τραγούδια της εποχής (λαϊκό, ρεμπέτικο, έντεχνο κ.λπ.) που ακόμα και σήμερα, σε όποιο κέντρο διασκέδασης ή γλέντι κι αν βρεθείς, κυριαρχούν και δεν υπάρχει κανένας, μικρός ή μεγάλος, που να μην ξεσηκώνεται στο άκουσμά τους! Αυτά τα αριστουργήματα – που μετά λύπης μου διαπιστώνω ότι απέχουν… έτη φωτός από τα σύγχρονα «ποπ» τραγούδια – θα ενθουσιάζουν για πάντα όλους τους Έλληνες, όσο θα συνεχίζει να υπάρχει η πατρίδα και το έθνος μας.

Και βέβαια, τι να πούμε για την ασύγκριτη άνθιση της λογοτεχνίας και της ποίησης κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα; Αυτή η χρυσή περίοδος για τα ελληνικά γράμματα και το ελληνικό πνεύμα που γέννησε λογοτέχνες και ποιητές παγκόσμιας εμβέλειας και αναγνώρισης, που ταξίδεψαν τη χώρα μας σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης και καθορίζουν ακόμα την εποχή μας.

Αν και σίγουρα υπήρχαν σοβαρά προβλήματα, σταδιακά κατοχυρώθηκε η δημοκρατική λειτουργία, παρά την τραγική παρένθεση της χούντας. Η δημοκρατία εδραιώθηκε σε ακόμα πιο στέρεες βάσεις την περίοδο της Μεταπολίτευσης, όταν και η χώρα μας έζησε μία ομαλότητα στην πολιτική κατάσταση με τη διαδοχή των κομμάτων στην εξουσία, μακριά από σοβαρές εκτροπές και αντιδημοκρατικές διαδικασίες.

Δεν έλειψαν οι εντάσεις βέβαια και ενίοτε οι συγκρούσεις. Αλλά όλα αυτά εκτυλίσσονταν στο πλαίσιο της διεκδίκησης για έναν καλύτερο κόσμο, για ένα καλύτερο αύριο και σίγουρα έδιναν ένα ξεχωριστό ενδιαφέρον στις ζωές μας. Οι ιδεολογίες και τα οράματα κυριαρχούσαν. Οράματα και ιδεολογίες που πλέον έχουν προδοθεί και μοιάζουν ξεχασμένα από τη νεολαία του καταναλωτισμού και του ατομικισμού.

Μία κοινωνία αθώα, ευαίσθητη, αληθινή

Μπορεί οι σύγχρονες τηλεπικοινωνίες και το διαδίκτυο ιδιαίτερα να μας προσφέρουν… στο πιάτο τρόπους διασκέδασης που μέχρι πριν λίγα χρόνια ούτε που θα μπορούσαμε να φανταστούμε, αλλά η βαθιά ανθρώπινη επαφή και επικοινωνία δεν μπορεί να αντικατασταθεί. Οτιδήποτε άλλο πρόκειται για υποκατάστατο.

Και αυτό ακριβώς κάνουν τα σύγχρονα μέσα σε μεγάλο βαθμό. Υποκαθιστούν τις ολοένα και λιγότερο ουσιαστικές ανθρώπινες σχέσεις. Οι κοινωνικές εκδηλώσεις των παλαιότερων εποχών δεν ήταν απλά μία τυπική υποχρέωση. Είχαν πραγματικό νόημα και μέσα από αυτές σφυρηλατούνταν άθραυστοι δεσμοί ζωής.

Οι οικογενειακές συναθροίσεις σε γιορτές ή απλά τα οικογενειακά τραπέζια περνούσαν τις αναμνήσεις από τη μία γενιά στην άλλη. Αναμνήσεις που ουσιαστικά αποτελούν το σύνολο της ιστορίας και της παράδοσης του τόπου μας. Προσωπικά, μου λείπουν ιδιαιτέρως αυτές οι συγκεντρώσεις, αυτές οι ξεχωριστές βραδιές, που σήμερα είναι αδύνατον να πραγματοποιηθούν με τη ζεστασιά και την ειλικρίνεια εκείνων των χρόνων.

Ακόμα και οι χαρές και οι λύπες εκδηλώνονταν με πιο ανθρώπινο, έντονο τρόπο.

Για όσους είχαν τη δυνατότητα, οι διακοπές με την οικογένεια (πατέρας, μητέρα, ακόμα και σε μεγάλη ηλικία) ήταν ο κανόνας και όχι η εξαίρεση. Παρά το σίγουρα πιο αυστηρό πλαίσιο και τους περιορισμούς, ο αχαλίνωτος σημερινός τρόπος «διασκέδασης» δε νομίζω ότι είναι καλύτερος…

Ο έρωτας και οι σχέσεις έμοιαζαν πιο αγνά, πιο ρομαντικά. Οι γάμοι είχαν μία ξεχωριστή αίγλη και ομορφιά, αφού αποτελούσαν γεγονότα που σημάδευαν τις ζωές της οικογένειας. Όλοι οι συγγενείς, οι φίλοι, οι γείτονες, οι συγχωριανοί συμμετείχαν στα έθιμα και οι πρωταγωνιστές ρουφούσαν ως το μεδούλι αυτές τις στιγμές.

Ακόμα και ο θάνατος όμως, μοιάζει να έχει αλλάξει… Οι απώλειες των συγγενικών προσώπων προκαλούσαν ειλικρινή συγκίνηση, αφού το πένθος ήταν πιο βαθύ και έντονο.

Πλέον όλα είναι πιο απλά, αλλά ταυτόχρονα μοιάζουν με μία άχρωμη, στερημένη από συναισθήματα ανακοίνωση… Σήμερα όλα αυτά έχουν παρέλθει γιατί η καθημερινότητα έχει μεταβάλει δραματικά τον τρόπο ζωής των νέων που «δεν έχουν χρόνο για αυτές τις υπερβολές»…

Και βέβαια, αν παραδεχτούμε την αλήθεια του γνωμικού πως «είμαστε ό,τι τρώμε», επιβεβαιώνεται πανηγυρικά αυτή η μεταστροφή της ελληνικής κοινωνίας προς το χειρότερο… Η Ελλάδα και οι άνθρωποί της έζησαν αιώνες με την περίφημη μεσογειακή διατροφή που θεωρείται από τις πλέον εκλεκτές και υγιεινές για τον οργανισμό μας. Όλα αυτά όμως άλλαξαν δραματικά και βίαια θα λέγαμε την εποχή της ταχύτητας και του καταναλωτισμού. Το πλαστικό, γρήγορο φαγητό υποκατέστησε την ελληνική παράδοση που μεγάλωνε τις νέες γενιές μέχρι και πριν 3 δεκαετίες. Οι σύγχρονοι, αγχωτικοί ρυθμοί ζωής επιβάλλουν το γρήγορο, το εύκολο και βεβαίως το ανθυγιεινό.

Η «δύσκολη ευημερία» και η «εύκολη παρακμή»

Συνολικά θα έλεγα, ότι εμείς οι παλαιότεροι, προλάβαμε να ζήσουμε μία ζωή με ομορφιά και καθαρότητα. Τη θέση τους πλέον έχουν πάρει η εμπορευματοποίηση και η εκμετάλλευση.

Την περίοδο αυτή, της νιότης μας, η ελληνική κοινωνία παρουσίασε χαρακτηριστικά μεγάλης συνοχής παρά τι μεγάλες δυσκολίες. Η έννοια ης ντομπροσύνης που πλέον οριακά… χλευάζεται, ήταν χαρακτηριστικό και ζητούμενο της εποχής. Οι οικογένειες ήταν πραγματικά μονιασμένες και οι συγκεντρώσεις είχαν ουσιαστικό νόημα. Είναι μία αθώα, αλλά συνάμα δημιουργική εποχή που σε συζητήσεις με συναδέλφους από όλη την Ελλάδα, όσοι ζούμε τη σημερινή πραγματικότητα, κατανοώ ότι μας προκαλείται μία έντονη απογοήτευση.

Δεν αμφισβητεί κανείς την επανάσταση στις σύγχρονες τεχνολογίες και τις διευκολύνσεις που βεβαίως παρέχουν στις ζωές μας. Αλλά το πιο εύκολο, δεν είναι πάντα και το καλύτερο… Οφείλουμε να κάνουμε τη διάκριση ανάμεσα στις τεχνολογικές αρετές και την κοινωνική ευζωία. Η τεχνολογική μοντερνικότητα είναι φορέας φανταστικής προόδου, της οποίας το Internet είναι ένα από τα καλύτερα παραδείγματα – και πιο αλλοτριωτικά.

Η καθαρότητα και η ζωντάνια των προηγούμενων γενεών, απουσιάζουν.

Χωρίς να θέλω να υπερβάλλω, όπως στην αρχαιότητα υπήρχε περίοδος ακμής, έτσι και οι περασμένες δεκαετίες που διανύσαμε σημάδεψαν και καθόρισαν το ρου της ιστορίας και τις ζωές των επόμενων γενεών και μάλιστα, χάρη και στην εξέλιξη της τεχνολογίας, όλα αυτά έχουν γίνει κτήμα του ελληνικού λαού και θα τον συνοδεύουν ες αεί.

Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι βρισκόμαστε σε μία περίοδο παρακμής και δεν μπορώ παρά να ευχηθώ ώστε να διαμορφωθούν οι καταστάσεις και να το επιτρέψουν οι συνθήκες ώστε και επόμενες γενιές να ζήσουν αντίστοιχες περιόδους ευημερίας και ευτυχίας.

Ένας ακόμα νοσταλγός;

Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι θα αντιτάξουν ότι όλα αυτά στην πραγματικότητα αφορούν μία συναισθηματική έκρηξη νοσταλγίας και ουσιαστικά έχουν να κάνουν με τη χαμένη μας νιότη, παρά με την ίδια την πραγματικότητα των καλύτερων, αλλοτινών εποχών…

Το έχω σκεφτεί αυτό πριν γράψω αυτό το κείμενο και πιθανώς να συνεχίσω να το σκέφτομαι. Άλλωστε όλα αυτά είναι σκέψεις και συναισθήματα που παλεύουν μέσα μας μέχρι το τέλος. Το παρελθόν, η ιστορία μας, οι αναμνήσεις και οι παραδόσεις μας δεν αποτελούν ένα πνευματικό μουσείο για ευλαβείς ή και περίεργους επισκέπτες. Είναι η ταυτότητά μας, η ζωή μας, που πρέπει να τη ζούμε με συνέχεια και συνέπεια, εκφρασμένη σε νέες μορφές…

Στην πραγματικότητα όμως, αν και θεωρώ ότι τα «καλύτερά μας χρόνια» είναι πίσω, πάντοτε ατενίζω μπροστά προς το μέλλον. Η νοσταλγία δεν είναι μόνο ένας θρήνος γι’ αυτό που χάθηκε. Είναι κι ένας διάλογος μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος. Το να νοσταλγεί κανείς μπορεί και να είναι καλό. Κάπου διάβασα ότι η νοσταλγία είναι η ικανότητά μας να απομνημονεύουμε το θετικό πρόσημο του παρελθόντος. Το να μπορείς λοιπόν να φαντάζεσαι χαμένους παραδείσους, πιθανώς σε βοηθά να πλάσεις τους παραδείσους του μέλλοντος.

Η ζωή μας δεν είναι ποτέ ούτε τόσο όμορφη ούτε τόσο άσχημη όσο φανταζόμαστε. Είναι όμως το μόνο που έχουμε και είναι στο χέρι μας να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε.

Σαράντος Φιλιππόπουλος